Καλά πετάγματα στους κόντρα καιρούς!

Αποχαιρετώντας μια χρονιά, ας κρατήσουμε τον πλούτο της μνήμης και της γνώσης που άφησε μέσα μας και ας γίνει αυτό δύναμη στην φωνή μας , στην αγνή αναπνοή μας ,για να καλέσουμε τα νέα πουλιά .Τις νέες σκέψεις, τις νέες προσδοκίες, τις νέες ελπίδες. Και ας κοιτάξουμε στα μάτια τους αγαπημένους μας, κάτι που δεν είχαμε προσέξει , τώρα να βρούμε. Και ας προχωρήσουμε στο κάλεσμα του δύσκολου 2012, λίγο πιο σοφοί, λίγο πιο ώριμοι, λίγο πιο αποφασισμένοι, και ας αγαπηθούμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.
Εύχομαι ολόψυχα σε όλους μας, μια όμορφη πρωτοχρονιά και μια καλοτάξιδη νέα χρονιά . Καλά πετάγματα στους κόντρα καιρούς!

Καληνύχτα Λουκία

Στρατιωτάκια ακούνητα αγέλαστα , μέρα ή νύχτα ;

Πουλιά είναι οι σκέψεις , τι νομίζεις. Πουλιά που φτερουγίζουν και έρχονται ,
πουλιά που φτερουγίζουν και φεύγουν. Κάποιες φορές κολλάνε και μένουν , για να ξεχειμωνιάσουν και να φύγουν πάλυ για τις πέρα , τις μακρυνές πατρίδες , μόλις καλοκαιρέψει. Φωλιά τους το μυαλό και η καρδιά σου. Εσύ περπατάς , αυτές είναι εκεί. Εσύ δουλεύεις , αυτές εκεί , μαζί σου. Μιλάς, κοιμάσαι , αν κοιμάσαι, ακούνητες αυτές εκεί. Αγαλματάκια ακούνητα αγέλαστα μέρα ή νύχτα;
Αγέλαστα τα είδα χθες. Περπατώντας τα συνάντησα στους δρόμους της γιορτινής Αθήνας, να τρέχουν να προλάβουν λίγα δώρα για να προυπαντήσουν την δροσιά της καινούργιας χρονιάς που καταφθάνει και να την εξευμενίσουν. Έμπαιναν στα ανοιχτά καταστήματα και περνούσαν μετά  βιαστικά απο τις άδειες βιτρίνες των άλλων των  κλειστών λόγω κρίσης και ακινησίας . Στροφή κεφαλιού απο την άλλη, μια γκριμάτσα και πίσω στο δρόμο πάλυ , στον προορισμό. Μισοάδεια τα σινεμά . Και οι μεγάλες αποφάσεις για λίγο πιο μετά. Αναβολή λόγω εορτών. Εφεδρεία ζωής.Λίγες σακκούλες, λίγες κορδέλες, λίγα χαμόγελα , λίγες εξαιρέσεις. Και καμία συγνώμη. Δεν έχουμε ακούσει ούτε μια συγνώμη.  Συγνώμη που δεν κατάλαβα, συγνώμη που δεν είδα, συγνώμη που αθέτησα, συγνώμη που αφέθηκα , συγνώμη που δεν σε μέτρησα, συγνώμη που δεν στάθηκα, συγνώμη που εξαπάτησα , συγνώμη που πρόδωσα, συγνώμη που ξέχασα και εγκατέλειψα. Συγνώμη που έκλεισα και έσβησα. Μια συγνώμη από τον κάθε πολιτικό της κάθε παράταξης και της κάθε κυβέρνησης επώνυμων , ανώνυμων, πρώην και επόμενων και γενικώς.Συμπολιτευτικών, αντιπολιτευτικών, δεξιών και αριστερών , όλων όσων δεν στάθηκαν στο χώρο και στο χρόνο όπως έπρεπε και ξεπούλησαν όνειρα και ελπίδες γεννημένες και αγέννητες. Του κάθε πολιτικού για τον κάθε πολίτη. Χωρίς απόρρητα και ασυλείες. Γιατί αν ακούγαμε μια συγνώμη , το κεφαλάκι μας θα σηκωνότανε λιγάκι πιο ψηλά και η ενοχή θα τρύπαγε λίγότερα τα σωθικά.
Καμία συγνώμη δεν ακούστηκε.
Μια μικρή ουρά, ένας χαρούμενος συνωστισμός στον καστανά . Λίγα κάστανα ζεστά για το δρόμο. Τα κακά παιδιά της Ευρώπης, οι τεμπέληδες, οι λάθος. Βουίζουν οι κίτρινες γερμανικές φυλλάδες, έχουν και αυτοί βλέπεις την κιτρινίλα τους. Παντού τα πάντα. Σήμερα γράφουν πως οι Έλληνες όταν τρώνε στις ταβέρνες , τρώνε ο ένας απο το φαί του άλλου. Ο κλέψας του κλέψαντος. Ξεχάσανε να γράψουν βέβαια πως σε κάθε τραπέζι εδώ αντιστοιχεί ένας λογαριασμός και όχι τόσοι λογαριασμοί όσοι οι συνδαιτημόνες . Το παραξυλώσανε με αυτή την ιστορία. Ξέφτυσε πως το λένε. Πολλά τα απωθημένα και πονάει πολύ. Μια ανακατανομή του πλούτου γίνεται  και τα μπερδεύουν όλα. Και ακόμα καμιά συγνώμη. Μια συγνώμη στην υπομονή και την εργατικότητα, στην φαντασία, στην φλόγα , στο μεράκι και στο βάθος του. Εκεί που ζητάμε τώρα να βάλει ο καθένας το χεράκι του και το βάζει.Για να χτιστούν οι επόμενες ελπίδες και προσδοκίες.
Μεγάλη πια ήμουν όταν κατάλαβα την μαγεία της συγνώμης. Πρέπει να έχει κανείς πρώτα αγαπήσει και μετά να νιώσει την ανάγκη να την ζητήσει απο τα παιδιά του, απο τους δικούς του, απο τους συνταξιδιώτες του. Αδερφάκι της συγνώμης , η ταπείνωση και η ανάγκη να συμπορευτείς με την ζωή και να ζήσεις τελικά.
Ξύλινη συγνώμη , δεν υπάρχει καίγεται. Γι' αυτό δεν την έχουμε ακούσει ακόμα και ίσως να αργήσουμε πολύ ακόμα. Τουλάχιστον ας την πεί ο ένας στον άλλον, εδώ μεταξύ μας.
Συνοστισμός στον καστανά. Συνοστισμός και στον πασατέμπο.
Κρύος, αέρας , παγωνιά , ξυρίζει.
Σκυφτοί στα παλτό μας , τα χέρια στις τσέπες.
Μόνος , θλιμμένος μα όλο και πιο καθαρός. Και καθαρός ουρανός , αστραπές δεν φοβάται.

ζωγραφική : Θεόφιλος Κατσιπάνος
http://www.katsipanos.gr

Σώπασε το σαξόφωνο του Sam Rivers

Για να προσέχουμε τις πλάτες μας λίγο!

Η soti περιμένει

Περιμένοντας μια καλύτερη διάθεση και αυτοδιάθεση.
ζωγραφική του αδερφού μου

Ο Νίκος Μ περιμένει

Ένα τέτοιο βλέμμα , δεν στάθηκε πάνω μου ποτέ...Το περιμένω.

Η Άννα ονειρεύεται...

Στα χρώματα που σβήνουν , στα χρώματα που ξεθωριάζουν , στα χρώματα που θέλουμε να ζωντανέψουν, στα χρώματα που θέλουμε να αποκτήσουμε και στην αγάπη.
Σ΄ένα παράδεισο που δεν μπορεί , κάποτε θα βρεθεί. Και στους ανθρώπους που κρατούν τα κλειδιά της καρδιάς μας στα χέρια τους.
Για μένα ήταν δύσκολα , αλλά και για ποιόν δεν ήταν..

Ο Γιώργος Χ μας εύχεται..

Να είστε πάντα καλά χαρούμενοι και ευτυχισμένοι!

Ο Παναγιώτης ξαναθυμάται..

Αφιερωμένη σε μια ψυχούλα που ελπίζω να παρέμεινε παιδική.
Συγχώρεσε την ηλίθια φάτσα μου δίπλα σου , στη στέλνω γιατί πάντα μου άρεσε ο τρόπος που χαμογελάς σε αυτή την φωτογραφία και δεν θυμόμουν αν την είχες

Ο Παναγιώτης αφιερώνει

Αννίτα μου, σε φιλώ γλυκά.

O Γιάννης μοιράζεται μαζί μας ...

Οι ματιές μας δεν μπορούν να διασταυρωθούν.. Εκείνο, με το βλέμμα καρφωμένο στο παντελώς άγνωστο, με όλο τον τρόμο του νιοφερμένου που θα το συνοδεύει για τα επόμενα 53 Χριστούγεννα, κι εγώ, περασμένα τα 53 αυτά Χριστούγεννα, κοιτώντας όχι πιά τόσο ψηλά, μα αρχίζοντας να διακρίνω τις λεπτομέρειες, τις αποχρώσεις, τις ποιότητες και, από μακρυά πολύ, τα συναισθήματα πού’ταν να γίνουν δικά μου και μόλις τώρα συναπαντιέμαι μαζί τους και τα χαιρετώ. Τα έντονα μάτια του μεγάλου αδελφού παραμείναν έντονα και γουρλωμένα από τότε, και ζητούν κι αυτά μερίδιο στη στήριξη για τα τόσο, μα τόσο, δύσκολα σημερινά Χριστούγεννα. Τι έγινε; Από πού περάσαμε; Απάντηση δεν έχω να μου πω και να του πω, ακόμα..  

Φίλος απο παλιά..

Στα χρόνια τα φοιτητικά...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους ! Χρόνια πολλά και καλά!

Η ΜΑ.ΑΝ.ΤΗΑ λέει..

Κλείνω μάτια. κλείνω αυτιά ( μαμά κλείνεις πόρτες-που λέει η κορούλα μου) και το τραγουδάω με ΟΛΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ !!!
για όλους μας...για την χώρα μας...

The crisis is over...
without fears

Στις χιονισμένες προσδοκίες μας

Να σας ζητήσω μια στιγμή να μου χαρίσετε μια σταγόνα σας.Μια στιγμή , μια προσδοκία , μια φωνίτσα μικρή και δειλή ή μια άλλη που πέρασε απο δίπλα και δεν σταμάτησε. Μα και την άλλη που σταμάτησε και σας πίκρανε και μετά έφυγε με τα βαριά της βήματα, για πιο κει, για τα πέρα. Χαρίστε μου μια αναπνοή σας που δεν θέλετε να ξανα δείτε , ή μια άλλη που μαζί της θέλετε να πετάξετε μια ζωή. Απο το 2011 , απο το 1958, απο το 1969 απο το 70, το 74 από όπου θέλετε , και από ότι θέλετε. Στείλτε μου μια κουβεντούλα , μια φωτό , ένα τραγούδι .Ό,τι ό,τι ό,τι  και απο όπου στο anloudarou@yahoo.gr και εγώ θα το αναρτήσω με το μικρό σας όνομα. Στο σπίτι μας, στο καραβάκι μας...λίγο πριν μας φύγει και τούτη η χρονιά.
Καλές γιορτές, καλά Χριστούγεννα. Στις αγάπες μας...

Ήρθες στον μπερντέ μου, άπιαστο πουλί !

Φύγε!
Σου το είχα πει. Δεν μπορώ, δεν ξέρω εγώ απο αυτά.Έχω μαζί μου , πάνω μου δεμένα ,βαρίδια πολλά. Αυτά είναι τα πόδια μου, αυτά τα βήματα κάνω. Τι θέλεις τώρα και με κοιτάς. Στρίψε και φύγε , δεν φταίω εγώ.  Τι ήθελες να κάνω, αυτά είχα , αυτά μου δώσανε . Μην με πιέζεις , φύγε σου λέω!
Σου τα έχω ξαναπεί , εσύ μπορεί να θέλεις να μπεις , να με κατοικήσεις, να με γεμίσεις, μα εγώ δεν σε χωρώ και δεν σ' αντέχω. Είσαι βαριά, είσαι τεράστια και αλύτρωτη, είσαι πάντα τόσο μα τόσο διαθέσιμη. Δεν σε θέλω , δεν σε επιλέγω, φύγε.Στράγγισα να σου το λέω και εσύ δεν καταλαβαίνεις . Θέλεις πάλι να μπεις. Με κυνηγάς, με πατάς, μου ξύνεις πληγές. Άσε με να ξεχάσω, να ησυχάσω.
Χωρίς εσένα είναι πιο εύκολα .Πάρε απο πάνω μου τα φωσφορούχα μάτια σου, με τρυπάνε . Δεν θέλω μαζί σου άλλες κουβέντες. Είσαι ανελέητη, ούτε σκόντο  κάνεις , ούτε πίσω μου κοιτάς. Δεν ξέρεις απο φυγές εσύ και πετάγματα. Εδώ τα στυλώνεις και δεν ξεκολλάς. Ξεκόλλα μ' ακούς ; Φύγε ρε παιδί μου , φύγε σε διώχνω και εσύ κάθεσαι , τι ξιπασμένη που είσαι . Τι νομίζεις πως είσαι, ποιός σε έχει ανάγκη μου λες; Δεν θέλω να σε κλάψω, ούτε να σε πάρω . Δεν θα σε διαλέξω ποτέ μου! Φύγε!
Άσε με στον κόσμο μου, τον διάλεξα  στα μέτρα μου. Αν θέλω του δίνω, αν θέλω τον έχω, αν θέλω τον κάνω πιο εκεί. Ούτε που το καταλαβαίνω και γλυστρώ, γλυστρώ ,γλυστρώ, ξεγλυστρώ.Και τζάμια και βιτρίνες και ζελατίνες σωρό. Παίρνει απο λόγια ο κόσμος μου, καταλαβαίνει ότι του πω. Με αποδέχεται . Παραμερίζει να με δει πως πατινάρω με τα κόκκινα πατίνια μου , πως ρολλάρω στα μονοπάτια που διάλεξα για να την βγάλω καθαρή. Και το σπουδαιότερο, τον έμαθα εγώ και με θαυμάζει! Με θαυμάζει πολύ και με χειροκροτεί! Αν ακούσεις αυτό το χειροκρότημα , θα με καταλάβεις! όχι τίποτα άλλο , αλλά θα ήθελα να δω τα ξινισμένα απο την ζήλια μούτρα σου τότε. Είμαι πρωταγωνίστρια εγώ , μοιραία ! Ο κόσμος μου ξερει πως εγώ δεν αντέχω πολύ , έχω αδυναμίες . Έχω όμως και χάρες πολλές και έτσι με συγχωρεί. Αν μπορεί ας κάνει και διαφορετικά. Θα φύγω τότε ! Θα μείνει μόνος του. Στην πραγματικότητα , δηλαδή στην δική μου πραγματικότητα, ο κόσμος δεν μπορεί να σταθεί μόνος του χωρίς εμένα και έτσι βολεύομαι και εγώ και αυτός. Άντε δίνε του τώρα , φύγε ρε παιδί μου πως το λένε. Πήγαινε αλλού , εγώ δεν είμαι τόσο δυνατή. Άσε με στο ψέμα , άσε με εκεί που όλα βουλιάζουν πιο γλυκά.
Τι θέλεις από μένα , μου λες ; Γιατί με διάλεξες; Που με πας ; Φύγε θλίψη μου! Εγώ δεν σου αξίζω. Εσύ είσαι σπουδαία , καθαρή . Εσύ είσαι λεύτερο άπιαστο πουλί. Εσύ γεννάς ελπίδα, γεννάς ιδέες. Εσύ δεν χειροκροτάς . Ζεις και μεγαλώνεις στο βάθος της σιωπής. Ω ευγενικότερο των συναισθημάτων συναίσθημα , τι γυρεύεις στο μπαλκόνι μου μπροστά ; Τι θα σε κάνω τώρα , είμαι μεγάλη πια. Πόσο σε είχα αποφύγει στην ζωή μου. Γιατί πάνω μου σταμάτησες τώρα και μου ζητάς βόλτα να με πας ; Εσύ είσαι βαθειά, εσύ δεν τελειώνεις ποτέ.Φοράς το κάτασπρο πέπλο σου και στέκεσαι πάνω στη λίμνη μου. Με τα γυμνά σου μπράτσα μ'άρπαξες , αρχίζεις τώρα και με ρουφάς. Το χάδι σου , το χνούδι σου ,η  γλώσσα σου . Πως θα μιλήσω τη γλώσσα σου , τις καθαρές σου λέξεις . Εσύ η αυθεντική.
Αρχίζω να κουνιέμαι. Να περπατώ. Κοίτα τα επιπόλαια , τα ανόητα μικρά μου βήματα. Που θα πάμε; πως θα περπατήσουμε μαζί; Με καταδέχθηκες , ήρθες στον μπερντέ  μου και δεν έχω τίποτα να σε κεράσω . Μια κουταλίτσα γλυκό του κουταλιού μονάχα έχω. Μια κουταλίτσα λεμονανθό. Το γλυκό του γάμου είναι αυτό . Κάτσε να τα πούμε. Φοβάμαι, τρέμω θλίψη μου. Τώρα θα δεις αληθινά τι είμαι. Πως φταίω και εγώ. Τώρα θα τελειώσουν τα παραμύθια και θα βαρεθείς την μίζερη μου φύση. Πως να κάνω για να σε κρατήσω ; Εγώ που δεν σε ξαναθέλησα ποτέ πριν. Έλα θλίψη μου!Έλα! Εσύ θα μου κάνεις την αρχή . Θα με διδάξεις , θα με μάθεις να με μετρώ. Φέρε τα δάκρυα μου να ξεπλυθώ! Κάθαρση!
Έλα!


Στην Ευτυχία

Φωτογραφία Ruth Orkin
http://www.google.com/search?q=ruth+orkin&hl=en&client=safari&rls=en&prmd=imvnso&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=aQryTtP3NMjL8QOSg4jJAQ&ved=0CFAQsAQ&biw=1920&bih=1040#q=ruth+orkin&hl=en&client=safari&rls=en&tbm=isch&bav=on.2,or.r_gc.r_pw.r_cp.,cf.osb&fp=fbc9a5062b67da59&biw=1920&bih=1040