Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

Στοίχημα στο ανέφικτο

 

 Περπατούσα, προχθές , παρέα με την φωτογραφική μου. Απόγευμα Σαββάτου , ζέστη και λίγος κόσμος στα καφενεία. Άπνια. Δυό γατιά , πίνανε απο το συντριβάνι στην μεγάλη πλατεία και άλλα δυό πιτσιρίκια κουνιόντουσαν στις κούνιες. Οι εφημερίδες, πυρωμένες από την ζέστη ολόκληρης της μέρας , περίμεναν ακόμα αν περίσσεψε κάτι από την ημερίσια συνήθεια μας. Εκεί τον είδα ξαπλωμένο , έξω από το ΙΚΑ , πάνω σε δυό κουβέρτες. Ήταν άλλος ένας άστεγος. Μια ακόμα παράπλευρη απώλεια. Γύρω στα πενήντα, τζην, κοντομάνικο πουκάμισο. Πλησίασα.
     Στα παπούτσια του, που είχε ακουμπήσει λίγο παραδίπλα, είδα σε δευτερόλεπτα όλες  τις καταβροχθισμένες από την ιδιότητα του άστεγου , πρότερες ιδιότητες του και κοντοστάθηκα.
'' Όχι άλλες φωτογραφίες αδερφή '' Έτσι μου είπε. Μα δεν είχα πρόθεση να τραβήξω φωτογραφία ή μήπως είχα και δεν το ήξερα . Έσκυψα το κεφάλι και έφυγα. Αργότερα πλημμύρισα σκέψεις , γι' αυτό τον καινούργιο τρόπο του πάσχειν.
     Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε , άραγε μπροστά σε μια τέτοια συμπίκνωση ψυχικής και κοινωνικής οδύνης;
     Να αφουγκραστούμε την εξιστόρηση , της προς το παρόν ανιστόριτης ιστορίας τους. Να την πάρουμε από κει που την αφήνει συμπηκνωμένη το τηλεοπτικό και φιλοθεάμον κοινό και να την φθάσουμε με τα χεράκια μας και με τα ματάκια μας , μέχρι τους τόπους της εγκατάστασης της. Σ΄αυτούς τους ανοίκειους τόπους, με τα χαρτόκουτα , τα πλαστικά σκεπάσματα και τους μελαγχολικούς σκύλους.
Και παλαιότερα υπήρχαν άστεγοι . Άστεγοι του αλκόολ και των ουσιών. Τώρα άστεγος είναι ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας.
     Να μπούμε στα παπούτσια τους και να δούμε τον κόσμο με δανεικά τα μάτια τους. Να τους συναισθανθούμε. Να μελαγχολήσουμε για πολλά , ένα από αυτά , γιατί αυτή η εικόνα διαρκεί πολύ και άγνωστο πόσο ακόμα θα διαρκέσει. Και να αντισταθούμε στην επιταγή της ψυχαναγκαστικής τεχνικής αισιοδοξίας, φοβούμενοι άδικα να αντικρίσουμε κατάματα την πραγματικότητα. Γιατί η μελαγχολία είναι δρόμος, γνώσης και εμβάθυνσης και κρύβει μέσα της μεγάλη δύναμη. Αυτή ανάβει και ζεσταίνει τις μηχανές της θέλησης μας.  Διαφορετικά πως γίνεται να γράφει ο Αρτώ '' Κανείς ποτέ δεν έγραψε, ούτε ζωγράφισε , ούτε έφτιαξε έργα γλυπτικής ή πλαστικής , ούτε κατασκεύασε, ούτε επινόησε κάτι , για άλλο λόγο παρά για να βγει από την κόλαση.''
     Δεν είναι η μελαγχολία για να την εξορίσουμε. Είναι για να μας κάνει να στοιχηματίσουμε στην έκπληξη, σ΄αυτό που δείχνει ανέφικτο , χωρίς να είναι. Ανθρώπινα να σταθούμε μπροστά στην εικόνα της εξαθλίωσης, ούτε το βλέμμα μας να τραβήξουμε , ούτε να την συνηθίσουμε. Έτσι που οι πιο ανθεκτικοί , να στηρίξουν τους πιο παραιτημένους.
     Κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι ένα  φανταστικό ζωγραφικό πίνακα. Η αποτύπωση της ιστορίας , το ίχνος αυτής της πόλης. Συγγραφείς και άστεγοι και φοιτητές. Πολίτες μαζί με ποιητές στα χρώματα και στα αναχώματα. Έτσι που να μην προλαβαίνει να παγώσει η εικόνα και η σκέψη μας και να μείνουμε αναλφάβητοι της μελαγχολίας.  Αλλά με χέρια υγρά , να κάνουμε τα  ''στοιχειά, στιχάκια''.
 
 ψηφιακά έργα Jnk artworks
https://www.facebook.com/jnk2007?ref=ts

8 σχόλια:

  1. Σαν περπατάς σ' αυτούς τους δρόμους να προσέχεις
    να μην πατήσεις τη σκιά σου,
    εκτός εάν και τούτη δεν την βλέπεις,
    οπότε πας και στη δουλειά σου.
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο δρόμος του συναισθήματος , ανοιγμενος απο την καρδιά, ασφαλτοστρωμένος όμως απο την λογική. Γιατί θέλει και λογική για να μην ξεχάσεις να είσΙ πάνω απο όλα άνθρωπος. Πως μας βλέπεις τα καταφέραμε , μέχρι τώρα; Δώσαμε ο ένας στον ´αλλο το χέρι του, ξεκολλήσαμε απο την περιστροφική μας κίνηση γύρω απο τον εαυτό μας; Εσένα ρωτώ που είσαι απο τους λίγους που κάτι θα εχουν να πουν για αυτό. Δώσαμε αλληλέγγυα συναισθήμαα ή μήπως βουτηγμένοι και αραγμένοι στο καβούκι μας , κλωτσάμε πετραδάκια στην άκρη του δρόμου και σηκώνουμε σκόνη ; ( χθες το ξαναδίαβαζα...μετά απο καιρό δείχνει και την αξία του καλύτερα) ακόμα) και δεν μιλώ μονάχα για τον περαστικό διαβάτη φυσικά , αλλά κυρίως για τον υψιλά καθήμενο...Φοβάμαι πως μας ήρθε το κύμα πολύ ´αγρια και γρήγορα και δεν καταλάβαμε καλά τα οπλα μας. αναλφάβητοι της μοναξιάς...τι κουβέντα. Παλικαρου παλικαρού χρόνια σου πολλά! Να είσαι τοσο γερή και φωτεινή όσο τώρα! Με την διαυγεια , την τρυφερότητα και την γενναιοδωρία που σε δικρίνει, τοσο πολύ. Εσύ που δεν φοβάσαι να δίνεις κα ξέρεις να μοιράζεις ζωή!
    Με αγάπη
    ΝΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και έτσι θα μπορούσαμε να γίνουμε ταξιδευτές σε μια αληθινή ζωή με χρώματα , γεύσεις και ηχους δημιουργίας. Χρόνια πολλά συναδέλφισα
    Βάλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στον πίνακα αυτό της φαντασίας σου , υπάρχει χώρος για το ανέφικτο , χωρά στις γωνίτσες του και βρίσκει την θέση που του αξίζει. Μα στον πίνακα της ζωής, που μπαίνει στην κόλαση που ζούμε και πως να καταφέρουμε εκεί να συγκεντρωθούμε όταν ούτε μαι βόλτα στα μονοπάτια της φαντασίας πια δεν αποτολμούμε?
    Χρόνια σου πολλά ποιήτρια
    Μιχάλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. 2,5 δις μας λείπουν μονάχα από την πτώση της καταβολής ΦΠΑ εξαιτίας της ανυπαρκτης κινησης και ανάπτυξης , έρχονται και άλλες περικοπες , και άλλες μειωσεις καιάλλοι άστεγοι.
    Καλημερα
    ΣΛ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι όμορφο κάλεσμα! Να αναζητήσουμε και να αναζωπυρώσουμε την ανθρωπιά μας, σαν τότε που ήμασταν μικροί, ανιδιοτελείς ονειροπόλοι, "στοιχηματίζοντας στην έκπληξη του ανέφικτου", για να έχουμε δικαίωμα να ελπίζουμε όλοι για όλους. Σε ευχαριστούμε για μια ακόμη φορά για την εξαιρετική σου σκέψη, για όλα αυτά, που μοιράζεσαι μαζί μας.

    Θα σου ευχηθώ, με μία μαντινάδα, που αγαπώ πολύ:

    Όταν κοιτώ τον ουρανό, ένα υπάρχει άστρο.
    Εκεί θαρρώ, βασίλισσα, έχεις δικό σου κάστρο...
    Χρόνια πολλά!!

    Γιούλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Να μας πάρει μακριά, να μας πάει σε άλλα μέρη, φύσα θάλασσα πλατιά , φύσσα αγέρι , φύσσα αγερι....
    Χρόνια πολλά , να είσαι πάντα ευτυχισμένη και γερή γιατί σου αξίζει και με το παραπάνω!
    Ορφέας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πολλά παρα πολλά ευχαριστώ για τις ευχές και την αγάπη σας που φωτίζει και ομορφαίνει την ζωή μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή