Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Η ελπίδα μέσα μας


 
  Χαμηλός ο ήλιος του Δεκέμβρη. Ψάχνω στο ραδιόφωνο μουσικές ,σταματημένη στο φανάρι της Αλεξάνδρας. Γλυστερή και σιωπηλή η κουρασμένη Αθήνα. Στην πραγματικότητα δεν ψάχνω μουσική, ελπίδα ψάχνω. Ελπίδα σε μια διατύπωση σαφή αλλά και ευρεία . Να πατάει στον ορατό κόσμο , ν΄ανοίγεται σε τούτη την ζωή που ζούμε , αλλά να κρατά ανοιχτή και την δυνατότητα για όλα αυτά που δεν βλέπουμε ακόμα.  Αυτή την ελπίδα είχα ανάγκη για να βγάλω την μέρα, να βγάλω τον καιρό. Πίστη στην ίδια την ζωή. Αυτό είχε ανάγκη ο κάθε πόρος του δέρματος μου.
     Και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ρημαγμένης χώρας;  Δεν μπορεί  θα περάσει. Και θα υπάρξει ένα επόμενο στάδιο. Αν δεν το ελπίσω , δεν θα έχω κίνητρο ούτε μέχρι το περίπτερο να πάω.
     Με εμπιστοσύνη που όμως;
Στο μεταξύ μας ίσως. Έλα όμως που  το να φύγει κανείς και να οικοδομήσει μια άλλη κατάσταση , ν΄αντέξει στα δύσκολα απαιτεί μια εσωτερική δύναμη κάτι σαν ψυχικό  τσαμπουκά τον οποίο ακόμα δεν έχουμε. Μάθαμε να τρώει ο ένας τον άλλο. Αλληλεγγύη, ψυχική δύναμη, ήθος, έχουμε τέτοιες αρετές;  Ίσως τώρα σιγά σιγά ν΄αποκτούμε. Γυρνάμε σαν να είμαστε εγκλωβισμένοι. Κλεισμένοι ερμητικά στον εαυτό μας, ίσως ακόμα να παλεύουμε να ξαναζήσουμε την αυταπάτη. Την αυταπάτη που μας έφερε σ΄αυτή την κατάσταση. Την ίδια ώρα που η συνειδητοποίηση της αυταπάτης είναι και η ελπίδα μας.
     Χρόνια πέρασαν με την  παιδεία μαρμαρωμένη.  Σαν να κόπηκε το νήμα του τι έχει ουσία και ήθος. Σερνόμαστε τώρα σε κάτι άθλιο.Τυραννιόμαστε από διάφορους φελλούς που έχουν λύσσα για χρήμα και εξουσία σε βαθμό εμμονής.   Σαν να βρισκόμαστε στην πιο βαθειά νύχτα. Είμαστε όλοι μουδιασμένοι. Ευνουχισμένοι από την υπερβολική ενοχοποίηση .  Κι όμως πιστεύω στους δέκα που θα πάνε στην άλλη κατεύθυνση, θα αντισταθούν στο να μην ξαναγίνουν τα ίδια λάθη. Σ΄αυτούς τους σημερινούς '' μη δεδομένους'', που δεν βρίσκουν καθρέφτη της εικόνας τους σ΄ αυτό που επικρατεί.
      Αυτή λες να είναι η ελπίδα που ηλεκτρίζει και προκαλεί σκιρτήματα; Ένα άλλο βλέμμα να δεις την ζωή. Να σταθείς, να ακούσεις πιο προσεκτικά , ν΄αντέξεις. Ο περιβάλλον ζόφος να μην σου φανεί αδιαπέραστος. Γιατί έτσι και αλλιώς πάντα υπάρχει άνοιγμα στον τοίχο της απόγνωσης και όχι μόνο ένα. Η ελπίδα δίνει υπόσταση, ουσία σ΄αυτό που συνεχώς εξελίσσεται.
     Μήπως ξεχάσαμε πως η ζωή είναι συνεχώς βαπτιζόμενη στα βάσανα , σε δοκιμασίες και την ίδια στιγμή σε χαρές; Πως ποτέ δεν έχει ούτε το ίδιο χρώμα , ούτε τον ίδιο τόνο; Πως η ελπίδα δεν φυτρώνει εδώ και εκεί , αλλά μέσα μας. Και αυτό θέλει δουλειά.
''Έρχεται πάντα μια στιγμή που τα όντα παύουν να παλεύουν και να διχάζονται και δέχονται τελικά να αγαπήσουν το ένα τ΄άλλο γι΄αυτό που είναι . Πρόκειται για το βασίλειο των ουρανών. '' Τα λόγια του Camus  οδηγούν σ΄αυτό το άλλο βλέμμα και συγκεντρώνουν σε δυό αράδες, το συνεχώς  κάθε φορά με άλλο τρόπο διαφεύγον  παρόν και το διαρκώς  ερχόμενο μέλλον.



φωτογραφία Sylvia Platchy
http://www.sylviaplachy.com
   


5 σχόλια:

  1. Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να έχει την ικανότητα σε 3 παραγράφους όχι μόνο να περιγράψει τι είναι ελπίδα , αλλά και να την ενσταλάξει; Μάλλον πως την εκπροσωπεί ο ίδιος τόσο πιστά όσο και το πάθος του για την ζωή.
    Μπράβο σας.
    Σταύρος Λ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φωτογραφία με ένα διαφορετικό φωτισμό

    Χρόνια τώρα δουλεύω με τα παιδιά, παλεύω να επιβιώσω στον ανεξάντλητο κόσμο τους, να ανταλλάξω τα χρώματα, τα παιχνίδια, τα χαμόγελα και τις ζωγραφιές τους με τα δικά μου, ακολουθώντας πιστά το Νόμο των Παιδιών όπως το κάναμε και εμείς κάποτε...
    Κάποτε με χαρακτήρισαν Πήτερ Παν στην δική μου Χώρα του Ποτέ, να πολεμάω πειρατές, να κάνω παρέα με γοργόνες και να μη θέλω να μεγαλώσω ποτέ.
    Κάποτε με βαπτίσαν μοναχικό Λύκο που διέγραφα τεράστιες αποστάσεις μέσα μου.
    Κάποτε βρέθηκα σε ένα παιδικό πάρτι και ο φακός μου κωδικοποιούσε καρέ-καρέ τις σκηνές του,
    “και πάλι ελευθέρας στο λιβάδι των παιδιών, στιγμές περισυλλογής, στιγμές αναμονής...ένα τσίρκο παιδικών φωνών, εκκολαπτόμενοι ζογκλέρ και ταχυδακτυλουργοί με περιτριγυρίζουν, με θολώνουν...με ταξιδεύουν...ένα γλύκισμα με ανυπόμονες μικρές φλόγες στο τραπέζι προπομπός ευχών κι ονείρων των παρείσακτων, των εσπευσμένα μεγάλων...σκέψεις που γίνονται ομιλίες, χωρίς καμουφλάζ με αγνή ομορφιά...ένα σκούρο δάκρυ απόδρασε στο άλσος των χρωμάτων, η παλέτα του παλιάτσου σήμανε συναγερμό”.
    Κάποτε έγινα πατέρας μιας Ηλιαχτίδας, που όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει κτηνίατρος για να γιάνει τις πληγές των αγαπημένων της Λύκων.
    Σήμερα, ένα καταφύγιο γεμάτο ζωγραφιές της ο χώρος μου, κάθε μια της ένα προστατευτικό ένδυμα και κάθε γαζί της βαμμένο με πολύχρωμες Ελπίδες, μια αέναη κινητήρια δύναμη ώθησης, ένα αήττητο «σ’ αγαπώ πολύ, μπαμπά μου» για να συνεχίζω να ζω.
    Είμαστε από τέτοια πάστα φτιαγμένοι που οι μηχανισμοί μας ανακαλύπτουν συνεχώς μεθόδους αυτό-ίασης και αυτοσυντήρησης, ως επί των πλείστων στις μεταφυσικές μας αναζητήσεις, στο χρήμα, στην εξουσία. Ας είμαι εγώ ο στραβός κι ανάποδος της ιστορίας λοιπόν και να αναπαράγω από τον Μικρό Πρίγκιπα το “Όλοι οι μεγάλοι ήταν κάποτε παιδιά (Μα λίγοι ίσως ανάμεσά τους το θυμούνται)”.
    Ακόμα και σήμερα τα μαθητούδια μου χαμογελούν με τις τσιχλόφουσκες μου στην αίθουσα όπου εργάζομαι, στη δική μου Χώρα του Ποτέ!
    ...Μην με μαρτυρήσεις!
    Και προπαντός να μην του πεις πως μ᾿ εγκατέλειψεν η ελπίδα! (Νικηφόρος Βρεττάκος)

    Σπύρος Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ε'ιναι σπουδαία τα δώρα που αφήνεις στην σελίδα μου αγαπητέ μου φίλε, και είναι νομίζω κρίμα μεγάλο να τα βλέπω μονάχα εγώ και οι λίγοι φίλοι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις, να τα αναπαραγάγεις, να τα δωρίσεις, να τα χαρίσεις...να τα μοιραστείς, όπως το κάνω και εγώ με σένα χωρίς ίχνος εγωιστικής και αρρωστημένης ιδιοκτησίας. Δεν είναι κρίμα,σου εξήγησα τους λόγους και άλλους τόσους κατάλαβες απ' όσα δεν ειπώθηκαν εκεί μέσα. Αν είναι δώρα, τάματα, θυσίες στον ιερό Ναό, ελπίζω ότι αξίζουν τον κόπο και απλόχερα δίνω αλλά και τα εισπράττω από τα δικά σου. Τείνει να εκλείψει το είδος της Πυγολαμπίδας, αγαπητή μου φίλη, με ή χωρίς το μόνιμο μακιγιάζ μας, κράτα γερά στις επάλξεις...
      Αυτά είπε και σιώπησε ο πολυμήχανος Σπυράκος Τ. (κι ουχί Οδυσσέας).

      Διαγραφή