Ενοχές

     '' Δεν είναι ποτέ εύκολο να παραδεχτούμε τα λάθη μας. Νομίζω πως αυτή την ικανότητα όπως και πολλές άλλες την αποκτούμε στην παιδική μας ηλικία και αργότερα μπορούμε να την αναπτύξουμε ακόμα περισσότερο. Αν δεν μας είχαν μαλώσει για τα λάθη μας , αν μας είχαν εξηγήσει με αγάπη τι στο φέρσιμο μας δεν είναι σωστό ή ίσως ήταν επικίνδυνο , θα μπορούσαμε να είχαμε νιώσει μεταμέλεια και να ενσωματώσουμε την εμπειρία ότι ως άνθρωποι δεν μπορούμε να είμαστε αλάνθαστοι. Αλλά αν είχαμε τιμωρηθεί από τους γονείς μας και για το παραμικρό μας παράπτωμα , τότε θα μας μεταδόθηκε η γνώση πως η παραδοχή της αοτυχίας είναι πράγμα ριψικίνδυνο γιατί μας στερεί την αγάπη των γονέων. Η εμπειρία αυτή μπορεί να αφήσει πίσω της μόνιμα συναισθήματα φόβου και ενοχής.  ''


   Alice Miller απόσπασμα από το βιβλίο ''Το ξύπνημα της Εύας'' Εκδ Ροές

Φωτογραφία Alex Webb
 

Αντίδοτο

         Είναι κάποιοι άνθρωποι -σημαδούρες. Λίγοι πολύ λίγοι. Άνθρωποι ανεπίκαιροι , αθέατοι. Πολλές φορές παρεξηγημένοι. Λες και έχουν ξεμείνει - εν μέσω επικαιρότητας-  να δείχνουν το σημείο σ΄όσους κανένα σημείο δεν ψάχνουν. Μόνο και μόνο για να μην χαθεί οριστικά η γεωγραφική του θέση, σε περίπτωση που κάποιος θελήσει μια μέρα να το ψάξει. Αυτοί οι άνθρωποι  ήταν πάντα οι  ήρωες μου, οι δάσκαλοι μου. Και σ΄αυτούς ένιωθα πάντα ότι δίνω λογαρισμό - ότι κι αν κάνω- . Δάσκαλο έχει κανείς όσο έχει την τύχη να νιώθει μαθητής. Τώρα θα μου πήτε πως μουρθε αυτό. Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν περισσότερο τους ανθρώπους- σημαδούρες όχι μόνο με το πρίσμα της περριρέουσας ατμόσφαιρας.        
     Στην πλατεία Βικτωρίας υπάρχουν ακόμα πεζόδρομοι με πικροδάφνες στην μέση. Όταν σηκώσεις τα μάτια σου, το βλέμμα σου μέχρι να βρει ουρανό , περνά άκαρπο πολλά πολλά μέτρα γκρίζων πολυκατοικιών. Τα βράδια επιστρέφοντας, σε κάθε όροφο, βλέπεις φώτα ανοικτά , απ΄αυτά κάποια σε μαθητικά δωμάτια , φωτίζουν προετοιμασίες για τις εξετάσεις, προσδοκίες και όνειρα.
      Στα σκαλάκια στην είσοδο μιας πολυκατοκίας, ( πόσο γραφικό , το λένε Ελπίδος)  είδα προχθές ένα αγόρι και ένα κορίτσι να φιλιούνται , και ούτε που καταλάβαιναν αν περνάει κανείς.  Η μισή πλάτη του κοριτσίου έξω και τα περήφημα μαύρα τιραντάκια, στο μεγαλείο τους. Θυμήθηκα περασμένες εποχές. Αρχές καλοκαιριού, εξετάσεις . Γειτονιά, φιλιά, σουβλάκια , συζητήσεις. Τα πιο πολλά απ΄αυτά συνήθως στα σκαλάκια. Τα αλβανάκια τότε δεν ήταν εχθροί , ό, τι και αν έλεγε η τηλεόραση ή κάποιος μυστήριος γείτονας.  Ξαναθυμήθηκα τις κοκακόλες και τις πατάτες που μοιραζόμασταν γιατί ούτε λεφτά είχαμε αλλά ούτε μας αφήνανε να τρώμε κάθε μέρα σουβλάκια .
     Το μυαλό μου έχει κολλήσει στο ζευγαράκι στην είσοδο της πολυκατοικίας. Θέλω να πω πως υπάρχουν μικροί πεζόδρομοι στην πλατεία Βικτωρίας.  Θέλω να πω πως υπάρχουν ακόμα οι είσοδοι των πολυκατοικιών και τα σκαλάκια τους. Αλλά οι περισσότερες είναι κλεισμένες από νεοναζί με σπασμένα μπουκάλια . Νιώθω πως αν θέλεις να φιληθείς στα σκαλάκια , καλό θα ήταν να φύγουν οι φασίστες από εκεί.
       Και ύστερα , ίσως από μια βαθύτερη αισιοδοξία, μου ήρθε αυτή η γλυκειά σκέψη των ανθρώπων- σημαδούρων , να γεμίσει την σιωπή της νύχτας και την ιδιωτική μου , ελεύθερη οθόνη. Και  να μου θυμίσει πως η γεύση της κάθε προσωρινής ήττας όσο πικρή κι αν είναι , είτε λέγεται  προληπτική επιστράτευση, στημένη  αντιπαράθεση, όποιο άλλο όνομα κι αν της δώσουμε,  δεν παύει να έχει ρηχές ρίζες. Υπάρχει μια άλλη ζωή θαμμένη κάτω από τον ευθύγραμμο χρόνο , που δεν σκλαβώνεται από τους γνωστούς δυνάστες. Ούτε από τα σχέδια και τις τηλεοράσεις και τις αγορές τους. Και που τελικά την βλέπω  καθημερινά στα μάτια τόσων ανθρώπων, αγωνιστών . Την ακούω στην φωνή τους, στις επιλογές τους. Σαν φλεγόμενο , εκτυφλωτικό φως του αγώνα , στην αρένα της αληθινής ζωής.


Φωτογράφος Bruce Davidson

Δημοσιεύθηκε στο vetonews.gr
http://www.vetonews.gr/editorial/item/18634-antidoto

Στους ξενέρωτους καιρούς.

 

 
       Mπορεί και να παρεξηγηθώ. Μακάρι με μια κουβέντα να μπορούσε κανείς να προκαλέσει μια σειρά συζητήσεων με επιχειρήματα και ανταλλαγές απόψεων.Μακάρι, αλλά δεν ζούμε σε τέτοιες εποχές. Ούτε και εγώ είμαι ειδική στα περί των πολιτικών συζητήσεων. Έτσι με το κίνητρο ενός πολίτη τούτης της χώρας , αλλά και της άλλης την πιο μεγάλης εξακολουθώ να σκέφτομαι. Όμως μήνες τώρα, χρόνια ας πω καλύτερα γράφω πάντα και λέω αυτό που νιώθω.
     Τριγύρω μας και δεν νομίζω πως το αμφισβητεί αυτό κανείς, εξαπλώνεται ο φασισμός. Νομίζω πως όλοι θα συμφωνήσουμε σε αυτό. Και είναι τρομακτικό. Είναι φρικιαστικό. Δεν υπάρχει μέρα που δεν δηλώνει την παρουσία του με όλο και περισσότερο αισθητό τρόπο. Ξυπνάς και ξαφνικά η πόλη έχει εκκενωθεί από άστεγους και πρεζόνια, τους εξαφανίζουν σε διάφορα στρατόπεδα μέσα σε κλούβες, ομάδες κάνουν περιπολίες. Φάτσες μυστiκές και παράξενες, δεν ξέρεις ακριβώς τι είναι καθαρίζουν για σένα την πόλη. Αποφασίζεται επιστράτευση. Οι ξένοι φοβούνται όταν κυκλοφορούν, όταν οδηγούν τα ταξί, όταν δουλεύουν στα βενζινάδικα δεκάδες χρόνια τώρα, όταν  πηγαίνουν τα παιδιά τους στα σχολεία , από εκεί που μπαίνουν από τους πρώτους στα πανεπιστήμια μας.
     Από την άλλη ζούμε σε μια βαθειά ναρκισσιστική κοινωνία, ανάπηρη λόγω ανωριμότητας. Ας πάρουμε τους εκπαιδευτικούς. Αποφασίζουν να υπερασπιστούν  τα διακιώματα τους μέσα στις εξετάσεις. Οκ.....Μέσα σε λίγες μέρες και πάλι θα βρεθούμε στο ίδιο έργο θεατές, ο φόβος και ο ναρκισσισμός να κάνουν το κουμάντο τους και να είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές.. Λίγη φασαρία, λίγος ντόρος και επιστροφή στις θέσεις μας.
     Η φωτογραφία και πάλι θα είναι λειψή. Γεμάτη απο απουσίες. Τα ίδια κλισέ, η λήψη από την ίδια γωνία. Τι στην ευχή λέμε , πως όλα αλλάζουν. Εγώ τα βλέπω όλα ίδια. Και μένω να ψάχνω αναστήματα. Άνθρωποι που ακόμα θα μπορούν να θυσιάζονται για τις ιδέες τους ( αυτό χωρίς κόστος δεν γίνεται ) . Αγωνιζόμενοι  είτε κινδυνεύοντας να απολυθούν , είτε βάζοντας πάνω απ΄όλα την αγάπη τους για τα παιδιά, μιας και αυτή η αγάπη τους έκανε υποτίθεται εκπαιδευτικούς  και όχι κάτι άλλο.
    Απλά ψάχνω αναστήματα. Νιώθω να ζω σε μια τεράστια φούσκα που ασφυκτιά από αγώνα για τα ιδανικά και σαν τα φύκια σε πνίγει μέσα στα λόγια. Σε τι ξενέρωτους καιρούς ζούμε , μωρέ αδερφάκι μου.

      

Στο ίδιο έργο θεατές

          Ήσουν εκεί και τα είδες όλα. Τα άκουσες όλα . Πάντα είσαι εκεί. Περνούσες λες τυχαία. Ας μην λέμε ψέματα μεταξύ μας. Ακολουθείς τα γεγονότα. Ζηλεύεις αφόρητα όσους έχουν μπαλκόνι απέναντι από τα γεγονότα. Απέναντι από την διαδήλωση, από τον καβγά, από την παρεξήγηση. Απέναντι από την απεργία, από την φάτσα του Πολυτεχνείου κάθε Νοέμβρη να παρακολουθείς την κατάθεση στεφάνων και τα καθιερωμένα μετά επεισόδια.
     Είσαι πάντα εκεί, που πάντα γίνεται κάτι. Ακόμα και αν αυτό το ΄΄κάτι ΄΄δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Γνωρίζουν πως θα τους τα πεις. Ποιος έχει οικογενειακά μυστικά ; οικονομικά προβλήματα; Ποιος εμπλέκεται στα κάθε λογής έκτροπα ; Ποιος είναι χαρτοπαίχτης; Το φόρτε σου τα δυστυχήματα , οι εμπρησμοί. Θα περιγράψεις ό,τι συμβαίνει, πολλές φορές και ό,τι δεν συμβαίνει. Για να μην σου πω πως θα στείλεις και τους εθελοντές σου να σβήσουν την φωτιά.
     Δίπλα σου έγινε το γεγονός , να μην το αποκαλύψεις; Άλλωστε δεν το έκανες εσύ , δεν έχεις ενοχές. Καμιά φορά σου λένε πως υπερβάλλεις, πως μεγενθύνεις δυσανάλογα με την πραγματική τους διάσταση. Ότι διογκώνεις υπερβολικά σε σχέση με το υπόλοιπο κοινωνικό γίγνεσθαι.
      Ποιοι είναι άραγε αυτοί που σου τα λένε αυτά; Όταν μετά ανοίγουν το στόμα τους και τα τρώνε με το κουταλάκι από την τηλεόραση , γιατί τότε δεν έχουν τις ίδιες αντιρρήσεις ; Και ας προσέξουν όσοι μιλούν γιατί δεν υπάρχει κανένας νόμος που να λέει, ότι δεν υπάρχει καμιά περίπτωση , να μην μπορεί να συμβεί σ΄αυτούς κάτι που μπορεί να συμβεί σε κάποιον άλλο.
      Στην πραγματικότητα βέβαια οι άλλοι είναι μόνο οι αφορμή. Για σένα το κάνεις. Υπολογίζεις απόλυτα στο γεγονός. Ένας μεταπράτης εικόνων είσαι. Μια τίμια συναλλαγή. Εσύ είσαι εκεί, βλέπεις, οι άλλοι μαθαίνουν από σένα, υπολογίζουν σε σένα. Είσαι πάντα καλοντυμένος, φρεσκοξυρισμένος, φοράς την στολή σου. Στην περίπτωση που χρειαστεί είσαι επιμελώς ατιμέλητος. Γράφεις στο γυαλί. Αναπόσπαστο κομμάτι για να συμπληρωθεί η εικόνα.
     Στην πραγματικότητα τίποτα απ΄όλα αυτά δεν είναι δικό μας. Ούτε αυτά που εσύ, ο αυτόπτης μάρτυρας, ο εθελοντής, προσφέρεις, ούτε αυτά που εμείς βλέπουμε. Όλα αυτά  άλλοι τα δημιουργούν.Στο ίδιο έργο θεατές. Κατά βάθος είμαστε συνένοχοι και συνεργοί.  Εσύ έχεις μια ακατανίκητη επιθυμία να τα πεις όλα, άσχετα με ποιό είναι το ζήτημα και το ζητούμενο. Και εμείς καιγόμαστε να τα ακούσουμε.
     Γνωρίζεις τα πάντα. Από τον λογαριασμό  μου στην τράπεζα, μέχρι τα σκουπίδια μου. Ξέρεις τα διαζύγια και τους γάμους μου. Είσαι μόνος σου η Εκκλησία του Δήμου, η μεταπολίτευση ολόκληρη και ο τρελός του χωριού. Εσύ ο αυτόπτης δίνεις το σύνθημα στους τηλεοπτικούς  σταθμούς και σκάει το πουλάκι στην οθόνη. Κάποια φορά άκουσα πως έβαλες μόνος σου την φωτιά. Η καυτή δροσιά της δημοσιότητας. Να μαγνητίζεις τα μικρόφωνα, να αισθάνεσαι το κέντρο της γης. Ο Μεσσίας της ενημέρωσης. Να σε ρωτούν όλοι με την ίδια αγωνία που ρωτούν οι συγγενείς τον γιατρό μετά το χειρουργείο.
     Κατά βάθος βέβαια  είμαστε σου λέω συννένοχοι, συνεργοί και συμπαίχτες. Ε και εσύ που με διαβάζεις τώρα. Ναι εσύ. Γιατί με κοιτάς στραβά ; Θέλεις μήπως ο αυτόπτης να ανοίξει το στόμα του ; Θέλεις ;



Φωτογραφία Κωστής Αντωνιάδης

Κράτα με

Για την γιορτή της μητέρας

 Σε ονειρεύτηκε πολύ πριν σε γνωρίσει.
Ερχόσουν σ΄εκείνη από πολύ μακριά και από το ίδιο μακριά ερχόταν εκείνη σε σένα.
Σε περίμενε. Ακόμα και τότε που νόμιζε πως δεν την αφορούσες, πως δεν ήταν ακόμα έτοιμη ή πως δεν ήταν αυτά γι αυτήν. Αλλά και αργότερα , όταν γνώριζε καλύτερα αλλά φοβόταν. Υπήρξαν φορές που σ΄ένιωσε σαν απειλή. Άγνωστο ακριβώς σε τι.
     Και  να που έφθασες . Έσκασες σαν χρωματιστό , χαρούμενο πυροτέχνημα, στο θόλο τ΄ουρανού μας. Πρώτα σε άκουσε και μετά σε είδε. Στην αρχή μπορούσες μονάχα να αισθάνεσαι, μια βροχή από τα δικά σου πρωτόγνωρα συναισθήματα και ας μην ξεχώριζες ποια  ήταν τα δικά σου και ποια  τα δικά της. Εσύ και εκείνη ένα, τότε.
     Άρχισες να γνωρίζεις τον κόσμο μας, μυρίζοντας το δέρμα της , το στήθος, την ανάσα , τα μαλλιά της . Εκεί ήταν  το σπίτι σου . Ήθελες να σε κοιτά κατάματα. Άρχισες και εσύ να την κοιτάς και να κρατάς το είδωλο της μέσα σου.
Πλησίαζες τον έξω κόσμο, μέσα από τον κτύπο της καρδιάς της.
      Τα ζαρωμένα μικρά χεράκια σου , όταν έσφιγγαν με όλη την δύναμη σου  να κλείσουν το δάχτυλο της , ψιθύρισαν την πρώτη σου λέξη. ''Κράτα με '' . Το γοερό σου , απαρηγόρητο κλάμα πάλι είπε την ίδια λέξη, '' κράτα με΄΄.  Κράτα με να μην πέσω αλλά και κράτα με ,  δηλαδή στήριξε με.  Φοβόσουν. Μ΄ένα φόβο βαθύ και άνισο για το μικροσκοπικό σου μέγεθος.  Φοβόσουν όταν πεινούσες, όταν κρύωνες, όταν άκουγες τους παράξενους και ενοχλητικούς θορύβους μας,  φοβόσουν το δυνατό φως. Φοβόσουν μήπως χαθεί και χαθείς και εσύ μαζί.   Υπήρξαν φορές που δυσκολεύθηκε να διαβάσει τον φόβο σου. Αυτόν τον πιο κοινότυπο από όλους τους φόβους του ανθρώπου, τον φόβο του αφανισμού. Τον πιο συνηθισμένο και την ίδια στιγμή περισσότερο λησμονημένο και κρυφά  απωθημένο, αφού το αντίκρυσμα του πολλές φορές σπέρνει πανικό.
     Ήσουν τόσο δικαιολογημένος. Πόσο διαφορετικά έγιναν όλα για σένα μέσα σε λίγο χρόνο. Γεννήθηκες και άφησες με μια σκουντιά μια ζεστή, γαλήνια , προστατευμένη φωλιά για να μπεις σ΄ένα κόσμο ανίκοιο και μεγάλο  , σαν στόμα μεγάλης φάλαινας.
     Σε ένιωθε , σε καταλάβαινε και γι΄αυτό ακριβώς, ήσουν χωρίς να το ξέρεις απέραντα τυχερός. Μεγάλωνες μέσα στην αγκαλιά της, στα δάκρυα της, στα ξέμπλεκα μαλλιά της . Πόσες και πόσες φορές δεν  είχες αποκοιμηθεί με την παλάμη σου στο μάγουλο της , πάνω στα γόνατα της. Εσύ και εκείνη  ένα, ακόμα τότε. Σ΄έτρεφε.
     Μεγάλωνες και μαζί σου μεγάλωνε και εκείνη για να σε χωρέσει.  Στο δρόμο κατάλαβε πως έπρεπε να ανοίξει για να χωρέσει όλα τα δικά σου και τα δικά της. Ο κόσμος άλλαζε , ο χρόνος  άλλαζε και εσύ ξαναφώναξες ''κράτα με''.
Ήθελε να σε γνωρίσει . Κατάλαβε πως για να σε γνωρίσει και να σε κρατήσει αλλά χωρίς να σε εγκλωβίσει έπρεπε να φθάσει λίγο πιο πάνω και πιο ψηλά . Κάπως καλύτερα να προσαρμοστεί στις ανάγκες σου .  Όσο τα κατάφερνε και τα κατάφερνε γιατί είχε κλείσει σε μυστικό ντουλάπι τον παραπανίσιο εγωισμό,  τόσο ο κόσμος γινότανε φιλικός και ασφαλής , γεμάτος εκπλήξεις και προκλήσεις.
     Ήταν διαθέσιμη. Ήταν εκεί. Ήταν ευλίγιστη σαν το νερό . Έπιανε στον αέρα τις ξυλιασμένες αγωνίες και τους φόβους σου, τα ζέσταινε στην παλάμη της και σου τα επέστρεφε ελαφρότερα και μαλακά. Κοιμόσουν τότε. Κοιμόσουν και μεγάλωνες. Το ήξερε και χαιρόταν, γέμιζε. Είχε μάθει πια να σε κρατά.
     Δυνάμωσαν τα πόδια σου , μεγάλωσαν τα βήματα σου. Ξεκόλλησες. Ήρθε η πρώτη εμπειρία και μετά πολλές πολλές , η μια μετά την άλλη.
 Έμαθες πως όταν πονάς , θα περάσει.
Έμαθες πως η σιωπή δεν είναι τέλος , αλλά στιγμιαία παύση.
Έμαθες πως το αίμα δεν παγώνει ακόμα και όταν κρυώσεις πολύ .
Έμαθες πως έχεις μέσα σου ένα κρυμμένο δυναμό που φορτίζει ξανά και ξανά όσες φορές θέλεις να κρατάς ζεστά την καρδιά και το μυαλό σου.
Έμαθες να την παραβλέπεις αλλά να εξακολουθείς να νιώθεις ασφαλής και ολόκληρος.  Εσύ και ο αληθινός σου εαυτός με σάρκαι και οστά, ταξιδευτής .
     Κράτησες την ανάμνηση  . Και εκείνη κράτησε την ανάμνηση. Τα παχουλά σου πέλματα στα πρώτα τους βήματα,από τον καναπέ στο τραπεζάκι και πίσω πάλυ.Κράτησε την χαρά της γι΄αυτό που είσαι και ας μην το καταλαβαίνει απολύτως. Κράτησε και την ζωή της ψηλά. Έμαθε πως είναι ν΄ αγαπάς , να γεννάς και να μην περιορίζεις. Να μην χρησιμοποιείς για τις δικές σου ανάγκες το γέννημα σου απομακρύνοντας το απ΄αυτό που το ίδιο θέλει.
     Τώρα ακούει τα επιδεξια φτερά σου να σχίζουν τον αέρα. Γυρνά το κεφάλι της και σε κοιτά να πετάς, περήφανα πάνω από γυμνές , πληγωμένες γειτονιές. Ίσως κάπου παρακάτω σε δει άνεργο , να τα φέρνεις βόλτα δύσκολα, να εγκαταλείπεις σταθερές ακόμα και όνειρα. Έχεις όμως  αποθέματα, εφόδια τα νιώθεις , τα γνωρίζεις. Έχεις όλα εκείνα τα υλικά για να διατηρήσεις όλα τα σπλαχνικά σου κίνητρα.  Όσο ανάποδα και αν έρθουν τα πράγματα  , έχεις να δώσεις . Και όποιος έχει να δώσει , αντέχει  να κρατήσει τον άλλο, και όταν χρειαστεί, όσο κόντρα και άν φυσά ο καιρός γνωρίζει και αυτός πως και από που να κρατηθεί. Και είναι αυτό ένα κομμάτι της αληθινής ζωής για τους τυχερούς αλλά και για αυτούς που στέκουν κοντά στους μελλοντικούς τυχερούς.. Για τους ''άτυχους'' , για αυτούς δηλαδή που το δικό τους '' κράτα με '' στάθηκε λιγότερο συναισθηματικά διαθέσιμο τότε, στην ζωή θα συνεχίσουν να το αναζητούν. Μέχρι που κάπως , κάπου να βρεθεί μια ρίζα πιο γερή μέσα τους , μια ρίζα που θα αντέξει και να ακούσει και να πει '' Κράτα με''.


Φωτογραφία Julie Waroquier
http://www.juliedewaroquier.com/
 


Δημοσιεύθηκε στο aixmi.gr 3/11/2012
http://www.aixmi.gr/index.php/krata-me/


Να με συγχωρέσετε για την επανάληψη αλλά δεν ήξερα καλύτερο τρόπο για να μιλήσω για την σημερινή γιορτή της μητέρας. 

Είναι που είναι

Φοράς κλουβί ;

     Δήλωσες νεκρό το νεκρό σώμα ;
     Πόσο καλά ήξερες το νεκρό σώμα;
     Πως ήξερες ότι το νεκρό σώμα ήταν νεκρό ;
    Έκλεισες και τα δυό σου μάτια ;
    Έθαψες το σώμα, το παράτησες ;
     Φίλησες το νεκρό σώμα ;
 
     Χ. Πίντερ  απόσπασμα από το ποίημα ''Θάνατος'' .


      Θα ήθελα στην χώρα μου να μην υπήρχαν '' ξένοι'', να μην τους αντιμετωπίζαμε ως τέτοιους. Θα ήθελα η επιχείρηση  ''Ξένιος Ζευς'' να ΄χε ως στόχο αυτό ακριβώς που υποδηλώνει τ΄όνομα της και όχι ακριβώς το αντίθετο. Και ακόμα -μιας και όλα αυτά είναι, δυστυχώς στην σφαίρα του ιδεατού- θα θελα να μπορούσαμε να συνυπάρχουμε αρμονικά με τους συνανθρώπους μας , παρά τις όποιες διαφορές φυλής, γλώσσας, θρησκείας. Σκέφτομαι τους μετανάστες σε κάθε γειτονιά , σε κάθε χώρα πόσο έχουν υποφέρει και ποιά τραγική ιστορία κουβάλησε τον καθένα απ΄αυτούς στα μέρη μας , Που αντί να τους αγκαλιάσουμε για όσοα έχουν περάσει, κάποιοι τους χαραχτηρίζουν υπάνθρωπους , τους διώχνουν κακήν κακώς , τους καταδιώκουν, τους μισούν. Τόσο μένος απ΄την μιά και τόση κοινωνική ανοχή σ΄αυτό απ΄την άλλη. Λυπάμαι. Ομολογώ πως δεν θέλω μια Ελλάδα για τους Έλληνες , θέλω μια Ελλάδα για όλους.
     Την ίδια στιγμή ομολογώ πως δυσκολεύομαι να δω τα λόγια της Δημουλά, αυτά που είπε πραγματικά και όχι τα μεταλλαγμένα, ως τμήμα ρατσιστικού παραληρήματος. Δυσκολεύομαι να καταλάβω πως βρέθηκαν μερικοί να βρουν τα λόγια της ως επαρκή αιτία για να την παρουσιάσουν κάτι σαν ένα απόλυτο τίποτα που με κάποιους παράξενους τρόπους έγινε κάτι. Πολλά υπονοήσανε με μεγάλη ευκολία, και ακόμα πιο μεγάλη φαντασία. Καθόλου ίδια δεν ήταν δυστυχώς και η προσπάθεια να διασταυρωθούν τα λόγια της , όπως θα άρμοζε στην στοιχειώδη ευαισθησία. Δυσκολεύμαι να πειστώ πως η Δημοκρατία, το κράτος Δικαίου , το μεταναστευτικό κινδυνεύουν πραγματικά από τέτοιου είδους παρεμβάσεις και άρα πράγματι το πυρ το εξώτερο είναι ο τόπος που πρέπει να σταλθεί η Κική Δημουλά.
     Εκεί στο πυρ το εξώτερο, στην πυρά κατοικοεδρεύουν διάφοροι αποδιοπομπαίοι τράγοι μέχρι να λήξει η διάρκεια της αποστολής τους. Ο κάθε φανταστικός εχθρός ταγμένος να κουβαλήσει τα δεινά της δικής μας ζωής. Των πεινασμένων, ακόρεστων λιθοβολιστών .
     Έχω λοιπόν την άισθηση πως η άσπρη και η μαύρη αλήθεια, εκτός από χαμηλής ανάλυσης, είναι και αναληθής. Και πως όλα αυτά τα μονόπλευρα , τα εύπεπτα , αυτά που κατεβαίνουν χωρίς ούτε ένα ποτήρι νερό διαιωνίζουν πάνω από τα κεφάλια μας εκκρεμότητες που μας βιδώνουν σε υπνοβατικές συμπεριφορές. Και δεν μας αφήνουν να σκεφτόμαστε καθαρά και να αντιλαμβανόμαστε επίσης καθαρά την κάθε πραγματικότητα.
       Γιατί σκέφτομαι σημαίνει κρίνω και δεν με απορροφά , δεν με καταβροχθίζει το περιβάλλον και οι συνθήκες. Αντέχω να μονιάζω σε μια μορφή την θλίψη μου , την μοναξιά και τον θυμό μου αλλά και την αγάπη μου και την ελπίδα μου . Αντέχω να μονιάζω τα πιο αντιφατικά μου συναισθήματα. Και το έχω μάθει από πολύ παλιά αυτό. Από τότε που αποδεχόμουν και έκλεινα στην καρδιά μου σε μια μορφή  την μάνα που από την μια με κρατούσε και από την άλλη με άφηνε , την μάνα που από την μια με τάιζε και από την άλλη με ξεχνούσε. Αυτά είναι πράγματα που αν τα έχεις μάθει δεν ξεχνιούνται. Αυτά είναι που σου επιτρέπουν να δέσεις σε μια μορφή την υπερεκτιμημένη και την υποεκτιμημένη ποιήτρια. Μπορείς να την ανεχθείς να μην λέέι πάντα κάτι μεγάλο και ωραίο , αλλά και κάτι απλό σαν κάθε φοβισμένη γιαγιά στο τρόλευ .
      Όλοι κρινόμαστε και για ό,τι λέμε και για ό,τι γράφουμε. Άλλο όμως κρίνω και άλλο στέλνω κάποιον στην πυρά. Γιατί αν το κάνω και συνεχίζω ακόμα και όταν έχουν βγει στην δημοσιότητα αυτά που πραγματικά είπε η Δημουλά , και που δεν είναι αυτά που της προσάπτω , ε τότε καλά είναι να αναρρωτηθώ τουλάχιστον μόνος μου γιατί το κάνω αυτό ; τι εκπροσωπεί για μένα όλο αυτό, ποιά είναι τα αληθινά μου κίνητρα ; Τι γνωρίζω ; Γνωρίζω;
 ''Φοράς κλουβί''  ;  Γράφει ο τοίχος έξω από το Χημικό. Σαν να μαςρωτάνε με άλλο τρόπο, σε ένα φαντασιωτικό διάλογο οι νέοι μας :
-Είσαι ζωντανός;
-Όχιhttp://www.vetonews.gr/editorial/item/18546-foras-klouvi-Είσαι νεκρός;          
 Και τίποτα δεν μου φαίνεται να ταιριάζει περισσότερο.
   

Ζωγραφική Χρήστος Μποκόρος
     

Δημοσιεύθηκε στο vetonews.gr
http://www.vetonews.gr/editorial/item/18546-foras-klouvi

Αγρύπνιας συνέχεια

Αγρύπνια

'' Πάντα ανοιχτά , πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου'' Δ. Σολωμός

     Μιλούν οι παλιοί για τις μέρες τους και  νοσταλγούμε. Κάτι που ξεχάσαμε, κάτι που δεν προλάβαμε ποτέ να ζήσουμε. Μια άλλη ζωή με πολλές πολλές λεπτομέρειες, με ξεχωριστές στιγμές και ευωδιαστές λεβάντες στα ασπρόρουχα. Τότε που οι άνθρωποι είχαν φωνή και μιλούσαν. Και ο λόγος είναι για τον άνθρωπο ότι είναι τα φτερά για τα πουλιά. Ζήσανε πόλεμο , φτώχεια , κακουχίες. Ο εχθρός όμως ήταν ορατός και το σωτήριο μίσος δυνάμωνε την ελπίδα για την αυριανή μέρα. Αντέχει ο άνθρωπος όταν έχει κάτι σημαντικό να υπερασπιστεί.
      Μετά από χρόνια η Ελλάδα του μνημονίου ίσως να περιγράφεται, σαν την Ελλάδα της θλίψης, του θυμού, της αφωνίας, της απελπισίας. Μια θυμωμένη, άφωνη χώρα . Μπορεί και να φοβάται τον ίδιο τον θυμό της. Τόσο εύκολο να το καταλάβουμε όταν σκεφθούμε πόσο απέχει η σημερινή μας ζωή απ΄αυτό που κάποτε ονειρευτήκαμε για μας και τα παιδιά μας.
      Είναι σαν να κρατάμε από το χέρι μια παύση. Δεν ξέρω από ποιά αφήγηση δραπέτευσε , αλλά αν κρίνω από την ένταση της πρέπει να ξέκοψε από κάποιο παραλήρημα ή το κρεσέντο μιας διαφωνείας. Από το απέναντι ρεύμα μας κορνάρει μια απουσία νοήματος. Η παύση την κοιτά κατευθείαν στα μάτια . Έτσι είναι πολλές φορές , οι παύσεις κάνουν όλη την βρωμοδουλειά. Είναι σαν να στεκόμαστε στην μέση του δρόμου ακίνητοι. Μπροστά μας αγανακτισμένα λογρύδια, ατάκες επανάστασης, αγώνες επιβιώσης, πορείες συμβίωσης, φωνές μαζικές, αντοχές μοναχικές.
     Οι άκρες της παύσης - θα το θυμόμαστε - είναι οι άνω τελειές. Αυτό το μικρό κάτι , που κρατά την αναπνοή, αφήνοντας όμως την αδιόρατη αίσθηση  πως αυτό που ζούμε, δεν είναι οριστικό. Αυτό το μικρό κάτι που μας κρατά από τον ύπνο της μελαγχολίας και της συνώνυμης τυφλής βίας. Αυτό το κράτημα της αναπνοής προκειμένου να συνδεθούμε με ό,τι μας κάνει πιο ελεύθερους. Την αλληλεγγύη, την επιείκια στον αδύναμο , την γενναιοδωρία, την καλοσύνη, Με ό,τι δηλαδή δεν μας κρατά έμμονα και ψυχαναγκαστικά δεμένους σε μια απλή επιβίωση. Αυτό το μικρό κάτι που αγρυπνά και μας απομακρύνει από την φτώχεια και την ερημιά. Αυτό το μικρό κάτι,  που νικά το κομμάτι μας εκείνο , που ακόμα και την ύστατη στιγμή ,ακολουθώντας το '' ο σώζων εαυτόν σωθήτω΄΄, θα αδιαφορήσει για την κατάρευση του σύμπαντος , φθάνει να την βγάλει κάπως καθαρή.
     Αγρύπνια ο απομυθοποιητής. Η φλόγα που λιώνει τον φόβο για την σκέψη της αυριανής μέρας. Ο σύμμαχος των ξεκάθαρων περιγραμμάτων , των ακριβοδίκαιων λέξεων. Αγρύπνια που στέκει δίπλα μας και περιμένει να την επιλέξουμε.
Αν σκεφθείς πως είμαστε ξένοι και είμαστε ίδιοι και συναντιόμαστε σε μέρη άγνωστα και είμαστε άγνωστοι  σε μέρη γνώριμα, και είσαι δίπλα μου στο δρόμο χωρίς να το ξέρω και είμαι δίπλα σου στο λεωφορείο χωρίς να με δεις. Τότε είναι η  αγρύπνια που με κάνει ενώ δεν σε καταλαβαίνω και ενώ δεν με ακούς, να θέλω να μιλήσω στην γλώσσα σου και να θέλεις να μάθεις την δική μου.
    Είναι η αγρύπνια που φέρνει πιο κοντά τα λόγια του Α. Gramsci :
΄΄ Μισώ τους αδιάφορους και γι΄αυτό : Γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμα τους , αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ΄αυτούς με ποιόν τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι΄αυτό που έκανε και ειδικά γι΄αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου και δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυα μου. ''
 
      Είναι η αγρύπνια που μας κρατά δυνατούς στους ταραγμένους καιρούς. Φθάνει να της το επιτρέψουμε.



Άγνωστος φωτογράφος


Δημοσιεύθηκε στο aixmi.gr
http://www.aixmi.gr/index.php/agrypni/
   
   
      

Παραμονή Πρωτομαγιάς

      Τι να πω και να μην είναι λίγο.
Κρέμονται από τα περίπτερα τα εξώφυλλα΄της Εσπρέσσο. Τα μεσημεριανάδικα εξακολουθούν . Κουτσομπολιά, Μύκονος , ηθικολογία, τηλεπωλήσεις , ριάλιτι, μεγαλόστομες επικλήσεις στην '' πατρίδα''.
     Ο 16άρης στην Βουλή γράφει σ΄ένα κομμάτι χαρτί  '' είναι η πρώτη μου φορά σε μπουρδέλο΄΄, το βγάζει φωτογραφία και εισπράτει τεράστιο χειροκρότημα.  Όσο τεράστιο είναι και το lifestyle που φορά κατάσαρκα όταν λέει την Βουλή μπουρδέλο.
     Οι Μπανγκλατεσιανοί στην Μανωλάδα όταν βγήκαν από το νοσοκομείο , δεν είχαν που αλλού να πάνε και πήγαν πίσω στο χωράφι που παραλίγο να τους στοιχίσει την ζωή τους. Οι λεκέδες από το αίμα , θα αναμίχθηκαν πια καλά με το χώμα . Σε λίγο η μνήμη θα αρχίσει να ξεθωριάζει . Ποιος θα θυμάται τι έγινε με κάποιους '' άγνωστους΄΄. Γιατί  άγνωστοι θεωρούνται  εδώ όσοι δεν έχουν να επιδείξουν κάποιο έγγραφο παραμονής. Τόσο άγνωστος, όσο άγνωστη είναι και η τύχη του. Αν τουλάχιστον έχει ροζ απόχρωση το χαρτί που κρατά, χωρά να μείνει. Αλλιώς δεν χωρά , πνίγεται, κλίνεται σε στρατόπεδα, μαχαιρώνεται ίσως ένα ωραίο απόγευμα.
     Και όλα αυτά φτιάχνουν ένα χαρμάνι. Και το χαρμάνι ένα τοίχο. Για καιρό τώρα χαιδεύουμε τον τοίχο, του λέμε γλυκόλογα, τον παρακαλάμε να πέσει , του προβάλλουμε επιχειρήματα, λόγους , αιτίες , προσπαθούμε να τον πείσουμε ότι κακώς ορθώθηκε, μέχρι εκεί πάνω. Ο τοίχος όμως στέκει και ορθώνεται όλο και περισσότερο . Και εμείς κοιταζόμαστε στην σκιά του και όλο αναβάλλουμε να κάνουμε κάτι και όλο υποτιμούμε το ύψος του.
     Καμιά φορά τον τοίχο γλύφει ένα φάντασμα που αναριχάται σιγά σιγά. Ένα φάντασμα παρακράτους που συγκαλήπτει αγριότητες ,  κάνει τα στραβά μάτια και ξυπνά μνήμες άλλων εποχών. Αν όχι των ίδιων , τουλάχιστων των προηγηθέντων εκείνων των εποχών.
     Παραμονή πρωτομαγιάς, στην χώρα μυρίζει η Άνοιξη. Οι νερατζιές στην Αθήνα κουβαλούν με ευλάβεια τα ανθάκια τους, σαν εύθραυστα δώρα. Οι πασχαλιές ονειρεύονται μια άλλη εποχή που θα μας βρίσκουν να έχουμε αφήσει πίσω μας όλους αυτούς τους αποκλεισμούς . Γνωρίζουν οι πασχαλιές,  πως οι άνθρωποι δεν είναι πάντα προγραμματισμένοι για τέλειες Δημοκρατίες και γι΄αυτό μας εύχονται να προστατεύουμε και τα δικά μας εύθραυστα άνθη με την ίδια ευλάβεια που η φύση μας δείχνει.
      Οι νονές ετοιμάζουν τα δώρα τους ,  σίγουρες πως θα εκτιμηθούν αφού τα παιδιά έχουν μια αξιοζήλευτη ικανότητα να ικανοποιούνται με τα φτηνά δώρα. Μια ικανότητα που ίσως και να μπορέσουμε και εμείς να την θυμηθούμε και να την  κρατήσουμε από το χέρι. Και δούμε τότε με μια δόση ικανοποίησης , πως το να παλεύεις για τα ''εύθραυστα'' , είναι  το πρώτο βήμα για να γκρεμιστούν οι ανυπέρβλητοι τοίχοι.

Καλό Πάσχα

Φωτογραφία Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος
https://www.facebook.com/panpapath


Δημοσιεύθηκε στο vetonews.gr
http://www.vetonews.gr/editorial/item/18490-paramoni-protomagias