Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012

Αρνούμαι πεισματικά



Τι είναι αυτό που μας πληγώνει κάθε μέρα όλο και πιο πολύ ; Που μας το κλέβουν σταλιά σταλιά ; Αυτό που φεύγει , πετάει και χάνεται όλο και περισσότερο ; Συνεχώς αυξανόμενη η ανεργία , σε ιστορικά υψηλά η απαξίωση του πολιτικού σκηνικού και δυναμικού . Μειώσεις μισθών , αβεβαιότητα για το μέλλον . Εφεδρείες , ψαλίδι στις συντάξεις και άλλο ψαλίδι στις συντάξεις . Ανασφάλεια ορατή και ταμιακή μα κυρίως ανασφάλεια ψυχική. Σπαραγμός. Τρέχουμε προς κάθε κατεύθυνση , διανύουμε αποστάσεις χιλιομέτρων μέσα , κάτω , δίπλα παραδίπλα σε κάθε λαγούμι προκειμένου από κάπου να πιαστούμε μήπως και διασωθούμε . Τι περισσότερο θέλουμε να διασώσουμε ; Να διασώσουμε την ικανότητα μας να υποστηρίζουμε τους ανθρώπους που λατρεύουμε , τα όνειρα τους, τα όνειρα μας , τις προσδοκίες μας. όλα αυτά που τιμούν την ύπαρξη μας και της δίνουν νόημα.
Αρνούμαι πεισματικά , πως η ανασφάλεια αυτή μας κλέβει ζωή. Αρνούμαι πεισματικά πως το πτώμα που κρύβεται επιμελώς μέσα σε τόσα σπίτια και σχέσεις και μυαλά , έχει πέσει από την σφαίρα της οικονομικής δυσπαργίας , της άστεγης νέας εικόνας , της επαπειλούμενης χρεοκοπίας. Αρνούμαι πεισματικά πως ο αριθμός των αυξανόμενων αυτοκτονιών αυξάνεται και βασιλεύει , επειδή η ανεργία φουντώνει. Μπορεί να υποφέρει , να τρομοκρατείται , να κοιμάται με εφιάλτες , να πινάει , να διψάει, μα δεν πέφτει ολόκληρη ζωή απο τέτοιες σφαίρες. Η ζωή είναι κάτι άλλο , κάτι πέρα. Δεν σταματά ο ανθρώπινος νους , να παράγει ιδέες και σκέψεις, να ονειρεύεται , να προσδοκά , να κοιμάται αγκαλιά με προοπτικές , όταν έχει οδηγό μια καρδιά που φλέγεται . Και η καρδιά που φλέγεται , δεν καταλαβαίνει από ανηφοριές. Τι μας σκιάζει ; τι μας κλέβουν σιγά σιγά ; Νομίζω το κίνητρο. Το κίνητρο , που στάζει η μάνα , σταλιά σταλιά στο γάλα του παιδιού της, σαν θέλει να το μάθει να ζει. Το κίνητρο που μεταφέρεται από παλάμη σε παλάμη. Το κίνητρο να ζήσεις , να ονειρεύεσαι, να αγωνίζεσαι, να μην φοβάσαι να αλλάξεις. Το κίνητρο να αυτοπειθαρχείς και να αυτοελέγχεσαι . Το κίνητρο να υπερβείς, το κίνητρο να διορθωθείς. Το κίνητρο να κρατηθείς. Μα πως χάνεται αυτό το κίνητρο ; Σαν το έχεις προικιό , πως χάνεται;
Το κρύο καίει την γενναία αμυγδαλιά . Η ανομβρία διαλύει τα πράσινα. Θέλει χώμα, θέλει νερό , θέλει δίκτυο. Δεν είναι παντός καιρού το κίνητρο. Όσο και αν το έχεις , όσο και αν το έχω . Εκεί κάπου στα κρύα νοσοκομεία , στα σχολεία των περικοπών , στις γερασμένες βιβλιοθήκες κλονίζεται. Η προδοσία , το σάπιο της απανταχού εικόνας, το ροκανίζει . Η απογοήτευση το λυγίζει.
Ένα μικρό χεράκι , χωμένο μέσα στο δικό σου περιμένει να μεταλάβει. Μια μικρή κουταλίτσα γλυκό κρασί από στόμα σε στόμα , το κίνητρο για ζωή. Αν αυτό κρατηθεί ζωντανό , αν καταφέρουμε και το σώσουμε και απο την παλάμη μας , πάει στην παλάμη του, κερδίσαμε. Αυτό θα είναι το προικιό του αύριο . Άνθρωποι γεμάτοι φλόγα να ζήσουν. Να προχωρήσουν και άφοβα να επαναπροσδιορισθούν. Αρνούμαι πεισματικά πως δεν θα τα καταφέρουμε. Αντίσταση!

5 σχόλια:

  1. Καααλούτσικο, δε λέω, αλλά το έχουμε διαβάσει ήδη στο protagon!!! Χαχαχαχαχαχα!
    Συνέχισε την καλή δουλειά Αννίτα και μην ξεχνάς να είσαι πάντα αυθεντική...

    panadamo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε ευχαριστώ πολύ και δεν το ξεχνώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συγνώμη αλλά γιατί το protagon δεν το έβελε με αυτή την photo ;
    είναι καταφανώς απείρως καλύτερη , και σθντονισμένη απολύτως με το κίνητρο. Μπράβο Αννίτα και για αυτές τις επιλογές σου
    Βάλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αννίτα, αρνούμαι μαζί σου!
    Το συμφέρον του εγώ να είναι ταυτόχρονα και το συμφέρον του εμείς.
    Θυμάσαι το "πότιζε τον κήπο του άλλου να ανθεί ο δικός σου πάντα;"
    Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο για να προοδεύσεις σε όλα τα επίπεδα από ένα μικρό παιδικό χεράκι μέσα στο δικό σου, από ένα μουτράκι όλο αυθάδεια και ερωτηματικά που σε κάνει να θέλεις να γίνεις μεγάλος, να ξεπεράσεις τον εαυτό σου για να του δείξεις δρόμους.Ακόμα κι αν όλα γύρω σου καταρρεύσουν, αυτή η φατσούλα σε κάνει να βρίσκεις δυνάμεις, σε γυρίζει στον Καζαντζάκη, στην εφηβεία σου και στα όνειρα και η απελπισία γίνεται δύναμη.
    Οταν στριμώχνουν πότε πότε τα πράγμα θυμάμαι τα καλοκαίρια μου στη Σύρο, τις παρέες, ένα καλοκαίρι στα Καρδάμυλα, τι καλά που περνούσα και θέλω να καταφέρω τα πάντα για ζήσει κι η μικρή μου τα δικά της καλοκαίρια. Το κίνητρο δεν είναι προίκα, όπως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ακόμα και για το κίνητρο παλεύεις, αλλά αξίζει τον κόπο.
    Το τραγούδι είναι απίθανο. Το ακούω συνέχεια.
    Σου εύχομαι μια εβδομάδα γεμάτη τραγούδια.
    Ελενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε ευχαριστώ πολυ Ελένη για τα λογια σου! Πολυ θα χαρώ να μου πεις αν είχαμε βρεθεί εκείνο το καλοκαίρι..το email μου είναι anloudarou@yahoo.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή