Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Part time




     Έμαθα πως τελειώνει το καλοκαίρι.  Βγήκα να σκουπίσω τη σκόνη που άφησε πίσω του. Μαζί μ΄αυτή και τις ηλιοκαμμένες , μποτοξεκολλημένες αγένειες προς τα παιδιά που έτρεχαν πάνω κάτω να φέρουν τους καφέδες και τα μοχίτα στις ξαπλώστρες, Τα χαρτάκια του εφτάψυχου λαιφσταιλ και τα κομματάκια όλων αυτών που άλλο ήθελαν να είναι στην ζωή και άλλο είναι γιατί ποτέ δεν τόλμησαν. 
     Ενώ θα σκουπίζω , πίσω από ένα βράχο θα βρω ένα πεταμένο ζευγάρι παλιά παπούτσια φαγωμένα. Θα τα μαζέψω κι αυτά κρίμα είναι να ενοχλούν τις πεταλίδες. Θα αναρρωτηθώ αν τo πέταξε κάποιος γιατί πέρασε η μόδα  του ή αν τέλειωσε  η ζωή του άδοξα παλεύοντας ηρωικά το χρόνο που δεν καταλαβαίνει και δεν εξαγοράζεται. .
    Το φάγωμα της σόλας ίσως μαρτυρήσει την αλήθεια. Αν είναι άγρια φαγωμένα ίσως ανήκουν σ΄έναν από αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν και στέκονται όρθιοι  ή περαπτούν πολύ ή πάνε κι έρχονται από το ένα σημείο στο άλλο. Αν είναι λίγο φαγωμένα , μπορεί να ανήκουν σε κάποιον που κάνει δουλειά γραφείου, καθιστική. Μπορεί ακόμα να ανήκει σε κάποιον που πήδηξε σ τελευταία στιγμή στο νερό για να σωθεί , να κολυμπήσει μέχρι την απέναντι ακτή, για μια νεα πατρίδα, για μιαν Ελένη ή τουλάχιστον  για μια part time δουλειά. Όπως και να ναι, είναι δεν είναι φαγωμένα  θα έπρεπε κανονικά να βρίσκονται αλλού και όχι στην ακτή. 
     Θα τελειώσω την σκούπα και θα ξέρω πως όσα καλοκαίρια κι αν περάσουν , τ΄όνειρα μας μουλιάζουν στα φθινόπωρα.
      

1 σχόλιο:

  1. Διαολοσκιάχτρα,
    επιστρέψτε πάραυτα
    τα καλοκαίρια μου
    Άννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή