Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Τα αμίλητα





     Αυτή τη φορά εσύ ήσουν ακούνητος. Τα χέρια σου στο πλαι . Ο δεξιός σου ώμος εξαθρωμένος έπεφτε ανεπαίσθητα προς τα κάτω. 365 μέρες πέρασαν , οι εξελίξεις άργησαν βαριά και άφησαν το σημάδι της βαριάς αργοπορίας τους. Ανεπαίσθητα όμως . Μόνο οι παρατηρητικοί θα το έβλεπαν, οι υπόλοιποι δεν θα καταλάβαιναν τίποτα. Σου χτύπησα απαλά την πλάτη, σημάδι πως έπρεπε να με αγκαλιάσεις κι εσύ.
   " Αύριο Κυριακή θα φύγω , μαζεύω τα πράγματα μου και βγάζω εισητήριο . Θα ερθεις μαζί μου γιατί δεν ξέρω το πρακτορείο; " 
Σιωπή. Επιτέλους βρήκαμε το κοινό μας τόπο μονολόγησα.
To late to beg σκέφθηκα. Δεν πήγα στο πρακτορείο( χλωμό και κρύο) . Ο χρόνος θα μας ενώσει κάποια άλλη στιγμή .
   Έμεινα να θέλω να βάλω μάτια, χείλη, μύτη , στόμα, ζυγωματικά σ´ ένα χρόνο που εκνέει.        Θυμήθηκα τα post it που ανταλλάξαμε τις προηγούμενες μέρες. Αυτά δεν θα τα ξέχναγα ποτέ, ίσως γιατί ήταν τα μόνα που έκαναν την στοιχομυθία μας να μοιάζει σουρεάλ. Στα κόλλαγα στο ψυγείο για να βλέπεις τι χρωστάω.
Λοιπόν κρατώ την κινούμενη εικόνα σου. Είναι η καλύτερη εικόνα σου. Με τον βγαλμένο ώμο και τα μαλλιά καρφιά γεροχρόνε μου. Φαίνεσαι έτσι πιο αιχμηρός.Στη διάσταση της καθημερινότητας εσυ πια δεν θα υπάρχεις. Αυτή ίσως να είναι η τελευταία μας συνομιλία. 
    Έρχεται όμως ο καιρός που και τα μεγαλύτερα αμίλητα ξεσπάνε.


Ζωγραφική Μανουέλα Χ




1 σχόλιο:

  1. Ανακάτευα εδώ κι εκεί, έχω χάσει πολλά. Σταλθήκαν και μετά τα εξαφάνισε ο κομπιούτορας...και πόσα έσβησε ο αποδέκτης! Και να φανταστείς πολλά από τα αμίλητα μου άρεσαν, ότι πρόλαβα τα αντέγραψα!
    Χιονισμένη Καλημέρα (μπρρρρ!)
    Γιούλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή