Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Η μάχη που δίνουμε δεν είναι ο ένας με τον άλλον

 


     Σε τι μέρες άραγε ζούμε; 
     Μέρες απώλειας.
     Μέσα μας κατάβαθα μας ζούμε μέρες απώλειας.
     Ούτε οι πρώτοι , ούτε οι τελευταίοι θα είμαστε θα μου πεις.
     Βλέπεις ενώ η τεχνολογία και η επιστήμη εξελίσσονται με τρελό ρυθμό, ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου παραμένει σχεδόν αμετάβλητος . Τα ίδια θέλω , τα ίδια πρέπει με λίγο διαφορετικό περιτύλιγμα μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία.
Οι ίδιες ανάγκες για τρυφερότητα και αγάπη , εξουσία, θαυμασμό,αλλά και ανεξαρτησία και φόβοι και ενοχές. Το ίδιο φορτίο μοιρασμένο σε πολλά πολλά μικρότερα κιβώτια ταξιδεύει από γενιά σε γενιά. Και όσο οι ματαιωτικές και απογοητευτικές συμπεριφορές μας δεν αλλάζουν, όπως συμβαίνει δηλαδή αιώνες τώρα , τόσο ο ψυχισμός μας δεν θα παρουσιάζει στην ουσία μεγάλες διαφορές.
     Στις μέρες της δικής μας απώλειας όμως πίσω . Σε μας που προερχόμαστε από ένα λήθαργο . Σε μας τους ενοίκους της  απλωμένης,  μακροχρόνιας κατευνασμένης κατάστασης , ότι όλα είναι μπροστά μας χωρίς πρόβλημα , χωρίς έλλειψη . Μια μακροχρόνια συγκάλυψη και γρήγορη , ταχύτατη μεταμφίεση, έτσι που οτιδήποτε μας πονούσε και μας δυσκόλευε να μένει πίσω και εμείς να περνάμε μπροστά , θριαμβευτές. Παληκάρια της φακής.
     Στην πράξη κανένας δεν φαίνεται μέσα και έξω να μπορούσε να φανταστεί την έκταση της κακοποίησης που υποστήκαμε, όταν από την μια στιγμή στην άλλη, άλλαξαν όλα τα δεδομένα της ζωής μας. . Την έκταση , όχι την ύπαρξη της κακοποίησης  δυστυχώς και εκεί υπάρχουν ευθύνες. 
     Η απώλεια είναι μια τρύπα, ένα κενό εκεί που μόλις λίγο πριν , υπήρχε η παρουσία. Κάθετι που θέλεις να έχεις και το χάνεις .Δηλαδή κάθε απώλεια είναι και μια ματαίωση. Καθημερινά ζούμε ματαιώσεις μικρότερες ή μεγαλύτερες που πρέπει να τις διαχειριστούμε αντί να τις κουκουλώσουμε ή να τις ξεχάσουμε αναζητώντας υποκατάστατα. Υποκατάστατα δηλαδή δεκανίκια, παραμύθια και μεγάλα λόγια. Και η διαχείριση αυτή της απώλειας είναι η ζωή μας όλη , έτσι απαντώ σε όσους μου λένε δεν έχει χρόνο η ζωή για τέτοια, είναι πολυτέλειες. 
     Διαβάζω την αρθρογραφία της εποχής, ακούω την ειδησεογραφία. Ένα φουσκωμένο ποτάμι οργής, και θυμού χωρίς κατεύθυνση, που τρέχει να πνίξει και να ματώσει τον κάθε απέναντι. Ένα ποτάμι χωρίς λογική  επεξεργασίας και αναστοχασμού της θέσης μας. 
Αναστοχασμός! Τι στα κομμάτια είναι αυτός ο αναστοχασμός και η επεξεργασία της απώλειας ; Είναι σαν να λέμε ανοίγω ένα παράθυρο για να δω κατάματα την νέα πραγματικότητα και να βρω τρόπους να ανοίξω νέους ορίζοντες. Αυτό σε βοηθά να κάνεις η απώλεια ,αν την διαχειριστείς σωστά. Σε βοηθά να τολμήσεις να ανοίξεις το παράθυρο και να φέρεις κοντά σου νέα υλικά για το νέο χτίσιμο κι ας είναι και ρίσκο και το άνοιγμα και το χτίσιμο.Μια φορά εσύ παλεύεις και δημιουργείς.
     Η οργή και ο θυμός όταν είναι χωρίς κατεύθυνση , είναι ένα δεκανίκι, ένα καμουφλαζ να μην δούμε την πραγματικότητα κατάματα για άλλη μια φορά  και μας ζητήσει σοβαρές και ώριμες τοποθετήσεις και αποφάσεις.  Σαν ένα πρεζάκι που έχει απόλυτη εξάρτηση από το υποκατάστατο . Αλλά στη απεξάρτηση το θέμα είναι να αντέξεις την αποστέρηση χωρίς να τρελαθείς  Για όσους φυσικά καταφέρουν να επιβιώσουν . Γιατί μπορεί να φαίνεται κλισέ το ΄΄ ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό''  του Νίτσε , αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια. Μάσκες που πουλάνε στο παζάρι είναι οι άγονοι θυμοί . 
     Γι' αυτό όλα αυτά τα '' που ήσουν εσύ Ελληναρά μου''  όταν και όλα αυτά γινόντουσαν , τώρα δεν έχουν θέση. Τώρα σβήνουν οι αυταπάτες και παλεύουμε για να αξιοποιήσουμε και να χτίσουμε το αύριο πιο σωστό ή γινόμαστε μέρος και εμείς της απώλειας.
Να κρατηθούμε έχουμε. Από τους δεσμούς και από το νόημα. Το νόημα που εμείς οι ίδιοι θα δώσουμε στην όποια δραστηριότητα μας και στους δεσμούς μας από τους ανθρώπους μας, την οικογένεια μας , τους φίλους μας , τον διπλανό μας. Και από δεσμούς πάμε καλά, πιο καλά από τους άλλους τους εκεί πιο πέρα.
      Και θα ήταν το ίδιο μαύρο αποτέλεσμα που θα φθάναμε,  αν την σημερινή κατάσταση την αφήσουμε χωρίς επεξεργασία και ακόμα χειρότερα αν την συνηθίσουμε σαν κάτι αναπόφευκτο και μοιραίο, σαν μια παράπλευρη απώλεια σ' ένα συνεχιζόμενο πόλεμο. Η ανθεκτικότητα στην υποταγή  μυρίζει θάνατο. 
    'Όσο βγαίνεις έξω και συναντάς τους ανθρώπους στις κούτες στα πεζοδρόμια , κανείς δεν θα είναι ποτέ καλά  από εδώ και πέρα είτε είναι περιφρουρημένος από αυτή την εξαθλίωση είτε όχι.
Η μάχη που δίνουμε δεν είναι ο ένας με τον άλλον. Είναι όλοι μαζί με την σημερινή απώλεια για την καινούρια μέρα. Εμείς πρέπει να συνυπάρχουμε, να συμβαδίσουμε. Αν θέλουμε να μην γίνουμε όμηροι μιας μοίρας που άλλοι διάλεξαν για μας μας και εμείς την πορευθήκαμε.
   

Φωτογραφία Στέλιος Μπακλαβάς
https://www.facebook.com/stelios.baklavas?ref=ts


10 σχόλια:

  1. Για να γίνουν όμως αυτά όχι μόνο κατανοητά , αλλά και κομμάτια του τρόπου ζωής μας , δεν θα πρέπει να έχουμε μια σωστή και επαρκή παιδεία . Πράγμα που όχι μονάχα δεν έχουμε αλλά που ούτε δείξαμε την παραμικρή διάθεση να κατακτήσουμε. Αποκομμένοι λοιπόν ακόμα και από την γνώση γιατί η φτώχεια μας είναι πολύ περισσότερο βαθειά από την υλική που μας μαστίζει, που θα στηριχθούμε? Λες στο νόημα και στους δεσμούς. Μα μήπως και αυτό το στήριγμα δεν απαιτεί κουλτούρα και παιδεία? ίσως και να κάνω λάθος.
    Πάντως παράθυρο ανοίγει και από εδώ.
    Ξένια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπορεί να μην μάθαμε ποτέ να διαχειριζόμαστε την απώλεια , αλλά αν το μάθουμε τώρα κερδισαμε την ζωή μας όλη ΄πως γράφεις και όχι μονάχα την δική μας γιατί μας περιμένουν παρακάτω πολλά μάτια και ματάκιαπου μας βλέπουν...και μαθαίνουν από μας. τι σπουδαία η σκέψη σου Αννίτα , τι σπουδαίος άνθρωπος είσαι.
    Παναγιώτης Φ( ποντικι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είναι γαι μας μικρά και ξεχασμενα αυτά τα γράμματα γιατί προσκυνήσαμε την ευκολία και το χρήμα , το πλαστικό , το ναύλον και τηνν ρεκλάμα. Αυτοί ήταν οι θεόι μας για πολλά πολλά χρόνια , έτσι γαλουχήθηκαν οι τελευταίες γενιες και θέλει χρόνια πολλά και θέλει και νερό πολύ για να ξεπλυθεί η μούχλα και η σαπίλα. ΄Ετσι είναι η ζωή μας υποταγμένη στην ανεκτικτότητα για την ευκολία μας και μυρίζει θάνατο.Για να φθάσουμε να επεξεργαστούμε αυτά που περιγράφεις θα πρέπει να συναισθανθούμε το λάθος και να πιστέψουμε στο μπορώ μας. Να ξεκινήσουμε από εκεί που μπορούμε να κρατηθούμε και να αναστοχαστούμε. Μια ερώτηση έστω καθημερινη στον εαυτό μας ,ας βρούμε να κάνουμε, είσαι ευχαριστημενος ρε μπαγάσα σήμερα από αυτό που προσπάθησες , από αυτό που έκανες? απο αυτό που θέλεις? Μπορείς να το παλέψεις και άλλο? απλές ερώτησεις, όσο απλή είναι και η τιμιότητα και η αξιοπρέπεια φθάνει να την θελήσεις και να σου γίνει απαραίτητη.
    Αννίτα πετάς!
    Μιχάλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η ανθεκτικότητα στην υποταγή μυρίζει θάνατο....και ...η διαχείριση αυτή της απώλειας είναι η ζωή μας όλη'' μας λεέι σένα απο τα δυνατότερα κείμενα της. Μας ζητά κάτι απλό αλλα συνάμα δύσκολο. Δεν μας το λέει κατάμουτρα όμως μας αφήνει να το ονειρευτούμε η καλύτερα να το πραγματοποιήσουμε μέσα απο το δρόμο που ο καθένας βρίσκει πρόσφορο.Δεν υπονοεί μέσω του λόγου οτι η λύση βρίσκεται στην ριζοσπαστική πολιτικοποίηση του θυμου αλλα σένα λιγότερο δημοφιλή, μοναχικό δρόμο, όπως...''να τολμήσεις να ανοίξεις το παράθυρο και να φέρεις κοντά σου νέα υλικά για το νέο χτίσιμο....μας λέει στο κειμενό της. Και αυτή η διαδρομή δεν ειναι παρά ο δρόμος της υπέρβασης. σπυρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το αιώνιο αίτημα ισορροπίας υλικών και πνευματικών αξιών, που μόνο η μεσογειακή φύση υπαγορεύει, εύκολα λησμονήσαμε και τόσο αστόχαστα προδώσαμε στο όνομα της βορειοδυτικής κουλτούρας. Ανάθεμά τηνε για κουλτούρα και δαύτη. Απώλεια της ταυτότητας μας είναι κυρίως αυτό που ζούμε. Υποταχθήκαμε στο δυτικό διχασμό και καμωθήκαμε τους σπουδαίους. Θεατές της ζωής, χάσαμε τον αυθορμητισμό, το φιλότιμο, την κουζουλάδα μας και νά 'μαστε γυμνοί, πιο φτωχοί από ποτέ.

    "Όρτσα, διάλε την πίστη του, κι όπου το βγάνει η βράση.
    Για που θα σιάξει μια δουλειά, για που θα σοχαλάσει!"

    Είσαι εξαιρετική!!
    Σε φιλώ,
    Γιούλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ώρα σκεφτόμουν τον τίτλο του κειμένου αυτού. Από την μια σκεφτόμουν αυτό που έβαλα και από την άλλη ήθελα να βάλω τον τίτλο ΄΄Μέρες θανάτου''. Δείλιασα και δεν το έβαλα, άλλο που έχει αλήθεια μέσα του δυστυχώς. Αλήθεια όπως αλήθεια είναι και ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν είναι η ριζοσπαστική πολιτικοποίηση πράγματι ο δρόμος που οδηγεί στο άνοιγμα του παραθύρου και το κοίταγμα της νέας πραγματικότητας.
    Ένα μεγάλο όχι , νιώθω πως να πρέπει να πούμε μέσα από μια εσωτερική διαδρομή μας. Ένα όχι στην συγκαλυψη, όχι στον κατευνασμό, όχι στα υποκατάστατα. Είναι σαν να τιμάς τον εαυτό σου αλλά και αυτό που έχασες, είτε είναι η ταυτότητα όπως λέει η Γιούλη , είτε για τον καθένα μας κάτι διαφορετικό που τα καινούργια δεδομένα του έφεραν ( απώλεια εργασίας, οικονομικού status, σχέση, προσδοκιες και ο κατάλογος είναι ατελείωτος εδώ) όταν επιτρέψεις στον εαυτό σου να σκεφθεί.Αν σκεφθούμε, αν αναστοχαστούμε , και περάσουμε την διαδικασία της διεργασίας του πένθους μας,με πείσμα, υπομονή και δουλειά θα καταφέρουμε κάτι συναρπαστικό, τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω , να φθάσουμε σε μια άλλη πιο αφυπνισμένη , συνειδητοποιημένη ζωή.Σαν να υποτάσσεται στο τέλος η απώλεια και το πένθος στην υπηρεσία της ζωής.
    Αυτό νιώθω πως μας λείπει μια ανυπακοή, στην υποσταγή στην ανθεκτικότητα. Να γίνουμε πιο τολμηροί στην ανυπακοή. Με όποια έννοια τηνν αντιλαμβάνεται ο καθένας μα με στόχο και κατεύθυνση . Τι όμορφο και αυγουστιάτικα να συναντιόμαστε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Άραγε έχει νόημα , προλαβαίνουμε να επεξεργαστούμε την απώλεια? Μέσα σε αυτή την περίοδο των τόσο γρήγορων αλλάγών και δυσκολιών, ότα το θέμα της επιβίωσης για πολλούς είναι πια επιτακτικό πέρα και από οποιαδήποτε φαντασια τους , υπάρχει τρόπος να ξεκινήσουμε μια τέτοια επεξεργασία. Μην με παρεξηγείς και προπαντώς μην νομίζεις ότι προσπαθώ να εκμεταλλευτώ την ευκαιρία και να πω βουρ λοιπόν σε κάποιο πολιτικό όχημα και απο εκεί θα κοιτάμε τα αστερια. Κατανοώ πως με την λέξη υποκατάστατα κάπου εκεί στοχεύεις, σε κάθε δηλαδή παραμύθυ ή χρυσή καραμέλα που θα μας εμποδίσει να ξεκινήσουμε την ανηφόρα την προσωπική που όμως παρακάτω θα γίνει και ομαδική. Ξαναρωτώ λοιπόν έχουμε χρόνο?
    ΚΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ξέρεις τι σημαίνει ξυπνώ δυνάμεις σκέψεις? αυτό είσαι!αυτή η δύναμη!
    ΚΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. 'Eνας δρόμος εσωτερικός. Ένας δρόμος του καθένα μας για να φθάσει το σύνολο και το ένα να γίνει πολλοί. Με μικρές , αθόρυβες κινήσεις κάποιοι ίσως και να το καταφέρουν και άλλοι πάλυ θα κοιτουν να γλυστρά η ζωή μεσα από τα χέρια τους. όπως πολλές φορές περνά από την ζωή ολόκληρη η ευτυχία και επειδή δεν έχει τα χρώματα που της επιβάλαμε να έχει δεν της ρίχνουμε ούτε μαι ματιά. Για μενα που έφαγα τα νιάτα μου στους δρόμους με τα κόκκινα , και μόνο η παραδοχή του εσωτερικού δρόμου αποτελεί καινοτομία. Αυτα σε μας δεν υπήρχαν . Τώρα είναι όλα διαφορετικά. Όχι πως έχουν δείξει εξωτερικά καμιά αλλαγή αλλά μέσα , στα εσωτερικά των εσωτεροκών, στα ψυχοντουλαπάκια όπως μας έμαθες να λέμε, υπάρχουν διαφορές. Κι σε άλλα μας έστειλες το βλέμμα και σε άλλα που μέχρι σήμερα για μένα ήταν άγνωστα, για μένα , μιλώ για μένα γιατι οι άλλοι αναγνώστε σου μπορεί να είναι πιο υποψιασμένοι. Για τον τρόπο να αγαπάς την ζωή , υπηρετώντας την όμως .
    Στην διαδικασία αυτή , την εσωτερική έχω καταλάβει πια πως ο δρόμος είανι και σιωπηλός και μοναχικός και Δύσκολος. Ο δρόμος της υπέρβασης . Εκεί είμαι σχεδόν σίγουρος πως ο χρόνος έχει την δική του διάσταση .
    ΝΜ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αν ξέρατε πόσο ξεχωρίζεται στην σημερινή αρθρογραφία. Κάθε άρθρο σας λέω αυτό είναι το δυνατότερο της και μετά έρχεται ένα άλλο ακόμα καλύτερο. Μια ξεχωριστή πορεία που λάμπει φως. Σας εύχομαι να συνεχίσεται με αυτό το παλμό , την δημιουργική σας πορεία. Μια ευχή που έρχεται απο την καρδιά μου και φυσικά κουβαλά την ανθρώπινη ιδιοτέλεια της.
    Νίκος Παπαγιάννης

    ΑπάντησηΔιαγραφή