Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Ένας ανώνυμος, ένας ακόμα.



     Δεν με ξέρει κανείς. Δεν μου συμπαραστάθηκε ποτέ κανένας επώνυμος. Δεν φτιάχτηκαν για μένα στιχάκια με ομοιοκαταληξία. Δεν μου σφίξανε αδερφικά το χέρι , δεν με χτύπησαν στον ώμο με νόημα. Δεν πέσανε πάνω μου τα φώτα της δημοσιότητας, δεν με κοίταξε κανείς στα μάτια με κατανόηση. Δεν έγινα κατάληψη. Ένας ακόμα άνεργος είμαι του ιδιωτικού τομέα.
      Μόλις τελείωσα τις σπουδές ,  έμαθα να βρίσκω δουλειά , ακόμα και εκεί που δεν υπήρχε μονιμότητα. Να στέλνω αριστογραμμένα  βιογραφικά, να διεκδικώ. Έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου. Ήμουν συνεργάσιμος, φιλικός, γέλαγα με την καρδιά μου με τους συναδέλφους μου. Δεν πρόδωσα, δεν άπλωσα το χέρι ν΄αρπάξω. Βοήθησα και έδωσα.
      Όταν μου χρωστούσαν τέσσερις μήνες μισθούς ζήτησα να πληρωθώ. Με ειρωνεύτηκαν που είχα το θάρρος να διαμαρτυρηθώ . Εδώ δεν μιλάς , δεν αντιστέκεσαι. Με απολύσανε. Με συνοπτικές διαδικασίες βρέθηκα με άλλους 1,200,000 άνεργους  στον ΟΑΕΔ. Πες μου έχεις πάει κανένα πρωί έξω από τον ΟΑΕΔ ; Να δεις πόσα όνειρα και βιογραφικά  λιώνουν στα βρώμικα σκαλιά του.
       Ξέρω πως δεν θα μου δωθεί ο λόγος ποτέ. Ξέρω πως δεν θα βρεθώ σε κανένα παράθυρο και πως θα με γράφουν κάτω κάτω στα ονόματα των κομπάρσων μιας ιστορικής ταινίας, που άλλοι την έγραψαν , άλλοι την σκηνοθέτησαν, άλλοι πρωταγωνίστησαν, άλλοι την διήθυναν και άλλοι την αποτέλειωσαν. Δεν θα γίνω γιγαντοοθόνη. Για μένα δημόσια συμπαράσταση δεν θα υπάρξει ποτέ. Σαν να είμαι ένα λάθος, ένας αποσιωπημένος αριθμός, ένα στατιστικό στοιχείο, του ιδιωτικού όμως τομέα. Αυτό το όμως, άργησα , αλλά το κατάλαβα.
       Αυτή είναι η πραγματικότητα μου , η δική μου και όλων αυτών που βρέθηκαν στην θέση μου και στην 1η του μήνα δεν έχουν πληρωθεί για αρκετούς προηγούμενους μήνες. Πάντα μου άρεσε να πατώ τα πόδια μου στην πραγματικότητα και να μην ονειροβατώ. Απο το πόσο γερά  πατάς  τα πόδια σου στην πραγματικότητα και το πόσο την αντέχεις , κρίνεται και όλη η αντίσταση σου στο κύμα της παραίτησης και της άρνησης στην ζωή που ακολουθεί αυτή την βία που έχει το όνομα ανεργία. Η ανεργία αποτυπώνει την ύπαρξη της στους αριθμούς και στα στοιχεία . Ο άνεργος στην ψυχή του.
       Δεν το βάζω κάτω. Μπορεί γι΄αυτή την χώρα να είμαι αποπαίδι, δεν θα σταθώ όμως ούτε άδειος , ούτε γυμνός, να με πάρει το κύμα .Θα γίνω ΄΄μάνα'' του εαυτού μου. Θα με θρέψω. Τα όνειρα είναι δωρεάν. Συμπαραστέκομαι σε ΟΛΟΥΣ τους τίμιους , άνεργους ανθρώπους και σε κανέναν άλλο χαραμοφάη.
      Δεν θα πάψω να νιώθω χρήσιμος, γιατί είμαι χρήσιμος, εδώ ή ακόμα και σ΄έναν εργοδότη κάπου στο εξωτερικό. Έχω σκέψη , ιδέες, ταλέντα. Δεν ήμουν ποτέ μονάχα η δουλειά μου.
      Αρχίζω να καταλαβαίνω σιγά σιγά γιατί πάντα μου άρεσαν τα ανεξήγητα , τα ανείπωτα , τα άμορφα. Όλα όσα δεν χωράνε, όσα περισσεύουν , όσα κρύβουν μυστικά. Σαν το λευκό πανί που περιμένει να φυσήξει ο αέρας για να φουσκώσει και να ξεκινήσει. Και όπως πιστεύω στην ποίηση, στους άγραφους νόμους, πιστεύω και στην δύναμη της ψυχής. Αυτό είναι. Πιστεύω.
   




Ζωγραφική Δημήτρης Αναστασίου.


http://www.vetonews.gr/editorial/item/19010-enas-anonymos-enas-akoma      

3 σχόλια:

  1. Δεν είναι ανώνυμος
    είναι το παιδί μου .

    Καλημέρα Ανν Λου
    σε φιλώ και καλό σου Σαββατοκύριακο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καθηλώθηκα.... :(
    Καλημέρα! ας παλέψουμε και ας ελπίσουμε για κάτι καλύτερο!
    Φιλιαααά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όπως τα λες πρέπει να είναι, αλλά (και είναι μεγάλο και αληθινό αυτό το αλλά) το "λίπος" τελείωσε στον κόσμο. Ξέμεινε ο κόσμος από ενέργεια. Έχει φτάσει η στιγμή, που για τους περισσότερους, όλα αυτά, τα πραγματικά μεγαλόψυχα, ακούγονται ως "παρηγοριά στον άρρωστο, μέχρι να βγει η ψυχή του"... Στενοχωριέμαι πολύ που το λέω. Λίγο καιρό πριν ήλπιζα πως δε θα φτάσω στο σημείο να το πω. Σήμερα, ελπίζω να μην επαληθευτώ. Η αισιόδοξη φύση μου δε με αφήνει να το πιστέψω πραγματικά πως θα βγω ψεύτρα.Ξαναδιαβάζω την Πολιτεία του Πλάτωνα και φαντάζει απίθανο να βγω ψεύτρα.
    Είναι σπουδαίο αυτό που κάνεις.
    Καλημέρα,
    Γιούλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή