Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Αύγουστος




Κρέμασες θάλασσες και ουρανούς στους τοίχους.
Αθόρυβα ακύρωσες τα καλοκαίρια.
Κατέγραψες  τελειωμένα βιογραφικά στοιχεία.
Έκλεισες τα παράθυρα.
Καρφίτσωσες μουσικές στο πέτο, σαν εκείνο το κόκκινο τριαντάφυλλο που σου πέταξε γελώντας το κορίτσι στην λαϊκή, δεκαπέντε χρόνια πριν
και ανέβασες πυρετό.
Καίγεσαι από τα όνειρα τα αιωνίως αποκλεισμένα.
Θυμάσαι μονάχα κάθε πρωί να εκφωνείς στάχτες και να ευθύνεσαι κυρίως για τις καθυστερήσεις.
Χωρίς να το καταλάβεις έφτιαξες την αποθήκη σου. Κλείστηκες μέσα.
Όταν έρχονται οι φίλοι τα λέτε. Δεν έχει σημασία τι λέτε. Το άρωμα της πούδρας απολαμβάνεις.
Μετά φεύγουν.
Δεν θα ξημερώσει άραγε ποτέ σ΄άυτή την μουσική;
Αλλιώς μπήκες εδώ μέσα και αλλιώς θα βγεις.
Χωρίς να μπορείς ν ΄αλλάξεις το παραμικρό.
Το πιο αστείο χωρίς να θέλεις ν΄αλλάξεις το παραμικρό.
Η ζωή κάνει την δική της σκηνοθεσία.
Θα ήθελες παρακάτω να υπάρχει ένας ρόλος πιο ενεργός.
Αλλάζουν ποτέ οι άνθρωποι;
Να δουν τον κόσμο με διαφορετικά χρώματα.
Πόσος χρόνος περνά για να γίνουν τα ίδια καθάρματα;
'Ανθρωποι με μεγάλες άπληστες μπουκιές μασουλάνε την ποίηση.
Και ο χρόνος σαν ηλεκτρικό μωρό να γελάει.
Ο καθένας μπορεί να γράφει ποιήματα και μάλιστα καλά. Είτε το παραδέχεσαι, είτε όχι.
Αυτό είπες.
Ακούμπησες με εφηβικό ενθουσιασμό όλες τις βεβαιότητες σου στο κορμό ενός δέντρου.
Έτρεξες να προλάβεις το  πρωινό λεωφορείο.
Κάτι έμαθες. Και αυτό το κάτι δεν είναι αποκλειστικά δικό σου.

Φωτογραφία Πάνος Μιχαήλ

4 σχόλια:

  1. http://www.youtube.com/watch?v=97H5Vfwi1Qc
    με αυτό έντυσα το κείμενο σου, ένα τραπεζάκι, δυό ψάθινες καρέκλες, μια μπουκάλα, ημίφως.
    Σαν αυγουστιάτικο μισοφέγγαρο σε ασπρόμαυρη ταινία, κάποιος μιλά και κάποιος σιωπά.
    υγ. σήμερα είμαι λιτή, οι φλυαρίες μου περιττεύουν, ακούω και σκέφτομαι.
    Καλημέρα όλη μέρα...και για αύριο ισχύει αυτό και μεθαύριο και την παράλλη!
    Μαρία:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ μου άρεσε...
    γραφή που σημαίνει και αναζητά

    φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι, νομίζω πως απλά ανοιγοκλείνουν σαν τα στρείδια.
    Καλό μήνα Άννα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όταν ήμασταν μικρά ανοίγαμε με γυμνά δάχτυλα γούρνες και κρύβαμε τα μυστικά μας εκεί, ένα κλειδί, ένα αποξηραμένο λουλούδι, ένα στρατιωτάκι. Σαν μεγαλώσαμε λιγάκι παίζαμε με την βροχή και τσαλαβουτούσαμε σ’ αυτές που ξεχείλωναν από την υγρασία και από την προσπάθεια μας να τις ενηλικιώσουμε, να γίνουν ισάξιες μας. Μετά, δοκιμάσαμε να στριμωχτούμε στην αρχή και με λίγη προσπάθεια απλωθήκαμε κιόλας μέσα τους και φτιάξαμε υπόγεια μονοπάτια σαν τους τυφλοπόντικες. Κρεμάσαμε ακριβές ταμπέλες, καθησυχάσαμε την φιλόξενη συνείδηση μας και γράψαμε «κάλος ιρθατέ» έτσι ώστε κανείς να μην πλησιάζει. Γερνάμε και σβήνουμε εκεί στα σκοτεινά, πασχίζουμε κι αδημονούμε σε μια φωνή πέραν της δικής μας. Και η ζωή μας συνεχίζεται λέμε, εξυμνούμε τη ζωή στους έξω και εκτρέφουμε ένα είδος τέρατος στα λαγούμια μας.
    Η αυτοεπίγνωση και η αυτοκριτική είναι τα πρώτα μας βήματα σε μια εξομολόγηση, η αναγνώριση του προβλήματος. Είμαστε υπόλογοι και υπεύθυνοι των πράξεων μας, δεν είναι οι άνθρωποι λιγότερο ή περισσότερο καθάρματα από εμάς, δεν είμαστε η εξαίρεση του κανόνα, δυστυχώς. Είναι δυσοίωνο όμως οι μέσα να αποκαλούν καθάρματα τους έξω, τι θα ανταπαντήσουν άραγε οι έξω για τους μέσα;
    Καλή εβδομάδα και καλό μήνα κα Λουδάρου
    Χαρά Μ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή