Αυτοί παιδί μου δεν μοιάζουν με...

  Αυτοί παιδί μου δεν μοιάζουν με...

Άνθρωποι κάποιες φορές ανωτέρου επιπέδου , απόφοιτοι Πανεπιστημίου  κάποιες φορές με μεταπτυχιακά. Η Χ.Α παίρνει από παντού . Όποιος άκουσε την ανακοίνωση των υποψηφίων ευρωβουλευτών της Χ.Α , δεν μπορεί να μην είπε ''αυτοί παιδί μου δεν μοιάζουν με..''

'Ενας βιολόγος, ένα θελόγος , ένας Msc Γλωσσολόγος, μια ψυχολόγος, ένας Mscμηχανολόγος μηχανικός , ένας Δρ ορθοπεδικός χειρούργος, ένας Δρ οικονομικών , ένας Δρ καρδιοχεορουργικής , δύο στρατηγοί εν αποστρατία και  άλλοι πολλοί κανονικών επαγγελμάτων .

    Που πήγαν τα ξυρισμένα κεφάλια, το ύφος του εκετλεστή , οι μαυροφορούντες φουσκωτοί που αιματοκυλούσαν τους δρόμους της Αθήνας ; Τόσο γρήγορα άλλαξε το φίδι δέρμα ; Έχουμε μπροστά μας την δεύτερη φάση -γενιά της οργάνωσης; Φθάνει ένα διαφορετικό προφίλ  για να μην συμπίπτει ένας φασίστας με την αρχέτυπη εικόνα του ;

     Έτσι που όταν μπεις στο ταξί , σταθείς δίπλα του στην στάση , στο φούρνο, στην λαική να μην μπορείς να τον ξεχωρίσεις και να πρέπει να ακούσεις τον ρατσιστικό λόγο του σαν ξυράφι να γδέρνει τα σωθικά σου για να καταλάβεις ποιος είναι και να πεις πάλι , αυτοί παιδί μου δεν μοιάζουν με...

     Πραμένει ο ρατσιστικός λόγος και κυρίως παραμένουν τα  κίνητρα που σε βοηθούν να μην ξεγελαστείς. Τα κίνητρα αυτές οι μικρές σπίθες που εξηγούν όλες και όλων τις αφετηρίες των πράξεων. Όσο και αν τα κίνητρα δεν είναι ποτέ εννιαία και όσο και αν είναι πολλές φορές δυσκολο να αναγνωριστούν . Το μίσος δεν κρύβεται. Το μίσος για την διαφορετικότητα, για την Δημοκρατία, για οτιδήποτε αποκλείνει από την εικόνα που τους καθρεφτίζει, για οτιδήποτε τους αμφισβητεί. Το μίσος , το αρχέγονο αυτό ένστικτο που πηγάζει από  ακατέργαστο θυμό.

     Η πάνω πλατεία είχε τυφλό θυμό, μίσος χωρίς ιδεολογικό μαξιλάρι . Είχε απαξιώσει κόμματα, θεσμούς, ιδεολογίες, οράματα. Κούμπωσαν κα πάτησαν πάνω σε μια υγιή λαική αγανάκτηση αλλά ορμώμενη από άλλα κίνητρα. Το θέμα του μνημονίου μπήκε καιροσκοπικά στην ατζέντα ελάχιστα πριν τις εκλογές του 12 . Ήταν ό,τι καλύτερο σε μια βάση ψηφοφόρων που ψήφιζε σε γνώμονα διπόλου μνημόνιο -αντιμνημόνιο.

     Το να έχεις ένα ικανοποιητικό , κοινωνικό , οικονομικό μορφωτικό επίπεδο και να είσαι πεποισμένος για την ορθότητα των αυταρχικών σου πεποιθήσεων είναι κάτι που αναζητά άλλου είδους επιστημονικές προσεγγίσεις.

    Γι΄αυτό λοιπόν πρέπει να σκεπτόμαστε, να γράφουμε, να συζητάμε, να θυμόμαστε. Γι΄αυτο που βλέπουμε μπροστά μας. Για τους κατατρεγμένους στην εποχή της κόλασης, για το σχοινί που δεν άντεξε κάποιους, για τους ανθρώπους που γίνανε κοράλια πριν βρουν πατρίδα να στεριώσουν, για το κόσμο που ονειρεύτηκες να είναι δικός τους και δικός μας. Γι΄αυτά να γράφουμε, για τα μάτια διάφανες αυλαίες, για τα ταγκό των μελλοθανάτων στα στρατόπεδα των νεοναζί . Γι΄αυτά να γράφουμε. Γιατί αυτοί που δεν μοιάζουν παιδί μου με....δεν αντιμετωπίζονται ούτε με δαιμονολογίες, ούτε με χλευασμό.

   

     

Επικουρικά

     Κοίτα Ρένα όταν κτυπάς την σφραγιδα βάλε λίγο περισσότερο μελάνι να φαίνονται τα γράμματα καθαρά. Έσβησε και η ένδειξη Α4 στο συρραπτικό και δεν μπορεί κανείς να ανοίξει σωστά τις τρύπες στα έγγραφα. Ξεχειλίζουν τα χαρτιά στο φάκελο. Φεύγουν πολλά παιδιά από την θεώρηση και δεν θα την προφταίνετε την δουλειά. Βάλε το μπλοκ ίσα ίσα να κατεβαίνουν τα δόντια και να το κτυπούν σωστά . Μονάχα έτσι εξασφαλίζεις και το κομμάτι που γράφει αριθμός μητρώου να μην έχει τρύπα και χαθεί ο αριθμός. 

     Είκοσι χρόνια κλείνω Ρένα φέτος στην υπηρεσία . Τα οκτώ στην θεώρηση . Δεν ξέρω πότε θα ξανάρθω , αγγαρεία είναι για μένα αλλά αφού δεν είχανε άλλο με στείλανε.Και στην θεώρηση δεν είναι καλά αλλά εδώ είναι χειρότερα. Θα καταθέσω αίτηση να φύγω. Μου είπε ο προιστάμενος πως δεν ακούν στο υπουργείο αλλά θα δοκιμάσω.  Οκτώ χρόνια στην θεώρηση δεν θα μετρήσουν ; Συν τις θετικές αξιολογήσεις. 

     Πόσο χρονών είσαι ; Τριάντα τρια . Μικρότερη δείχνεις. Έτσι που λες, μ΄ακούς;Τελείωσα το οικονομικό της Νομικής με άριστα. Είχα κάνει και αίτηση στο Imperial στο Λονδίνο και είχα γίνει δεκτή. Τότε γνώρισα τον άντρα μου τον Λουκά . Μπήκε αυτός στην τράπεζα , μου λέει που να τρέχεις τώρα παιδάκι μου . Πως γίνεται στην ζωή και εκεί που είσαι ακόμα ανέμελη φοιτήτρια , αρχίζεις και πηγαίνεις σε συγγενικά κυριακάτικα τραπεζώματα δεν κατάλαβα ποτέ. Κάθησε εδώ μου είχε πει να δούμε τι θα γίνει με μας. Βέβαια μου το είχε ξεκαθαρίσει από τότε πως αυτός δεν γουστάρει γάμους και τέτοια και δεσμεύσεις. Τι να κάνω ερωτευμένη ήμουν , μην τον χάσεις μου λέει και η μάνα μου έχει και σταθερή δουλειά στην τράπεζα. Δεν τον κουνάει ούτε πραξικόπημα από κει μου έλεγε ο πατέρας μου. Άντε προχωρήστε και θα σας δώσουμε και το διαμέρισμα που μένουμε μου είχαν πει και θα δούμε που θα πάμε εμείς. Δίνω κατακτήριες περνάω στο χρηματοοικονομικό της Παντείου μου λέει και ένας καθηγητής ''είσαι πολύ καλή για ρίξε μια ματιά στα θέματα των διδακτορικών''. Μένω έγκυος στην Άννα . Έχω δυο παιδιά , ένα αγόρι , ένα κορίτσι σου το είπα ; Έχεις παιδιά ; Όχι . Ε , δεν πειράζει τυχερά είναι αυτά. 

     Μένω που λες έγκυος στην Αννούλα, αρχίζω και το διδακτορικό, δεν προλάβαινα. Δεν γαμιέται λέω και κάνω στα χαρτια μου για το ταμείο. Παντρευόμαστε και  με τον Λουκά . Ξέρεις πως είναι αυτά. Που να πας με ένα εξώγαμο. Το διαμερισματάκι δεν μου το δώσανε ποτέ οι γονείς μου. Πήραμε δάνεια πολλά και χτίσαμε   ένα σπιτάκι με αυλή στην Νέα Μάκρη. Σκληρή δουλειά , υπερωρίες , δεύτερη δουλειά αλλά τα καταφέραμε . Πούλησε και ένα χωραφάκι ο Λουκάς στο χωριό. Ούτε καβγάδες, ούτε γκρίνια. 

     Με το χτίσιμο του σπιτιού αρχίζει ο Λουκάς και γυρνάει όλο και πιο αργά στο σπίτι. Την μια θα πήγαινε στην μάνα του στο χωριό , την άλλη είχε μπάλα και που να γυρνάει τόσο βράδυ , τόσο δρόμο έμενε σε κανένα φίλο. Στο τέλος μαθαίνω πως είχε ερωμένη. Γίνομαι έξαλλη , ακόμα τον αγαπούσα. Δωρεάν  εισητήρια έχετε εδώ ; Για παραστάσεις στα θέατρα, συναυλίες;  Ξέρεις αυτά που χωρίζονται σε τιμής ένεκεν , φοιτητικά,  επικουρικά. Να προσέχεις όταν τρυπάς τα έγγραφα. Σε βλέπω λίγο αφηρημένη. Τι να σου πω τώρα άμα δεν κάνει ο άνθρωπος στην ώρα του αυτό που θέλει , μια ζωή θα τυραννιέται. 

     Πάμε για το δεύτερο δικαστήριο τώρα . Θέλει και τα παιδιά λέει γιατί είμαι πολύ νευρικιά και τους κάνω κακό. Κλείνω λέει τα πατζούρια από νωρίς και τα πνίγω στα σκοτάδια. Έξι μήνες έχω να τον δω. Τα κανονίζουν όλα μεταξύ τους οι δικηγόροι. Μέχρι να βρω κανένα εραστή μου είπε. Ακούς πράγματα; Εγώ όμως θέλω τα παιδιά μου και τον Λουκά. Μια ζωή επικουρική του ήμουν. Και να σου πω και τα παιδιά δεν λένε λέξη. Με κοιτάνε αμίλητα. Πνίγονται μαζί μου, το καταλαβαίνω. Αλλά δεν μπορώ ν΄ αλλάξω. Δεν θα τ΄ακούσω , είναι μικρά , δεν έχουν συναίσθηση. 

      Θα ζητήσω μετάθεση να το ξέρεις Ρένα. Να πάω πιο κοντά στο σπίτι μου. Την άλλη φορά η καριόλα η διευθύντρια την απόρριψε την αίτηση . Μπορεί να κτυπήσω και κανένα μήνα άνευ αποδοχών να ηρεμήσω λίγο. Α! και κοίτα όταν έρθουν τα δωρεάν εισητήρια για τα καλοκαιρινά θέατρα κράτα μου ένα. Αυτά τα εκπτωτικά για τους επικουρικούς. Κράτα μου ένα. Μονό. 

Φωτογραφία Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος

       

Αναγνώριση

     O χρόνος που διαθέτεις για ν' αντιδράσεις διαλέγεις να είναι λίγος. Για να συννενοηθείς λες , να βρεις τα κοινά σημεία. Δικαιολογίες. Τρόπος για να κινείται ο κόσμος σου είναι οι δικαιολογίες. Να μην σου φαίνονται οι πληγές ξένες και τρομακτικές σαν ρήγματα . Τίποτα να μην είναι τρομακτικό. Όλα να μπορείς να τα ξεχρεώσεις , καταναλώνοντας συνταγές φθηνής χημείας. Προσκυνώντας ό,τι δεν απαιτεί τίποτα.  Υποστηρίζεσαι από χορηγούς ,δεν ρωτάς  , ούτε απαντάς. Ορμάς στην πρώτη εύκολη επιλογή , ξεχνώντας συνέπειες και  ευθύνες πριν ακόμα αρχίσεις. Με την ζωή σου τελειώνεις, ξεμπερδεύεις, διεκπεραιωτικά φυσικά. Γίνεσαι καχύποπτος. Ο κάθε που διαφέρει και είναι ικανός να σαλέψει είναι ύποπτος, τα βρήκε έυκολα, έχει γνωριμίες, είναι τρελλός, είναι μαύρος, κόκκινος, έξω απ΄εδώ. Αποκιμιέσαι στα γόνατα του πρώτου παραμυθά και γίνεται η ζωή ξανά ένα ήσυχο λιμάνι, για λίγες ώρες φυσικά. Όταν μετά από λίγες στιγμές ξυπνήσεις ( γιατί στιγμές είναι τα χρόνια) ανοίγεις τους δακρυικούς πόρους , εκτονώνεσαι και αλλάζεις πλευρό . Μπλοκάρεις .Όταν χαμογελάς ,  συσπούνται οι μύες σου , στεγνά. Λησμονείς  την όψη σου, κρύβοντας την  κάτω από τόνους μπογιάς. Λούζεσαι  το αποσμητικό σου, την κολώνια σου με απότερο ασυνείδητο στόχο ν απωθήσεις.  Βγαίνεις στην πιάτσα να διασκεδάσεις. Τριγύρω υπομνήσεις κατάθλιψης και πίσω στην φωτογραφία διάφοροι  άλλοι  σε εκδοχή αυτοικανοποίησης. Δεν θα τους έλεγες φίλους ακριβώς. Άγνωστες προς το παρόν εκδοχές δικές σου , θα ήταν πιο ειλικρινές. 

      Σε κοιτάζω , ενώ περπατώ στο δρόμο. Σε συναντώ στο τραίνο και μου φαίνεσαι μεγαλύτερος απ΄όσο σε θεωρούσα. Τα μαλλιά σου αραιώνουν , έχουν εμφανιστεί και τα πρώτα άσπρα. Τα ίδια και εγώ . Δύο ρυτίδες εκφράσεως στο μέτωπο όλο και βαθαίνουν . Μου το έλεγαν  μικρή όταν χαμογελούσα να μην σουφρώνω το μέτωπο , αλλά δεν άκουγα κανένα. H ασχήμια σου , μου προκαλεί την αίσθηση ασχήμιας τρομακτικά όμορφης. Αφήνομαι να ανακαλύψω την ηλικία σου, δηλαδή την ηλικία μου. Την ηλικία σαν σύνολο όμως όχι σαν νούμερο . Θυμάμαι όμως πως κάποτε γνώρισα κάποιον που αναθεώρησε ξαφνικά ό,τι είχε υποχρεωθεί να ισχυρισθεί κάνοντας νέα αρχή στο τέλος του και εκεί πάνω σταματώ κάθε προσπάθεια ν΄ανακαλύψω την ηλικία σου. Σαν να έγινε μηδέν και το μηδέν ούτε πολλαπλασιαστή, ούτε διαιρέτη επιδέχεται. 

    Έχεις πληρώσει ακριβά μέχρι τώρα τις δικαιολογίες σου. Σαν να υποτιμάς την δύναμη σου.Το ξέρεις πως μπορείς να χωρέσεις ολόκληρος  μέσα σ΄ένα βλέμμα ; Βρες ένα τρόπο ν΄ακούσεις μουσική , να ονειρευτείς μια πλάτη αντρική , έναν ώμο γυναικείο χωρίς  όμως φωτοσοπ και πιξελ και θα δεις πως σαλεύουν οι αποστάσεις και γλυστράς ολόκληρος μέσα σ΄ένα βλέμμα. Έτσι . Και το έτσι δεν έχει εξήγηση , είναι βίωμα. Τόσα και τόσα αυθαίρετα επέτρεψες στην ζωή σου να συμβούν και ξέχασες τον τρόπο να αφήνεις ελεύθερη την φαντασία σου να σχηματίζει ο νου σου μορφές . Μορφές που να είναι αιτίες ν' αλλάξεις θέσεις, σχήματα, να δημιουργείς χώρο, χρόνο, να καλύπτεις αποστάσεις. Η φαντασία έγραφε ο Παπαγιώργης στο '' Λάδια ξύδια'' είναι '' αναπαραγωγός των εμπειρικών καταστάσεων''.

     Τώρα περνάς μπροστά από τις αινιγματικές  κραυγές ανθρώπων που βρέθηκαν μπροστά σε μια ανατροπή αναπάντεχα και νιώθεις αμηχανία. Ξέχασες να θυμηθείς το θόρυβο  των γλάρων όταν δουν ένα μεγάλο ψάρι. Ένας έρημος δρόμος, η φάτσα ενός ζητιάνου, το πέταγμα ενός πουλιού και τα ανάλογα τους στα αποταμιευμένα αρχεία του νου μας, είναι ικανά να σαλέψουν όλες τις αγκυλώσεις μας. Από εκεί θα ξεκινούσε η αναγνώριση. Σε βλέπω να προχωράς και θέλω να σε ρωτήσω υπάρχεις ; Kαι αν ναι τι κάνουμε ; Μην φανταστείς πως περιμένω απαντήσεις.

Φωτογραφία Go Muroiwa

Το ΤΡΑΝΖΙΤ χαίρεται και διαλέγει μουσική!

Παπασωτηρίου Mall

Θρυλική Πρωτοπορεία

Αγαπημένη Πολιτεία

Ευριπίδης Χαλάνδρι 

Το ΤΡΑΝΖΙΤ χαίρεται , σας ευχαριστεί και διαλέγει μουσική!

ΤΡΑΝΖΙΤ

   Τράνζιτ σημαίνει μετάβαση. Προχωρώ από το ένα σημείο  στο άλλο. Μεγαλώνω, αυξάνομαι, πλαταίνω, ωριμάζω, μειώνομαι, συρρικνώνομαι, κλείνω. Κατά κάποιο τρόπο ολόκληρη η ζωή είναι ένα τράνζιτ , με πολλούς ενδιάμεσους σταθμούς. Όπως τόσες και τόσες φορές που με χαλασμένους δείκτες του ρολογιού κάθισες πάνω στην άμμο και βλέποντας τον ήλιο ν ΄ανατέλλει είχες πει στον ευατό σου '' Δες το καλά αυτό, πόσες φορές θα  δεις ανατολή στην ζωή σου ;'' και τελικά είδες πολλές . Ανάμεσα, μέσα και έξω από τράνζιτ εποχές που ναι μεν δεν τις νοσταλγείς αλλά που από την άλλη σαν να σε έφτασαν σε εκείνη την άλλη εποχή που ήσουν πια σπίτι ασφαλης , η θύελλα είχε πέσει και η άγρια πρωινή Σου βάρδια είχε πια περάσει.

Το τετράδιο

     Περίεργος άνθρωπος. Τριγυρίζει μ΄ένα τετράδιο κάτω από τον ώμο και κρατά σημειώσεις. Φοράει ένα μαύρο μακρύ παλτό, μπλε παλιές ελβιέλες με μια άσπρη γραμμούλα πάνω από την σόλα , κυπαρισσί κοτλέ πουκάμισο. Εχει στο βλέμμα σπίθες, σύννεφα στην αναπνοή , κοντά νύχια και μεγάλη δρασκελιά. 

     Δεν είχε καταστεί εύκολο να ταξινομηθεί σε κάποια από τις γνωστές ,ήδη υπάρχουσες  ετικέτες. Έτσι που να μονταριστεί εύστοχα , να μπει σε κάποια γραμμή και να μπορέσει να ζήσει κι αυτός ήσυχα και προβλεπόμενα στο μεγάλο κτήριο που ονομάζεται κοινωνία. 

     Κολλημένος τοίχο, τοίχο σαν αναριχώμενο φυτό και με το τετράδιο  παραμάσχαλα είχε καταφέρει αρκετές φορές να πλησιάσει το κτήριο και να παραμείνει απαρητήρητος. Δύο φορές όταν η πόρτα ήταν αφύλαχτη μπήκε στην αίθουσα υποδοχής. Απο κει φαινόντουσαν οι σκάλες. Δεν του ήταν δύσκολο να καταλάβει πως αυτές τις σκάλες δεν θα του επιτρεπόταν παρά σπανιώς να τις ανέβει. Αντιθέτως η κάθοδο τους θα του επιτρεπόταν , ίσως κάποτε ακόμα και να τον διευκόλυναν.

     Του έγινε αμέσως ευανάγνωστο πως στους ορόφους του κτηρίου υπάρχουν πολλές κατοικίες που ορίζονται άλλες ως κοινωνικά στρώματα και άλλες ως επαγγέλματα. Η επικοινωνία μεταξύ της μια και της άλλης κατοικίας γίνεται συνήθως με κανάλια που ονομάζονται στερεότυπα, προκαταλήψεις , συνήθεια. Κατάλαβε δε πολύ γρήγορα πως ήταν πολύ επικίνδυνο να πηγαίνει κανείς κόντρα στα κανάλια παρόλο που συνάντησε κάποιους που το έκαναν σε όλη την διάρκεια της ζωής τους. Ό,τι έβλεπε τα κατέγραφε στο τετράδιο ανελλειπώς. 

      Όταν έγραφε στο τεράδιο δεν ήταν οργισμένος. Μπορεί να γινότανε θηρίο όμως μπορούσε να ασχολείται όχι μόνο με τον κόσμο που μισεί αλλά και με τον κόσμο  που αγαπάει. Ύφαινε μικρές και τρυφερές μινιατούρες προσώπων με τις λέξεις του. Στοχαστικός, αβέβαιος αλά όχι οργισμένος.  Στους δρόμους είχε δει πως το τελικό πεπρωμένο για όλους είναι ο θάνατος. Ο θάνατος που στην τελικη στιγμή του είναι ίδιος για όλους. Όχι φυσικά σε ό,τι προηγείται αυτού.

    Συνεχίζει να προχωρά ενάντια στις προκαταλήψεις , στα στερεότυπα και στην συνήθεια. Σηκώνει τον γιακά του κάθε φορά που βουίζει ο άνεμος μανιασμένος και βρίσκει καταφύγιο σε σκεπαστές αυλές στην βροχή. Συνεχίζει να αγωνίζεται για ένα καλύτερο κόσμο. Ένα κόσμο που ο άνθρωπος ανεξάρτητα από το γεωγραφικό πλάτος , την εποχή του χρόνου και τα κοινωνικά στρώματα δεν θα αποτελεί προιόν πρώτης και δεύτερης διαλογής. 

 Κάποιοι τον ονόμασαν ονειροπόλο. 

 Κάποιοι θηρίο. 

     Και στις δύο περιπτώσεις να ξέρετε πως το χρώμα του δέρματος του δεν είχε καμιά απολύτως σημασία. Σημασία είχε να εξαφανισθεί το τετράδιο.


Φψτογραφία από την ταινία Inside Lewin Davis

Έχει ιδέες να πει , σκέψεις να γράψει.

Ένα κορίτσι διασχίζει ρολάροντας με τα πατίνια του το δρόμο, έχει μακριά μωβ μαλλιά και σκουλαρίκι στην μύτη.

Έχει  ιδέες να πει , σκέψεις να γράψει.

Η φωνή της κολλά στον ουρανίσκο της,  την σκεπάζει το  σάλιο , κομματιάζοντας τις στιγμές. Κάθε στιγμή σε χιλιάδες μικρότερες δεκάδες του απειροέλαχιστου χρόνου. Εξουσιοδότησε  τότε τα νησιά ν΄αναγνωρίσουν τον ήλιο. Τα βουνά να συμφωνήσουν τις ανατολές .

Έφυγε , ρόλαρε στα πατίνια της  λέγοντας  πως ο κόσμος είναι εξαγορασμένος. Οι μέρες είναι όλες φτιαγμένες από χειμώνα, τα σπίτια είναι κρύα και οι οικογένειες νυστάζουν.

Μίλησε  σαν χθες. Ύψωσε τοίχους για  να μην μπορέσει κανείς επιτυχώς να πλησιάσει και είπε πως σε όλες τις εκστρατείες επικρατεί η βαρβαρότητα . Στις ρωγμές των τοίχων κατοικούν τα φαντάσματα.

Είμαι μόνη είπε σ΄αυτό το μέρος με τα βρώμικα πλακάκια στα πεζοδρόμια. Το διορθώνει. Σχεδόν μόνη. Ακούγεται ένα βιολί. Η ποίηση εφημερεύει. Οι αναπνοές ξεφουσκώνουν τις μοναξιές. Ένας αδέσποτος σκύλος τρέχει μαζί της. Νερά κυλούν από τις υδροροές. Αρχίζει να κολλάει στιγμές, εκμηδενίζοντας τις ραφές. Σε δυό τρεις ώρες ξημερώνει.

Φωτογραφία από την παράσταση ''Γίοι και κόρες'' στο θέατρο του Νέου Κόσμου

Σας ευχαριστώ!

 
 

       Οι λέξεις είναι δρόμοι . Δρόμοι για να εξερευνήσεις  πως να μην περιορίζεσαι , ν΄ανακαλύψεις καινούργια ορατότητα ακόμα και σ΄αυτό που ο ίδιος νόμιζες ότι ήξερες και να συνεχίζεις να εκπλήσεσαι. Ν΄ανοίγεσαι , να γίνεσαι χώρος , χρόνος για να δεις πως το κρυφό, η διαίσθηση , το προαίσθημα μετατρέπεται σε αδιάψευστη διαπίστωση . Εντέλει να μαθαίνεις ο ίδιος τις λέξεις σου καλύτερα.

       Διηγούμαστε την ζωή μας με χίλιους τρόπους και παρουσιάζόμαστε στους άλλους. Είμαστε όλοι βιβλιοθήκες που φυλάμε μέσα μας χιλιάδες αναγνώσεις . Την ίδια ώρα πληθαίνουν οι φίλοι που μπαίνουν κάτω από το δέρμα όχι για να τους θυμάσαι αλλά για να τους έχεις, κάνοντας αυτά που έχεις να διηγείσαι να αλλάζουν . Κάποιες φορές ,  για να απαντήσεις κάποιες ερωτήσεις ,  βρίσκεσαι αντιμέτωπος μπροστά σε μια  λευκή σελίδα.'' Ποιος είμαι ; . Άλλη διατύπωση ''Τι είμαι ; ''. Δύσκολες απαντήσεις.

        Μιλάμε με τον ίδιο τρόπο που ιδρώνουμε; O ιδρώτας εξατμίζεται, πλένεται , εξαφανίζεται αργά ή γρήγορα φθάνει στα σύννεφα. Και οι λέξεις ; που πηγαίνουν ; πόσες παραμένουν ; για πόσο καιρό ; Άεργες ερωτήσεις θα μου πεις. Ίσως όχι και τόσο άεργες, αν σκεφθώ πως ο παππούς μου τις τελευταίες ώρες του,  πήγε και αποχαιρέτησε τα δέντρα που είχε φυτέψει , αγκαλιάζοντας τα και κλαίγοντας γιατί ήξερε πως δεν θα τα έβλεπε ξανά. Αγκαλιάζουμε λοιπόν τις λέξεις που γράψαμε  και είπαμε τους ευχόμαστε  μακροζωία και ξαναπιάνουμε  το γραπτό από το σημείο που  είχε μείνει. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη απάντηση στο γιατί υπάρχει αυτό το βιβλίο αυτή τηη στιγμή.

     

Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς . Χωρίς εσάς τίποτα δεν θα υπήρχε.

Το βιβλίο είναι από τις εκδόσεις Απόπειρα. Βρίσκεται από σήμερα στο βιβλιοπωλείο της Απόπειρας (Ναυαρίνου 18-20 Aθήνα)  και από την νέα βδομάδα στα βιβλιοπωλεία Ιανός, Παπασωτηρίου , Πολιτεία, Ευριπίδης Αθήνα και Θεσσαλονίκη. 

Δύσκολες μάχες

     

       Σου λένε κάνε υπομονή. Δεν καταλαβαίνεις στην αρχή. Είναι δύσκολο να μην μπορείς να θυμώσεις. Έτσι θυμώνεις. Σε συμβουλεύουν να επαναλαμβάνεις μέσα σου πως είναι η αρρώστια, είναι άρρωστη. Να αποστασιωπιείσαι για να μπορείς να την βοηθάς καλύτερα. Να θυμάσαι πως φοβούνται. Έτσι είναι άμα δεν καταλαβαίνουν φοβούνται. Για ό,τι δεν καταλαβαίνεις φοβάσαι. Μπροστά είναι η απώλεια, από πίσω το εγώ σου κι έπειτα εσύ. Μαθαίνεις εντέλει, πως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για να αντιστρέψεις την κατάσταση. 

     Τρομακτικό. Ίσως να μπορείς να την καθυστερήσεις. Αρχίζεις να παρατηρείς όσα μέχρι τώρα περνούσες απαρατήρητα. Πως αλλάζει με την παρουσία σου, τι κάνει με την απουσία σου. Παρατηρείς πως με την παρουσία σου είναι καλύτερα, όχι επειδή σ΄αγαπάει ακριβώς. Μαθαίνεις σιγά σιγά τι χρειάζεται. Γίνεσαι σταθερή, όχι υποχρεωτικά καθυσηχαστική , επιζητάς να χαιδέψεις τα λησμονημένα χέρια. Αρχίζει να μπερδεύει την ομιλία, ξεχνάει να μιλάει. Απ΄το τηλέφωνο λες δυο λόγια , τα ίδια ακριβώς '' σ΄αγαπώ πολύ, πολύ, πολύ''. Αλήθεια ; ρωτάει κι έπειτα : ''ευχαριστώ, ευχαριστώ πολύ''.  Νιώθεις σαν να την κρατάς εδώ . Την βλέπεις να σε παρατηρεί με περιέργεια. Της λες κουβέντες σε πρώτο πληθυντικό. Γίνεται τότε πιο συμπαγής. Άμα κάνεις μέρες να την δεις της μένει ένα ''έλα πάμε, έλα πάμε, έλα πάμε'' .Σαν τότε που μένατε μαζί ακόμα και ένα μήνα τα καλοκαίρια. Βρίζει με κινήσεις. Απηυδισμένη.Εσύ πάλι για να μιλήσεις την ''γλώσσα της '' δύο μέρες την βδομάδα, χρειάζεσαι  άλλες δύο για να μπορέσεις να μιλήσεις με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Θέλεις όμως να το  κάνεις , όσο ακόμα σε αντιλαμβάνεται. 

       Οι φροντιστές λένε οι γιατροί ασθενούν ψυχικά. Κάποτε ήταν πιο μεγάλη η οικογένεια, μοιραζόταν η κούραση. Ήταν και τα παιδιά , το μέλλον παρόν. Αλυσίδα ζωής. Λες ναι η μάνα μου, ο πατέρας μου, ο άνθρωπος μου , ο φίλος μου είναι άρρωστος . Μπορώ να τον αγαπώ χωρίς ανταπόδωση. 

       Μιλάς με ανθρώπους, γιατρούς και μόνος σου καταλαβαίνεις πως δεν παλεύεται με το νου. Ίσως ημερεύει με την κουβέντα ενός ξένου. Ακουμπάς τις λέξεις σου χύμα. Ψάχνεις ανακούφιση αφιερωμένος στα κομμάτια με την θεραπευτική μυρωδιά. Σαν όπως χαιδεύει κανείς αφηρημένος τα δάχτυλα του στην άμμο και ψάχνει ένα κοχυλάκι τόσο δα . Όπως όταν ακούς τα τραγούδια της κάτω Ιταλίας. 

       Η ψυχική υγεία είναι πολύ μοναχικό θέμα.Εκείνοι φοβούνται πιο πολύ. Βρίσκονται συνεχώς σε άγνωστες περιοχές . Όλα μοιάζουν αιφνιδιαστικά καινούργια και κάνουμε λάθη.  Σαν την Αλίκη που ήπιε το φίλτρο και περνάει μέσα από κλειδαρότρυπες .Το σκάει και δεν προλαβαίνεις. Το σκάει και δεν το θυμάται. Φόβοι και ενοχές εναντίον μνήμης και αγάπης. Δύσκολες μάχες.

Γλυπτική Barb Hunt

Τα αδέσποτα

Οι τροχοί

Θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί
Στο τέλος  τα ίδια τα όνειρα μας θα μας σώσουν .

Μίλτος Σαχτούρης 

H Aντιγόνη

       Όταν γνώρισα την Αντιγόνη άνοιξε άλλος ένας κύκλος. Απ΄αυτούς τους κύκλους που αρχίζουν με τσιρίδες , φωνές , πεισμωμένες σιωπές , παιδικά γέλια και κλάμματα. Η Αντιγόνη δίχρονη κόρη μιας καλής φίλης κινείται μεταξύ καναπέ και χαμηλού τραπεζιού , μυρίζει μωρουδίλα και ξεραμμένη κρέμα βανίλια στα μάγουλα, χαιρετάει με τα παχουλά της χεράκια, κατρακυλιέται μέσα στα βαμβακερά της φορμάκια , χοροπηδά στα στρογγυλά της μποτάκια.

- Τι κάνεις Αντιγόνη ;

- Καλιά.

       Το ανθισμένο χαμόγελο σε διαπερνά πέρα ως πέρα και ο κύκλος με τις αναμνήσεις αρχίζει να  μοιάζει με έλλειψη. Ο κύκλος με το πρωινό χτυπημένο αυγό μέχρι τις απογευματινές φέτες με βούτυρο και μέλι. Με το μεσημεριανό σερβίρισμα του φαγητού όσο πλεναμε τα χέρια μας. Τα κυνηγητά και τις βουτιές στο χωριό. Με το βορεινό μπαλκόνι του καλοκαιριού μια να βλέπουμε τ' αστέρια και μια τη σκοτεινή θάλασσα. Με τα Μικυ Μάους που έφερνε τις Τετάρτες ο Χριστόφορος ο μπακάλης.Αν έχει καταλάβει κανείς , πως γίνεται να γυρνούν από χέρι σε χέρι όλη την γειτονιά και να τα αγοράζεις τα ίδια πάλι από τον Χρστόφορο, να μου εξηγήσει και μένα. Με τον μπόλικο αγώνα και τις  στειμένες διαπραγματεύσεις για  τον μεσημεριανό ύπνο. Με τις ποδηλατάδες και τα κυνηγητά. Με την καθημερινή πορτοκαλάδα. Ο κύκλος με την αυστηρή μάνα που  ενδυόταν την χαμογελαστή νοικοκυρά που θα έβγαινε πρώτη να συνδράμει , την οικογενειακή αναποδιά και την ανθρώπινη κακεντρέχεια. Βάλε τώρα εσύ στο πρόσωπο της μάνας όποια στάθηκε για τον καθένα μάνα. Ο κύκλος με τα απλωτά καλοκαίρια και τους συρρικνωμένους χειμώνες.

     Η μνήμη ξεγλυστρά , προχωράει λίγο παρακάτω. Βουρτσίζω τα μαλλιά και την ακούω να πλησιάζει. Δυό τεράστια μάτια , σ΄ ένα μικροσκοπικό πρόσωπο με κοιτούν από το μικρό άνοιγμα  που αφήνει η πόρτα του υπνοδωματίου . Γυρνώ στο πλάι  λίγο το κεφάλι , μπροστά στο καθρέφτη  για να την βλέπω κρυφά. Εκείνη με καμαρώνει, με μιμείται , φοράει τις γόβες μου , να ψηλωσει , να μεγαλώσει, με κλείνει μέσα της.

      Όπως εκείνο το καλοκαιρινό βραδάκι στην παραλιά , στην  Χίο. Είμασταν ξαπλωμένες στην αμμουδιά.  Ακουμπούσε το κεφάλι της στην κοιλιά μου και τις έλεγα τις ονομασίες των αστεριών. Μεγάλη Άρκτος, Μικρή Άρκτος, Σταυρός, του Νότου, το Άλφα του Κενταύρου.Έλαμπαν απέναντι τα φωτάκια  του Τσεσμέ, σαν μια πόλη να ξεπροβάλει από την θάλασσα.
-Τι είναι απέναντι μαμά;
-Απέναντι είναι η Τουρκία . Κάποια άλλα παιδάκια  κάθονται στην απέναντι παραλία  τώρα με την μάνα τους και  μας κοιτούν.
     Σηκώθηκε , τέντωσε τα χέρια της να πιάσει ένα αστέρι . Δεν έφθανε κάθησε απογοητευμένη  '' Δεν φθάνω ακόμα '' μου είπε. Γύρισα και καθήσαμε πλάτη με πλάτη. Έτσι είναι πιο σωστό νομίζω , να στηρίζεις την πλάτη των παιδιών , με αμετακίνιτη αγάπη και  συνάμα προσήλωση . Να μην τους παρεμποδίζεις  όμως τον ορίζοντα με κανένα τρόπο. Να  αφήσεις ανοικτούς τους δρόμους να μετρήσουν τα δικά τους άστρα . 

        Να ξερες τι μου θύμισες Αντιγόνη ! Πόσα  καινούργια πράγματα μου έφερες να περιμένω . Δεν ήταν τυχαίο που σε γνώρισα μέσα στην καρδιά της Άνοιξης. Βάλε τώρα εσύ στην θέση της Αντιγόνης , όποιο  μικροσκοπικό προσωπάκι σε κοίταξε τον τελευταίο καιρό   με τα τεράστια μάτια του ή  όποιο  ο ναρκισσισμός σου, του  επέτρεψε  να σε κοιτάξει.


Φωτογραφία Αντωνία Λουδάρου

Καλή Κυριακή

Φωτογραφία Μαρία Κοσσιφίδου

Οι λέξεις

         Eυτυχώς που υπάρχουν οι λέξεις για όλα. Οι λέξεις το βουητό των μελισσών μέσα σε μια κυψέλη. Τους χρησιμεύει για να επικοινωνούν μεταξύ τους.Μιλάμε και ρίχνουμε την πρώτη λέξη, μετά την δεύτερη , την τρίτη, σαν πουλιά που τους άνοιξαν την πόρτα του κλουβιού χωρίς να καλοξέρουμε ή μάλλον χωρίς να ξέρουμε καθόλου που θα πάνε. Το να μιλάς τότε γίνεται περιπέτεια, μια αναζήτηση κάποιου που είναι εδώ και αφουγκράζεται . Σαν η επικοινωνία να μην είναι ποτέ οριστική αλλά ούτε και στιγμιαία. Και να πρέπει να γυρίσει κανείς πολλές πολλές φορές πίσω για να καταλάβει.

     Όλα αυτά βέβαια πριν γίνουν οι λέξεις δόγματα και καλουπωθούν μέσα σε άκαμπτα καλούπια από παλιό δέρμα που δεν μας αφήνουν να μεγαλώσουμε. Ιδιότητα φυσικά όχι των λέξεων αλλά των ανθρώπινων ερμηνειών και φαύλων αποδόσεων τους.

       Οι λέξεις είναι δρόμοι . Δρόμοι για να εξερευνήσεις  πως να μην περιορίζεσαι , ν΄ανακαλύψεις καινούργια ορατότητα ακόμα και σ΄αυτό που ο ίδιος νόμιζες ότι ήξερες και να συνεχίζεις να εκπλήσεσαι. Ν΄ανοίγεσαι , να γίνεσαι χώρος , χρόνος για να δεις πως το κρυφό, η διαίσθηση , το προαίσθημα μετατρέπεται σε αδιάψευστη διαπίστωση . Εντέλει να μαθαίνεις ο ίδιος τις λέξεις σου καλύτερα.

       Διηγούμαστε την ζωή μας με χίλιους τρόπους και παρουσιάζόμαστε στους άλλους. Είμαστε όλοι βιβλιοθήκες που φυλάμε μέσα μας χιλιάδες αναγνώσεις . Την ίδια ώρα πληθαίνουν οι φίλοι που μπαίνουν κάτω από το δέρμα όχι για να τους θυμάσαι αλλά για να τους έχεις, κάνοντας αυτά που έχεις να διηγείσαι να αλλάζουν . Κάποιες φορές ,  για να απαντήσεις κάποιες ερωτήσεις ,  βρίσκεσαι αντιμέτωπος μπροστά σε μια  λευκή σελίδα.'' Ποιος είμαι ; . Άλλη διατύπωση ''Τι είμαι ; ''. Δύσκολες απαντήσεις.

        Μιλάμε με τον ίδιο τρόπο που ιδρώνουμε; O ιδρώτας εξατμίζεται, πλένεται , εξαφανίζεται αργά ή γρήγορα φθάνει στα σύννεφα. Και οι λέξεις ; που πηγαίνουν ; πόσες παραμένουν ; για πόσο καιρό ; Άεργες ερωτήσεις θα μου πεις. Ίσως όχι και τόσο άεργες, αν σκεφθώ πως ο παππούς μου τις τελευταίες ώρες του,  πήγε και αποχαιρέτησε τα δέντρα που είχε φυτέψει , αγκαλιάζοντας τα και κλαίγοντας γιατί ήξερε πως δεν θα τα έβλεπε ξανά. Αγκαλιάζουμε λοιπόν τις λέξεις που γράψαμε  και είπαμε τους ευχόμαστε  μακροζωία και ξαναπιάνουμε  το γραπτό από το σημείο που  είχε μείνει. Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη απάντηση. 

 Φωτογραφία Yvetet Depaepe

Λογική και συναίσθημα

Το σπίτι

     Από μικρός ήθελε να έχει το δικό του σπίτι.Ζητούσε επίμονα απο τους γονείς του μια σκηνή, ένα δεντρόσπιτο , κάτι μακριά απ΄αυτούς να χωράει τον ιδιωτικό του χώρο.Κάπου που θα μπορούσε να προφυλαχθεί από την βροχή και τον αέρα και που ο χειμώνας δεν θα ήταν τόσο κρύος.

     Όταν πέρασε την εφηβεία του  και άρχισε πιο καλά να καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του , βάλθηκε να ψάχνει τα κατάλληλα υλικά για να χτίσει το σπίτι που πάντα ονειρευόταν. Το τσιμέντο του φάνηκε πολύ συνηθισμένο και τα τούβλα υπερβολικά συμβατικά. Χάλυβα δεν μπορούσε εύκολα να αποκτήσει, πέρα του ότι ήταν απρόσωπος και ψυχρός. Το ξύλο γοητευτικό αλλά και ιδιαίτερα φθαρτό. Η αναζήτηση υλικών δεν πήγαινε και πολύ καλά , μέχρι που του ήρθε μια φαεινή ιδέα. Θα έχτιζε το σπίτι του από βιβλία.

     Πλέον δεν είχε καιρό για χάσιμο. Κατέστρωσε το σχέδιο και άρχισε να μαζεύει βιβλία. Κατάλληλα σε ποιότητα και επαρκή σε αριθμό, ώστε τοποθετώντας τα με τον σωστό τρόπο να κατασκευάσει ένα άρτιο οικοδόμημα. Σύντομα κατάλαβε πως αν ήθελε να μην βρεθεί μπροστά σε δυσάρεστες εκπλήξεις και για να είναι το σπίτι γερό έπρεπε να χρησιμοποιήσει κάθε βιβλίο που είχε διαβάσει.

    Σύμφωνα με το σχέδιο , τα θεμέλια θα αποτελούνταν από χοντρούς τόμους αρχαίων τραγωδιών και φιλοσοφίας πάνω στους οποίους θα μπορούσε να στηριχτεί το μετέπειτα οικοδόμημα. Έτσι άρχισε να χτίζει τους περιμετρικούς τοίχους , χρησιμοποιώντας διπλές και τριπλές σειρές βιβλίων. Στο νότιο τμήμα του σπιτιού, η προοπτική να επεκταθεί το σπίτι κάποτε από εκεί, τον οδήγησε  να βάλει τόμους φυσικής και μαθηματικών. Έργα του Αιστάιν, Φουριέ και άλλων γνωστών αλλά και όχι μόνο γνωστών  επιστημόνων. Ικανοποιήθηκε προς το παρόν  η ανάγκη του για στατικότητα , χωρίς όμως να κλείσει τα παράθυρα για μελλοντική αναθεώρηση και αντικατάσταση.

     Στον ανατολικό τοίχο , εκεί που υπολόγιζε να χτίσει την κρεβατοκάμαρα του , στήριξε τους τοίχους σε βιβλία του Σαίξπηρ, Όσκαρ Ουάιλντ και του Μαρκέζ. Στόχος του ήταν να επιτρέψει σε όσο το δυνατό περισσότερο από το πρώτο πρωινό φως του ήλιου να μπει στο δωμάτιο και να τον κάνει όσο το δυνατόν πιο αισιόδοξο , δίνοντας ταυτόχρονα και μια αύρα ερωτικού μυστηρίου στο δωμάτιο. Ο βορεινός τοίχος , το κύριο μέσο προστασίας από τον άνεμο , χτίστηκε από έργα του Νίτσε, του Φρόυντ, του Γουίνικοτ, της Κλάιν και του Σάρτρ. Μετά από αρκετό προβληματισμό , ο δυτικός τοίχος χτίστηκε με έργα του Κάφκα, Μπωντλαίρ και Καμύ. Με την ελπίδα μέσω αυτών , το τελευταίο φως της μέρας να διαδεχόταν αρμονικά το σκοτάδι της νύχτας που μοιάζει τόσο πολύ με την ψυχή του ανθρώπου , κάνονατς τα έτσι πολύ πιο υποφερτά. Την σκεπή την κατασκεύασε από τόμους λεξικών , εγκυκλοπαιδιών και ιστορίας. Το σπίτι χτίστηκε , η ζωή του επίσης. Τώρα ήταν ο καιρός της επαλήθευσης των προσδοκιών.

     Είχε επιτέλους το σπίτι που χρόνια ποθούσε . Όμως σε καμιά περίπτωση αυτό το σπίτι δεν κατόρθωσε να τον θωρακήσει από όλες τις απειλές. Με την πάροδο του χρόνου , τα βιβλία έφευγαν από την θέση τους και οι όποιες επισκευές και επανατοποθετήσεις δεν επαρκούσαν να καλύψουν  τις αστοχίες.

   Για μήνες έψαχνε την λύση. Να βρει ένα υλικό να συνδέσει τα βιβλία μεταξύ τους σ΄ένα στέρεο  σώμα. Μετά από διάφορα πειράματα έφθασε στην λύση. Αυτό που έλειπε ανάμεσα  στα βιβλία ήταν η απαραίτητη βιωματική εμπειρία των απολύτως δικών του συναισθημάτων. Μια εμπειρία που για άγνωστους σ΄αυτόν λόγους του είχε απαγορευθεί. Χωρίς κανείς να τον ενημερώσει ούτε για τις συνέπειες , ούτε για τους λόγους της απαγόρευσης. Λες και το δικό του παρελθόν ήταν ιδιοκτησία άλλου. Κάτι σαν ακρωτηρισμός των άγνωστων και εντελώς δικών  του πτυχών. Τα συναισθήματα του κρύφθηκαν σε καλά φτιαγμένες κρυψώνες που αγνοούσε την ύπαρξη τους.
    Μια αλυσίδα βιωματικών  εμπειριών  χωρίς την οποία , με απόλυτη σιγουριά δεν υπάρχει η δυνατότητα να χτίσει κάτι αποτελούμενο από βιβλία. Όταν το συνειδητοποίησε του απόμεινε η μοναδική διέξοδος που δεν ήταν άλλη από το να πάρει την ζωή του  στα χέρια του. 

Φωτογραφία Richard Tuschman 

Της Άνοιξης

Ακούστε το δυνατά!