Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Καθρέφτες




   Τον συνάντησα προχθές στην πλατεία Αβησσινίας ν' αγοράζει καθρεφτάκια από τα παλιατζίδικα.
Τα έπαιρνε στα χέρια του , τα κοίταζε προσεχτικά, τα ψηλαφούσε με τα δάχτυλα του απ΄άκρη σ΄άκρη  ψάχνοντας την ατέλεια . Τους ψιθύριζε και μετά αποφάσιζε. Ήξερε καλά από καθρέφτες .
Νοίκιαζε ένα δωμάτιο σ' ένα διαμέρισμα στην Πατησίων. Εκεί μάζευε τα καθρεφτάκια. Τα κολλούσε το ένα δίπλα στ' άλλο και έντυνε τους τοίχους. Δεν ήθελε κενά. Από μικρός τα φοβότανε. Όποιο δεν ταίριαζε, το άφηνε για αργότερα , μέχρι να βρει άλλο καθρεφτάκι σε περισσότερο κατάλληλο σχήμα και μέγεθος. Ένα κομμάτι που δεν θα ξεχώριζε. Το αναμενόμενο. Διψασμένος έψαχνε καθρεφτάκια. Ολόκληρη η ζωή του σ' αυτά αφιερωμένη και ξεμοναχιασμένη.
 Στην μέση του δωματίου είχε βάλει το κρεβάτι του. Καθόλου εργονομική λύση του είχαν πει. Το καταλάβαινε , μα δεν τον πείραζε. Όταν θα έντυνε όλους τους τοίχους , είτε όρθιος είτε ξαπλωτός θα έβλεπε τον εαυτό του από παντού. Κανείς και τίποτα δεν θα τον εμπόδιζε, επιτέλους. Με πείσμα θα έβρισκε όλα τα κομμάτια, όσο χρόνο και να ήθελε.
   Από μικρό τον μάγευαν οι καθρέφτες. Από τότε που για πρώτη φορά θυμάται να σκέφθηκε, να θέλησε και ν' αγάπησε. Θυμάται πως με την ουρά στα σκέλια πήγε και έκλαψε μπροστά στο καθρέφτη που κρεμόταν πάνω από τον κομό της μάνας του.  Τρίπτυχος ήταν εκείνος ο καθρέφτης , με πορτάκια. Άνοιξε τα πορτάκια και έκλαψε. Επί τρια έβλεπε τα δακρυα του. Ήταν δεν ήταν τεσσάρων , πέντε χρονών τότε. Και ντράπηκε για πρώτη φορά. Ακριβώς όπως του παράγγειλαν. Μετά πια δεν ξαναντράπηκε. Δεν χρειάστηκε. Ούτε μετά που περνούσε λαικά διακστήρια , στο σπίτι της θειάς του, ντράπηκε . Άκουγε τις πομπές του πατέρα του και έφευγε. Είχε ήδη αρχίσει να μαζεύει τους καθρέφτες του. Δίκια του ζητούσαν να βρει και να μοιράσει. Αυτός ο αποστερημένος. Πάνω από τις δυνάμεις του ήταν και που καθότανε στην καρέκλα και τους έβλεπε και τους άκουγε και αυτοί τον θέλανε και ενεργό. Πότε θα έρθει η ώρα να φύγει σκεφτότανε , να τρέξει, να κρυφτεί. Στο καταφύγιο. Άλλαζε και η φωνή της μάνας του , σαν ζητούσε απαντήσεις , γινότανε τσιριχτή. Απο τότε δεν χώνευε τις τσιριχτές φωνές. Να τον καταπιούν ζητούσαν και το καταλάβαινε. Αυτός ο ανυπεράσπιστος.
   Ακόμα και προχθέςε που τον είδα έλαμπε. Μεγαλειώδης.Μιλούσε και γέλαγε με τους πωλητές. Χαρισματικός ομιλητής. Χειρονομίες, γέλια , στιχάκια της στιγμής. Του μίλησα και χάρηκε. Μια ευκαιρία για την εξόριστη στιγμή του. Μου μίλησε για τους καθρέφτες του.
- Πόσοι σου λείπουν ;
-Θέλω ακόμα καμιά τρακοσαριά, είναι μεγάλο το δωμάτιο , εξαρτάται από το μέγεθος και το σχήμα. Δεν είναι εύκολο να βρεις αυτό που ζητάς.
Μιλούσε και όσο μιλούσε καταλάβαινα πως για καθρέφτη με κοιτά. Σε καθρέφτη απαντά.
Οι ήλιοι στους καθρέφτες δεν χωρούν . Δεν το καταλαβαίνεις ; Πνίγονται , σβήνουν. Κατεβάζουν τις αχτίδες τους και φυλακίζονται. Πάρε δύναμη και σπάστους. Την μελαγχολιά σου ονομάζεις εφήμερο και νομίζεις πως προχωράς. Ακίνητος. Φωνή δεν βγαίνει, δεν ακούγεται. Την φυλακή σου χτίζεις, συνεχίζω.
Θέλει να κρατήσει την στιγμή. Με πιάνει απότομα , σκληρά με πλησιάζει στο στόμα του, να τον ακούω.Είμαι αποκηρυγμένος εγώ. Τα κομμάτια μου τα κλώτσησα μακριά για να τα κρύψω . Πόνο μοιράζω.
Με αφήνει, παίρνει τα καθρεφτάκαι του να φύγει του λείπουν καμιά τρακοσαριά και φούλαρε. Πονάει ακόμα το κεφάλι μου από το τράνταγμα.
Τα λέμε μου λέει , πάρε κανένα τηλέφωνο να πάμε για κανένα καφέ.
Δραπέτευσε. Δες το κίνητρο που έχεις και δραπέτευσε, αυτό βρίσκω να του πω.
Φεύγω πρώτη.


Στην Ειρήνη

Zωγραφική Francis Bacon
http://www.francis-bacon.com/

10 σχόλια:

  1. Σκέφτομαι και τους δικούς μου καθρέφτες. Καλοστημενοι και συντηρημενοι χρόνια τώρα. Σ´ αυτούς κοιτάζω τον εαυτό μου κάθε μέρα . Και αν παει κανείς να μου τους χαλάσει νευριάζω και αγριευω πολυ. Έμαθα με αυτούς να ζω. Το χειρότερο ειναι δε πως τους ξέχασα και κάτι σαν αόρατοι έγιναν. Δυστυχία μεγάλη ειναι αυτή . Γιατι νομίζεις ειναι γύρω άνθρωποι πολλοί, φίλοι , σύντροφοι, συνάδελφοι. Και όμως όχι , είσαι εσυ και αυτοί...και φαίνεται πολλοί. Και μπερδεύεσαι. Υπήρξε κάποτε μια ψυχη , που προσπάθησε να μου τους δείξει. Την αδίκημα πολυ. Και έφυγε πρώτη...όπως είπες. Κουράστηκε. Και πόνεσε. Αυτήν μου θύμισες σήμερα..
    Χρ.Ραπτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολυ αληθινό και πολυ συγκινητικό. Αληθινό για μια ζωη που προχωρά μέσα στις αλυσίδες της και συγκινητικό γιατι κ´απως έτσι είμαστε όλοι και οι σημερινοί και οι χθεσινοί και οι ακόμα πιο παλιοί. Π´αρα πολυ ωραίο κείμενο. Για να σου πω την αλήθεια όταν προχθές εγραψες για τον υπουργό, μου έλειψε αυτός ο λόγος σου. Υπάρχουν πολλοί τέτοια να γράψουν. Αλλα τούτα εδω , δεν είναι εύκολα πράγματα. Αυτα λίγοι τα τολμούν όχι να τα γράψουν ακόμα και να τα σκεφθούν. Τέλος πάντων, εμένα οι καθρέφτες μ´ακούμπησαν πολλοί και θέλω να στο πω. Η διαδρομή περνα απο μέσα τους νομίζω και είναι δύσκολη. Σ´ευχαριστω πολυ.
    Γιώργος Γιαννα (αιχμη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αποστερημένοι, ανυπεράσπιστοι και αποκηρυγμένοι. Υπήρξαμε. Κάποιοι παραμένουμε και εκεί λειώνουμε και τελειώνουμε. Γιατί για να ξεκολήσουμε πρέπει σαν να μου φαίνεται να ξεκολλήσουμε απο αυτό το ηλίθιο ψευτομεγαλείο . Την πάνα που μας φόρεσε η μάνα μας δηλαδή για να μην μας φεύγουν πάνω μας. Για αυτό και από αυτοεκτίμηση δεν τα πάμε και πολύ καλά , παραπαίει και σβήνει ανάλογα κατά που κοιτούν οι καθρέφτες. Το κακό με τους καθρέδτες είναι που κάνουν και μπόλικη ηχώ.
    Αντώνης Δ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νερό στις φούχτες κουβαλάς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ δυνατό. Η ατμόσφαιρα του μόνου δωματίου κάπου στην Ηπείρου στα Πατήσια τρέχει ακόμα πάνω τριγύρω μου. Η μοναξιά του, η απομόνωση του, ο εγωισμός του, Η ΕΓΩΠΆΘΕΙΑ ΤΟΥ. Γυρνώ στην ιστορία της σελίδας σου από εκεί που την ξεκίνησες και φθάνω εδώ και νομίζω πως καλά το λες ταξίδι. Εγώ από αυτές που σε διαβάζω κάθε μέρα . Βλέπεις και φίλη και συναδέρφισα, και όχι πως δεν ξέρω τι γίνεται με σένα και τα πάθη σου, την ορμή σου , τα μεράκια σου. Μα κάθε που γράφεις είναι για μένα μέρα σπουδαία. Μπράβο ρε γαμώτο και έτσι από το πουθενά από το τίποτα...Να είσαι καλά κορίτσι μου και να μας ταρακουνάς όπως τώρα , όπως και πάντα δηλαδή. Και δεν είναι εύκολο αυτό.
    Βάλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Περίμενα να γυρίσω σπίτι για να σου γράψω. Μέρα δύσκολη όπως και οι άλλες.Μέρα σχεδόν γυμνή και πληγωμένη. Γεμάτος από όλες αυτές τις αγωνίες που με κυκλώνουν , εγώ ο δυνατός. Είναι άλλο ένα πολύ ωραίο κείμενο, αυτό που μας φέρνεις. Γεμάτο με την γνωστή πια γραφή σου που για μένα έχει χαραχθεί βαθειά , βαθειά. Και σκέφτομαι τα βήματα που άφησα όλα αυτά τα χρόνια από τον φόβο μου και βαριαναστενάζω. Είναι κάποιες θέσεις στη ζωή που κουβαλούν μεγάλες μοναξιές. Οι θέσεις, εκείνων που απο αυτούς μια, ένας , πολλοί εξαρτούνται. Στις θέσεις αυτές βρεθήκαμε , σε όλα που μπήκαμε το θέλησαμε. Στην προστακτική του'' δραπεύτεσε'' σταμάτησα και σήκωσα το ποτήρι μου νοερά να σε χαιρετήσω . Και να σου πω αλήθεια το πιστεύεις πως υπάρχει έξοδος ; Πες μου σε παρακαλω!
    ΝΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μας έλειψες
    ΚΜ/Μιχάλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν το διάβασα μονάχα μια φορά . Και δεν τελειώνω μαζί του σήμερα. Όπως δεν έχω τελειώσει και με άλλα ακόμα και θα μου πάρει καιρό. Γιατί τα έχω αγαπήσει πια και κοντά τους ξαναγυρνώ συχνά. Πολλά θέλω να πω. Δεν είμαι για πολλά όμως , δεν μπορώ. Τον μοναχικό σου δρόμο θαυμάζω και έτσι όπως λεβέντικα τον πηγαίνεις. Είσαι πουλί!
    Αλέξανδρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Λαχταρω τα πολλαπλά μου είδωλα!
    Τα έχω ανάγκη . Αν δεν συνδεθω μαζι τους , αν δεν μου χαρίσουν έστω και μια κλεφτη ματια , νομίζω πως θα μείνω κενή μέχρι το τελος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μία ανάγνωση δεν είναι αρκετή. Ποτέ δεν είναι. Αριστούργημα!!
    Γιούλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή