Ο αυριανός της παλιάς νοοτροπίας

   Διαπιστώσεις, πιθανότητες.
Δεν μου φθάνουν.
Θέλω ν΄αντισταθώ.
Θέλω να σηκωθώ. Θέλω στον καθρέφτη να κοιταχτώ και να μην φοβηθώ, γιατί εκεί το πολύ πολύ να δω το ποίημα  που με μάθανε να λέω και ακόμα δεν μπορώ να πάψω  να λέω. Το άθροισμα των ''τυπικών'' και μετρήσιμων προσόντων μου.
Θέλω να συναισθανθώ εμένα, εσένα,  τον διπλανό και απένατι μου.
     Τα συναισθήματα . Που είναι τα συναισθήματα; Όχι αυτά τα αποσυναισθητοποιημένα συναισθήματα της αδράνειας που με εναρμονίζουν και με διαμορφώνουν  εύκολα με την ΄΄κοινή γνώμη΄΄, δίνοντας μου  εύκολες απαντήσεις μέσα από τις εφημερίδες και τα περιοδικά σε όλα τα επίκαιρα θέματα , χωρίς να απαιτείται από μένα ιδιαίτερη προσπάθεια και ακυρώνουν την κάθε πιθανότητα δραστηριοποίησης μου. Αλλά ούτε τ΄άλλα  τα αρνητικά συναισθήματα της  άγονης απογοήτευσης, που είμαι νέα και κλείνουν οι δρόμοι ή είμαι μεγάλη και πρόωρα τελειωμένη.
     Τα άλλα συναισθήματα. Αυτά που για να τα έχεις , πρέπει να ξέρεις να τα νιώθεις ή ακόμα να παλέψεις για να τα νιώσεις. Αυτά τα συναισθήματα που μένουν άφθαρτα στον οδοστρωτήρα του καταναλωτισμού και της ευκολίας. Αυτά που κουβαλούν το νόημα της ζωής. Αυτά που γεννούν μέσα σου πράγματα και σε κρατούν δημιουργικό , ενώ γύρω σου πέφτουν οι σοβάδες της κατεδάφισης. Τα όμορφα συναισθήματα που μπορεί ο καθένας μας να κερδίσει δίνοντας νόημα σε μικρά και ασήμαντα πράγματα.
Πολλοί από τους σημερινά βαριά μελαγχολικούς περιμένουν να δουν ηλιοβασίλεμα ξανά του χρόνου στις διακοπές. Ε δεν είναι έτσι , κάθε μέρα έχει ηλιοβασίλεμα και ας είναι και το κεραιομάνι μπροστά του.
     Θέλω να αντισταθώ. Θέλω να ενδιαφερθώ. Θέλω να μάθω να ρωτώ και όχι μονάχα ν΄ απαντώ. Θέλω να θυμηθώ, να πάψω να ξεχνώ αυτό που χρειάζεται ο φίλος μου, θέλω να τον συγχαρώ , θέλω να μάθω να τον συγχωρώ, θέλω να τον καταλάβω , θέλω να τον συμπεριλάβω και ας είναι ένας αυτός όπως και εγώ που το φθάσαμε  μέχρι εδώ το πράγμα.  Θέλω να νοιαστώ, για τον φίλο, τον γείτονα, τον συνάνθρωπο μου. Θέλω να γελάσω με την καρδιά μου, να κλάψω με την καρδιά μου , να πω μπράβο με την καρδιά μου. Να λυθώ με την καρδιά μου και ν΄αναστενάξω με την καρδιά μου. Να ελπίσω με την καρδιάμου. Έχει τούτος ο τόπος ανάγκη το νοιάξιμο μας. Διαφορετικά ξεχνιέμαι και χάνομαι πάλυ στην μετάφραση της διαπίστωσης.
     Θέλω ν΄αλλάξω την αδιαφορία και τον αρνητισμό μου. Γιατί αλλάζοντας τον εαυτό μας, αλλάζουμε την κοινωνία όλη. Δεν φεύγουμε αδιαφορώντας ή καταστρέφοντας μια κοινωνία , ούτε την περιμένουμε μονάχη της ν΄αλλάξει. Παλεύουμε να συγκροτήσουμε μια καινούργια.
     Θέλω οι λέξεις να έχουν νόημα. Θέλω το καλημέρα ,να είναι καλημέρα. Οι ανθρώπινες σχέσεις, η τρυφερότητα , η αγάπη, ο έρωτας , η δημιουργικότητα, η ζωή, η ανταλλάγή των απόψεων , των ιδεών , της κριτικής σκέψης είναι η σημερινή μας αντίσταση. Να μιλάμε , να γράφουμε , να λέμε ότι θέλουμε. Να ξαναπεράσουμε τα χέρια στους ίδιους αγαπημένους ώμους. Να ξαναβρεθούμε σαν άνθρωποι, αυτή είναι η αντίσταση της εποχής μας. Δύσκολο, αλλά πότε ήταν εύκολη υπόθεση η αντίσταση ;
     Άλλα ζητά από μας η εποχή. Προβλέψιμους, ψιλοαδιάφορους, αποποιητές των ευθυνών και κατόχους τυπικών προσόντων μας θέλει, έτσι που να καλύπτουμε την θέση του σωστού ψηφοφόρου υπαλλήλου . Να προσπαθούμε  συνεχώς να καλυφθούμε απέναντι στα άπειρα απροσδόκητα της ζωής , δίνοντας στο ατομικό συμφέρον μας την απόλυτη προτεραιότητα , ανάγοντας το σε αξία χειροπιαστή. Ένα ανθρωποεξάρτημα της μηχανής , που εφαρμόζει δήθεν την αρχή της μέγιστης αποδοτικότητας που στην πραγματικότητα είναι η αρχή της μέγιστης σπατάλης , αφού αφήνεται η πραγματική μας δύναμη ανεκμετάλλευτη.
     Αντίσταση στην εποχή μας είνα να μαθαίνουμε , να βλεπουμε και να εμβαθύνουμε σ΄αυτό που βλέπουμε και σ΄αυτό που σκεφτόμαστε , ν΄αναζητούμε μονοπάτια σκέψης και όχι μόνο να διαπιστώνουμε.
     Γιατί αν αποκοπείς λέγοντας '' δεν ανήκω εδώ  γιατί στην πραγματικότητα δεν ανήκα ποτέ εδώ'' πράγμα που δεν αμφισβητώ για να το λες , τότε δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις. Στην πραγματικότητα αυτό μας λες. Το πρόβλημα είναι ότι θα ταυτιστούν και άλλοι μαζί σου.  Ταυτίζεται ο άνθρωπος συνήθως όπου έχει την λιγότερη προσπάθεια. Είναι όμως  σαν να αποστρέφεις την ματιά σου από το πρόσωπο  σου , γιατί τρομάζεις να δεις την όψη σου.
     Ξέρεις όμως ποιός είναι αυτός που δεν μπορεί; H φορτισμένη μετριότητα που προτιμά να παραβλέπει τα όνειρα του ( αν είχε ) παρά να πάρει πρωτοβουλίες. Είναι ο αμεριμνομέριμνος της ελεγχόμενης και εύκολα προσδιορίσιμης  κοινής γνώμης. Είναι αυτός που δεν μπορεί να αποδοκιμάσει τον κακό του εαυτό και να τον αλλάξει. Είναι αυτός που στην πραγματικότητα  αποφεύγει τον εαυτό του σαν ο διάλος το λιβάνι και αποδίδει κάθε αναποδιά στους άλλους και στις συνθήκες. Και αν από την άλλη πάνε όλα καλά , θα προσπαθήσει να πάρει φως από τους  ίδιους άλλους και από τις ίδιες συνθήκες.  Είναι αυτός που είτε  λέει ψέματα ακόμα και στον εαυτό του όταν λέει πως τούτο τον τόπο μέχρι χθες  τον αγαπούσε ή  λέει ψέματα όταν λέει   σήμερα  ΄΄δεν ανήκω εδώ''.  Είναι ο αρνητικά φορτισμένος. Είναι με δυό λόγια  , ο αυριανός  της παλιάς νοοτροπίας.



Φωτογραφία  Sergio Larrain
http://www.guardian.co.uk/artanddesign/2012/feb/24/sergio-larrain


   

Φοβάμαι

   

Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία μέρα μεσούντος κάποιου Ιουλίου
βγήκαν στις πλατίες με σημαιάκια
κραυγάζοντας ''δώστε την χούντα στον λαό''.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη την φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που σου κλείναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα
τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρύφαλα και να δακρύζουν .
Φοβάμαι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βραδιά και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φάραντούρη και έχουν και ''απόψεις''.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν γιατί λέει δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι , φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.




     Αυτό το ''φοβάμαι'' έγραφε ο Μανώλης Αναγνωστάκης το 1983.  Μπορεί ο καθένας μας να αναρωτηθεί , τι θα έγραφε σήμερα ο μεγάλος μας ποιητής . Αν κάποιος από τους φόβους σας είναι ανακοινώσιμος και φαντάζομαι οι πιο πολλοί είναι , την έχει αυτή την χάρη ο φόβος, ως ανθρώπινος  και μας συμπεριλαμβάνει σχεδόν πάντα όλους , θα χαρώ πολύ να τον διαβάσω.

Κυριακάτικο

Ένα και μόνο ένα είναι απαραίτητο, επιτακτικό : με προθυμία απεριόριστη να βρει κανείς κάποιο σημείο επαφής με τη φύση , με τη δύναμη , με το μόχθο , με τη φωτεινότητα και γεμάτος εμπιστοσύνη να βαδίσει προς τα μπρος, ακόμα κι αν πρόκειται για ζητήματα ταπεινά , εντελώς καθημερινά. Κάθε φορά που με χαρά αναλαμβάνουμε δράση , κάθε που ανοίγουμε την ματιά μας στα πέρατα που δεν ανέτειλαν ακόμα, όχι μόνο μεταμορφώνουμε αυτή και την επόμενη στιγμή αλλά τρέπουμε και το παρελθόν εντός μας, το συνυφαίνουμε με τον εαυτό μας, διαλύοντας τον πόνο σαν ξένο σώμα, που δεν γνωρίζουμε βεβαίως την σύσταση του και πόση ( μετρημένη ίσως σε λεπτά) θέληση για ζωή ενσταλάσει στο αίμα μας ΚΑΘΩΣ ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ!


Ράινερ Μαρία Ρίλκε  '' Για την συνύπαρξη"

Είναι ο φόβος ένας από μας ;

 

     Αλήθεια είναι ο φόβος ένας απο μας;
Γιατί διογκώνεται στην Ελλάδα ο φόβος για την ανεργία για παράδειγμα, αφού πρόκειται για πανευρωπαική και σωστότερα για μια παγκόσμια πραγματικότητα ;
     Φταίνε οι ιδιομορφίες μας ; τα παράδοξα μας;
Όπου κι αν σταθείς σε βρίσκει ένας αέρας συνεχούς αναμονής, δισταγμού, αναποφασιστικότητας. Συναίσθημα αδιεξόδου.
Το νιώθουμε, το εισπράτουμε, το πληρώνουμε αλλά δεν το πολυκαταλαβαίνουμε . Γιατί αν το καταλαβαίναμε , αυτό θα σήμαινε πως  θα γνωρίζαμε τι θέλουμε  από εμάς τους ίδιους αλλά και από το σύνολο μας. Επιζητούμε με συνοπτικές διαδικασίες να ξαναβρεθούμε στο παραμύθι , στα πελάγη της αφθονίας και του ''όλα πάνε καλά''; Ή επιζητούμε να θεμελιώσουμε εξ αρχής μια κοινωνία διαθέσιμη στην δική μας αξιοπρέπεια , στις ευκαιρίες για τους νέους , στην συνοχή , στην δικαιοσύνη;  Και σαν καταλαβαίναμε , τι θέλουμε πραγματικά , είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν πως οι χειρισμοί για να το πετύχουμε θα μας δυσκόλευαν πολύ ;
     Κι όμως κάτι μας κρατά δεμένους , κάτι μας πνίγει και κάνει την απαισιοδοξία να επιμένει. Και όλο και προσπαθούμε να πείσουμε αλλήλους και μη.  Μα όσο πιο ειλικρινής είσαι με τον εαυτό σου , τόσο λιγότερο πειθώ χρειάζεσαι, γιατί εσύ ξέρεις τις προθέσεις σου και προχωράς, στον ρυθμό σου.
Θυμάμαι το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου :
                     ΄΄όσο κοιτάζω τις παλιές φωτογραφίες
                        τόσο πιο καθαρά βλέπω
                        περισσότερο και από το παρελθόν
                        το μέλλον είναι που δεσμεύει''
    Δεν θέλουμε να δεσμευθούμε με το μέλλον γιατί αυτή η δέσμευση θα απαιτούσε από εμας κάτι που είτε δεν είχαμε ποτέ , είτε μας τελείωσε. Εμπιστοσύνη.
Έτσι είμαστε αδιάφοροι από δυσπιστία. Μια δυσπστία σε βαθμό απιστίας απέναντι σ΄ένα άρρωστο πολιτικό σύστημα , οι θεσμοί του οποίου στηρίζονται στο γράμμα και όχι στις ψυχές μας, γιατί εκεί έχασαν πια την θέση τους. Από αυτό το πολιτικό σύστημα που  από τα πρώτα μας βήματα , διαδαχθήκαμε την αδιαφορία για τον διπλανό μας. Αφού απέναντι στην δυσπιστία μας και στην κλιμακούμενη απώλεια της εμπιστοσύνης μας, το πολιτικό σύστημα αντί να ξεκινήσει παίρνοντας διορθωτικά μέτρα , πρώτα για το ίδιο , ενδιαφέρθηκε μονάχα να αυτοπροστατευθεί διορίζοντας κόρες και γιούς ακόμα και την ύστατη στιγμή. Χτυπήθηκαν και χτυπιούνται πάρα πολύ από εμας. Άδικα θύματα, ιδιαίτερα από τις αδύναμες τάξεις. Σπάσαμε σε χίλια κομμάτια και μαζί μας , το ηθικό και η αυτοπεποίθηση μας. Μείναμε συγκάτοικοι με μια βαθειά ανασφάλεια. Πως μπορεί ο άνθρωπος που υποφέρει στο δημόσιο νοσοκομείο και που το πιθανότερο να μην του δώθεί ποτέ  η απαιτούμενη  σημασία αν δεν τηλεφωνήσει ο βουλευτής ή ο φίλος του φίλου , τον φίλο του διοικητή , να βγεί από αυτή την ανασφάλεια και να μην πιστέψει πως είναι ανύπαρκτος ;  Βλέπεις για  να δώσεις εμπιστοσύνη , πρέπει να πάρεις εμπιστοσύνη. Και ο τρόπος που εμπιστεύεσαι , είναι ο ίδιος  τρόπος που εκτιμάς και εμπιστεύεσαι εσένα τον ίδιο. Και εμείς δεν πήραμε και δεν ξέρουμε να δώσουμε τώρα. Είναι κάτι σαν την σχέση μάνας με παιδί. Ω, μάνα μου Ελλάς. Μα μέχρι ένα σημείο η μάνα, μετά ό, τι και να ήταν , ό,τι και να είχε συμβεί, το παιδί παίρνει την ζωή στα χέρια του. Δεν συνεχίζει να τραγουδά εσαεί, ''ψεύτη ντουνιά'' για να ραγίσουν τα πεζοδρόμια και να εσωτερικεύει μηδενικά. Γιατί να που μας επισκέφθηκαν και τα μηδενικά. Και είναι και πολλά, πληθαίνουν , κοντεύουν να γίνουν εφιάλτης. Βλέπεις η Δημοκρατία έχει ανάγκη την συννενόηση και η συννενόηση τον διάλογο και ο διάλογος την  αποδοχή του διαφορετικού αλλά εξίσου δίκαιου.
     Ναι ο φόβος είναι ένας από μας. Και έχει και χαμηλή αυτοεκτίμηση και έχει και κοντή μνήμη , έτσι που να μπορεί να ξεχάσει γρήγορα και να ξαναβολευτεί. Γι΄αυτό την ώρα της απόγνωσης κοντοστέκεται και είτε προσποιείται είτε δυσκολεύται να βρει τους τρόπους να παλέψει , για όλα αυτά, τα άγνωστα που  ανοίγονται μπροστά του και τον προκαλούν να τα ακολουθήσει και να τα κερδίσει. Εκείνος είναι που επιλέγει, όλα να γίνουν με τον τρόπο που αναγνωρίζει και ξέρει μέχρι τώρα. Τα υπόλοιπα είναι υπερβάσεις. Άγνωστες λέξεις, ξεχασμένες.
     Ναι ο φόβος είναι περισσότερο από όλα ένας από μας. Και ποιός άραγε μπορεί να βελτιωθεί χωρίς κάποια στοιχειώδη  σιγουριά για το μέλλον ; Oι παλιές νοοτροπίες πεισμώνουν σε συνθήκες ανασφάλειας.
     Ίσως γι΄αυτό είναι πολλοί που στοιχιματίζουν στην εκτόνωση, στην λήθη. Είναι βέβαιοι ότι '' θα ξεχάσει ο κόσμος'' . Έτσι που να συνεχιστούν τα ίδια. Όπως τότε που Γιάννης κερνούσε, Γιάννης έπινε. Ελεγκτής και ελεγχόμενος ένα.
     Ίσως για τον ίδιο ακριβώς λόγο , σαν η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος,  να αρχίσουν να πληθαίνουν και αυτοί που στοιχιματίζουν σ΄αυτό που τώρα δείχνει ανεύφικτο  .  Αυτοί που απένατι στην δυσπιστία και στην αδιαφορία ορθώνουν την αλληλεγγύη. Δεν ξέρω αν είναι  νεορομαντικοί , ή  ποιητές, ονειροπόλοι ή γενναίοι σχοινοβάτες πάνω σε τεντωμένο σχοινί.. Ξέρω όμως πως αυτοί είναι οι άνθρωποι των καλών προθέσεων.


Φψτογραφία από την  ομάδα σύγχρονου χορού MeDet
http://www.kiomoskineitai.gr

Φτάσε όπου δεν μπορείς

- Παππού αγαπημένε , είπα , δώσ' μου μιαν προσταγή.
Χαμογέλασε , απίθωσε το χέρι απάνω στο κεφάλι μου . Δεν ήταν χέρι , πολύχρωμη φωτιά. Ως τις ρίζες του μυαλού μου περιχύθηκε η φλόγα.
- Φτάσε όπου μπορείς παιδί μου.
Η φωνή του βαθειά σκοτεινή μ σα ναβγαινε από το βαθύ λαρύγγι της γης.
Έφτασε ως τις ρίζες του μυαλού μου η φωνή του, μα η καρδιά μου δεν τινάχτηκε .
- Παππού , φώναξα τώρα πιο δυνατά , δως μου μιαν πιο δύσκολη , πιο κρητικιά προσταγή.
Κι ολομεμιάς , ως να τα πω , μια φλόγα σούριξε ξεσκίζοντας τον αέρα , αφανίστηκε από τα μάτια μου ο αδάμαστος πρόγονος με τις περιπλεγμένες θυμαρόριζες στα μαιλλιά κι απόμεινε στην κορφή του Σινά μια φωνή όρθια , γεμάτη προσταγή, κι ο αέρας έτρεμε.
- Φτάσε όπου δεν μπορείς!
Πετάχτηκα τρομαγμένος από τον ύπνο. Είχε πια ξημερώσει. Σηκώθηκα , ζύγωσα στο παράθυρο , βγήκα στο μπαλκόνι με την κορπισμένη κληματαριά. Η βροχή είχε τώρα κοπάσει , έλαμπαν οι πέτρες, γελούσαν . Τα φύλλα των δέντρων ήταν φορτωμένα δάκρυα.
-Φτάσε όπου δεν μπορείς

Νίκος Καζαντζάκης απόσπασμα από το ''Αναφορά στον Γκρέκο''

Γλυπτική Isaac Cordal
http://isaac.alg-a.org/Updates

Αλήθειες

Κυριακάτικο

Είχε την ηρεμία της ήρεμης δύναμης. Κάποια στιγμή στο παρελθόν πρέπει να την είχε κερδίσει, γιατί την φορούσε καλά καλά. Ίσως να ήταν τότε που γλύστρισε έξω από την γαμημένη μπουρζουαζία. Τότε που κατάλαβε πως είναι μια απλή κεραμιδόγατα, 

και σώθηκε από την ελίτ. Ξάπλωσε τότε την γατίσια κοιλιά της πάνω σε ένα τσουβάλι ζεστά ξερά κρεμμύδια και άρχισε να γουργουρίζει ευχαριστημένη. Γύρω της πέφτανε σοβάδες από την καταδάφιση και αυτή λαγοκοιμότανε του καλού καιρού. Εκεί την βρήκα και την φωτογράφισα. Πάνω στα κρεμμύδια, την αποθανάτησα, μπας και μου μαθει και μενα κάτι.

Το ταξίδι συνεχίζεται

Φωτό: Μέσα από τον καθρέφτη, Margherita Μeghimeg / Getty

Χάσαμε τον μπαμπά

 
     Είναι πολλές φορές που το έχουμε ακούσει και άλλες τόσες αυτές που τό έχουμε οι ίδιοι πει, ΄΄να πάνε έξω τα παιδιά γιατί εκεί προκόβουν πιο καλά΄΄.
Παραδεχόμαστε έτσι αβίαστα και σε ανύποπτο χρόνο , ένα μεγάλο κομμάτι της πραγματικότητας που τις άλλες ώρες την κοιτάμε με  θολή ματιά , μη αποφασίζοντας που να  σταθούμε στη γη του συναισθήματος η της λογικής.
Παραδεχόμαστε πως διαθέτουμε την πιθανότητα να προκόψουμε και πως είναι μια πιθανότητα περισσότερο πιθανή όταν βγούμε έξω . Χωρίς να ξεχνάμε και αυτούς που νιώθουν πως μέσα δεν έχουν καθόλου την πιθανότητα να προκόψουν. Αλλά ούτε και αυτούς που κρατούν μεταίωρη την ιδέα , πως για να πετύχουν κάπου πρέπει να υποκύψουν ακαθόριστο  από την αρχή σε τι . Τι να είναι άραγε αυτό που μας κάνει να αμφισβητούμε στην επιτυχία μας μέσα , την ίδια ώρα που την προβλέπουμε και τελικά την γνωρίζουμε έξω;
     Σε πολλά που μας λείπουν πάει ο νους.  Ξεκινάμε με ροκανισμένη αυτοπεποίθηση. Το μικρό παιδί , έχει συνηθίσει τον γονιό του ( ιδιαίτερα όταν είναι ελληνόπουλο) να του υποδεικνύει τι πρέπει να κάνει. Γλυστρά το χεράκι του μέσα στην μεγαλύτερη παλάμη και από εκεί η ζωή είναι λιγότερο μεταίωρη και ανασφαλής. Στην θέση αυτή, φταίνε πάντα όλοι οι άλλοι και δεν αναγνωρίζεις καμιά δική σου ευθύνη. Από αυτή την θέση και με την παλάμη σφιγμένη στα δάχτυλα του μπαμπά , σκέφτεσαι λιγότερο το άρθρο ''περί ευθύνης υπουργών'' αλλά δεν κάνεις  και καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια αναγνώρισης μικρών  και καθημερινών ολισθημάτων , που όμως θα σε οδηγούσε στην δυνατότητα να δείχνεις το παράδειγμα της πολιτικής ηγεσίας που επιθυμείς. Μας αρέσει να έχουμε ένα καλοστημένο  μπαμπά , να μας λέει τι να κάνουμε κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Υπάρχει έξω αυτός και είναι και δοκιμασμένος και έμπειρος. Εμείς χάσαμε τον μπαμπά.
     Η μικρή αυτοπεποίθηση μας δεν μας βοηθά να ξεπεράσουμε τον φυσιολογικό μας φόβο. Γιατί ο φόβος ανήκει αναπόφευκτα στην ζωή μας. Φοβόμαστε όλοι. Γεννιόμαστε σχεδόν φοβισμένοι , νιώθοντας το φθαρτό της ύπαρξης μας. Ο φόβος αυτός μας συντροφεύει μέχρι τον θάνατο μας , αλλάζοντας μορφές. Δεν είναι ο φόβος για τους δειλούς, είναι για τους ανθρώπους. Η ιστορία της ανθρωπότητας καταγράφει συνεχώς προσπάθειες του ανθρώπου να μειώσει , να ελέγξει ή να ξεπεράσει τον φόβο του. Με προεξέχουσες προσπάθειες αυτές της επιστήμης, της θρησκείας. Φόβος ο δημιουργός. Όταν διαθέτεις όμως κάποια στοιχειώδη αυτοπεποίθηση. Ο φόβος χωρίς να είναι πάντα συνειδητός , είναι πάντως πάντα παρών. Η εμπιστοσύνη, η γνώση είναι από τα βασικά μας όπλα έναντι του φόβου.
     Εμπιστοσύνη σε πιοιόν όμως ;  Εδώ σου παίρνει την ψυχή ο πολιτικός που σε αντιμετωπίζει στην καλή ,μόνο για βλάκα. Στην πραγματικότητα το μεγάλο κακό που σου κάνει , είναι πως πιστεύοντας τον , ίσως και να πιστέψεις πως δεν είσαι άξιος για καλύτερη τύχη. Αυτά ισχύουν για όλους αυτούς που μας στοχοποιούν και χύνουν κιλά μελάνι ενοχοποιώντας μας , μην καταφέρνοντας από την μια να γράφουν και να μιλούν με ένα λόγο που να μας συμπεριλαμβάνει όλους και από την άλλη αδυνατώντας  να αποκαλύψουν μια σταράτη και μεγαλύτερη αλήθεια . Μειώνουν και άλλο την μειωμένη μας αυτοπεποίθηση. Και  τι θα κάνει ο στενεμένος  άνθρωπος ; Θα το ρίξει σε μια  εύκολη , ρηχή καλοπέραση , θα ξανααραχνιάσουν τα βιβλία στην βιβλιοθήκη του , θα δώσει ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, μια μανιοκαταδιωκτική σκέψη  και θα αλλάξει πλευρό να κοιμηθεί.
     Και εμπιστοσύνη πως χωρίς γνώση; και με αποδυναμωμένη παιδεία ; Είναι επιτακτική ανάγκη να σκεφθούμε την παιδεία σε βάθος και όχι στον ορίζοντα των εισαγωγικών εξετάσεων.  Αντί για αυτό  ξαναακούσαμε τον υφυπουργό παιδείας να προαναγγέλει την έναρξη διαλόγου για το νέο σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων που προγραμματίζεται  να ισχύει το 2015-2016. Παιδεία ως ουσία και όχι σαν διαδικασία.  Την παιδεία μιας δημοκρατικής πολιτείας που βοηθά στην διάπλαση του ήθους  του αυτοσεβασμού και της εμπιστοσύνης στους ανθρώπους. Αυτή που θα μας τραβήξει για τα καλά από την αυτολύπηση που η μειωμένη μας αυτοπεποίθηση μας ριζώνει.
     Όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου στην χώρα μας ζούμε την κουλτούρα του κατακερματισμού. Η συλλογικότητα πάει περίπατο, δεν την γνώρισα ποτέ. Το καλά θεμελειωμένο πελατειακό μας σύστημα είναι και αυτό κουλτούρα διάσπασης. Δείχνουμε να αισθανόμαστε καλύτερα όταν έχουμε κάποιον απέναντι μας , με τον οποίο είμαστε σε σύγκρουση και για αυτό μπορούμε να τον αντιπαθούμε. Οτιδήποτε δεν καταλαβαίνουμε , το μισούμε εύκολα και καμιά προσπάθεια δεν κάνουμε να το καταλάβουμε ως κάτι διαφορετικό μεν , εξίσου σωστό δε. Το ρουσφέτι επίσης, ο συνδικαλισμός όπως εξελίχθηκε στα χώματα μας . Φαινόμενα μερικότητας . Επικαλούμενοι λάθη του παρελθόντος , όλες οι αντιπολιτεύσειις που θυμάμαι δεν συννενούσαν λέει σε λάθη. Μα το μεγαλύτερο λάθος που έκαναν ήταν που δεν βρίσκανε βάση συναίνεσης.  Παραμείναμε  ως πολίτες καθηλωμένοι στον ρομαντισμό της εικόνας  του προστάτη - πατέρα κράτους  με τίμημα την αδυναμία του μικρού παιδιού να αναγνωρίσει και να προσδιορίσει στον καθρέφτη τον εαυτό του . Και τώρα που χάσαμε τον μπαμπά , χάσαμε τον μπούσουλα.
     Γι΄αυτό νιώθουμε πως έξω θα πάμε καλύτερα. Γιατί εδώ αν μείνουμε θα ριζώσουμε στην αναξιοκρατία , στην αλληλουπονόμευση, στην συντεχνιακή συναλαγή. Νιώθουμε πως έξω δεν θα συναντήσουμε το προκλητικό  προσκύνημα του ισχυρού που ισοπεδώνει τους άξιους, μεταβάλλοντας αργά η γρήγορα την κοινωνία σε κοιμητήρι της κάθε νέας γενιάς.
Γιατί έξω νιώθουμε πως υπάρχει ο  μπαμπάς που θα μας προστατέψει από τις σκοτεινές τρύπες της αδικίας. Ενώ ο δικός μας πήγε για δουλειές .


Φωτογραφία από την ταινία  ''Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές''

Ο θόρυβος των αριθμών

 

  Αριθμοί . Παντού τριγύρω αριθμοί για όσα μετριούνται με αριθμούς και για όλα τ΄άλλα , γι΄αυτά που δεν μετριούνται με αριθμούς , κυρίως σιωπή. Μερικές φορές άγχος, θυμός , οργή. Η ανασφάλεια του σήμερα , ο φόβος της αυριανής μέρας και ο θόρυβος των αριθμών.
     Στην μέση , ανάμεσα στους αριθμούς , τριγύρω μας τα παιδιά μας. Λαχταρούν  να πάψουν λιγάκι οι αριθμοί για ν΄ακούσουμε πιο καθαρά την δική τους φωνή.
     Πως και τι παιδιά άραγε μεγαλώνουμε σήμερα, μέσα σ΄αυτό τον χαμό;
Από την μια τα χιλιάδες παιδιά , για τα οποία το αυτονόητο των δικαιωμάτων τους από την μια στιγμή στην άλλη , παύει να υπάρχει, γιατί οι γονείς τους αδυνατούν να τα μεγαλώσουν. Εδώ να σημειώσουμε ότι το ποσοστό των φτωχών παιδιών που ζουν στην Ελλάδα είναι απο τα υψηλότερα της Ευρώπης. Και από την άλλη τα παιδιά της άλλης φτώχειας, της άλλης όχθης, εκείνης της εκμαυλιστικής καταναλωτικής ευμάρειας. Τα παιδιά των γονιών με την εγωκεντρική αντίληψη για τον κόσμο. Δυστυχώς αρκετές φορές παχύσαρκα παιδιά,  παιδιά με διατροφικές διαταραχές, παιδιά πρώιμης σεξουαλικότητας , νεανικής βίας,  παιδιά μειωμένης δημιουργικότητας που απεγνωσμένα εγκλωβίζονται σ΄ένα ανελέητο κυνηγητό απόκτησης συνεχώς καινούργιων αγαθών και υποκατάστατων ζωής.
     Το μεγάλωμα των παιδιών που σε  άλλες συνθήκες θα μπορούσε να ήταν μια συναρπαστική αλληλοεμπλουτιστική εμπειρία σήμερα τινάζεται στον αέρα. Κανένας αριθμός , δεν μπορεί να εκφράσει την αγωνία και την μοναξιά του παιδιού που με τις ευαίσθητες  κεραίες του έχει συλλάβει ,  την περιρέουσα οικογενειακή απόγνωση. Κανένας αριθμός δεν μπορεί να απαντήσει στην εσωτερική του φωνή που ουρλιάζει ρωτώντας  '' μήπως κάτι έκανα και φταίω εγώ και η μαμά δεν χαμογελά πια; και ο μπαμπάς είναι τόσο  νευρικός;''
Προχθές περπατώντας είδα δυό χεράκια να γλυστρούν  γύρω από το λαιμό της μάνας για να την παρηγορήσουν που έχασε την δουλειά της μένοντας άνεργη . '' ''Εγώ θα σου βρω  μαμά δουλειά'' της είπαν  για να τη παρηγορήσουν , τα μκρά χεράκια, αναλαμβάνοντας ένα τεράστια δυσανάλογο του μεγέθους τους βάρος. Κανένας αριθμός δεν παρηγορεί αυτό το παιδί.
     Σε όσους φίλους μου λένε πως μεγάλωσαν με λιγότερα και δεν πάθανε τίποτα , τους απαντώ πως οι περισσότεροι ενήλικες ζουν με την πεποίθηση - ψευδαίσθηση πως στην παιδική τους ηλικία ήταν ευτυχισμένοι και προστατευμένοι και πως θέλουν και ξεχνούν. Και πως αυτή την επιλεκτική μνήμη  την έχουν κυρίως οι περισσότερο ικανοί και ταλαντούχοι. Χωρίς φυσικά να αρνούμαι τις εξαιρέσεις. Ξεχνούν πως αναγκάστηκαν όταν ήταν παιδιά να μάθουν να κρύβουν τα συναισθήματα , τις επιθυμίες , τις ανάγκες τους προκείμένου να μπορέσουν να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των γονιών τους και να κερδίσουν έτσι την ''αγάπη'' τους.  Ως ενήλικες κυνηγούν την επιτυχία , έχουν όμως ταυτόχρονα και την υποβόσκουσα αίσθηση ότι δεν αξίζουν τίποτα. Χωρίς να τους έχει επιτραπεί ποτέ να εκφράσουν τα πραγματικά τους συναισθήματα και έχοντας χάσει την επαφή με τον πραγματικό τους εαυτό εκδραματίζουν συνεχώς καταπιεσμένα συναισθήματα ζήλιας, θυμού απαξίας και πέφτουν  σε επεισόδια κατάθλιψης ή άλλης καταναγκαστικής συμπεριφοράς. Άλλωστε αν τα πράγματα δεν ήταν έτσι , θα πολεμούσαμε με άλλα όπλα στην σημερινή μας μάχη με την απώλεια και το γκρέμισμα των ψευδαισθήσεων.
     Θα έπρεπε η πρώτη έντολή να όριζε '' Τίμα τα παιδιά σου'' , ώστε να μην χρειαστεί ποτέ να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο ολόκληρο και τον εαυτό τους εντελώς.
     Η αδυναμία επιβίωσης ενός παιδιού σήμερα αποτελεί σκάνδαλο για τον πολιτισμό μας. Όπως σκάνδαλο αποτελεί και η επερχόμενη φυσικοποίηση της εξαθλίωσης σαν παράπλευρη απώλεια ενός πολέμου από παλιά αρχινισμένου. Όπως σκάνδαλο είναι να γίνεται και για ένα πολύ μεγάλο αριθμό παιδιών η τηλεόραση , δεύτερη αν όχι η πρώτη οικογένεια τους. Σαν να ζούμε σ΄ένα εικονικό κόσμο, όπου το παιδί είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει την πραγματικότητα.
     Τα κεφαλάκια που επιστρέφουν σε λίγες μέρες στα σχολειά ,  μας  έχουν ανάγκη. Κι όμως αντί να βρουν εμας, θα  συνεχίσουν να ασφυκτιούν στριμωγμένα σ΄έναν ανεμοστρόβιλο μιας πρωτάκουστης κρίσης από την μια και ενος εγκλωβισμού σε μια άγονη , στεγνή ,πλασματική επάρκεια από την άλλη , που στην πραγματικότητα καμουφλάρει το κενό. Τα παιδιά πλημμυρίζουν και εσωτερικεύεουν θυμό για όλα αυτά που τους κληρονομούμε.
      Κι όμως παιδί σημαίνει κάτι πέρα από αυτά. Και αυτό το πέρα καταστρατηγούμε σήμερα, μην μπορώντας να πάψουμε λίγο για να το  ακούσουμε. Το παιδί είναι η φαντασία του , είναι το γιατί του , είναι η απαίτηση στην διαθεσιμότητα μας, στην αντοχή μας , στην έκπληξη . Το παιδί είναι η ικανότητα του στην ελπίδα και στην πίστη πως μια άλλη ζωή είναι εφικτή. Γιατί το κάθε παιδί έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο υπέρβασης των κρίσεων. Και αν του σταθούμε  ποιοτικά διαθέσιμοι και το σεβαστούμε  θα ήταν σαν να του διασφαλίζαμε την ικανότητα του στην ελπίδα και στην πίστη. Έτσι που να καταφέρει να χτίσει ένα καλύτερο αύριο. Πιθανόν στην ζωή τους να τους τύχουν ακόμα πιο δύσκολα πράγματα. Περισσότερος εσωτερικευμένος θυμός για όλα αυτά που τους προκαταλαμβάνουμε. Μεγαλώνουμε θυμωμένα παιδιά.
      Οι διάφορες φτώχειες μας ,τραυματίζουν σήμερα  τα παιδιά μας .  Η πολλαπλή τους κακοποίηση μυρίζει θάνατο του μέλλοντος μας. Σημαίνει κενό , τρύπα .
Αλήθεια μπορεί κανείς να συλλογισθεί που μπορεί να υπάρχει έστω ένα  αντίτιμο γι΄αυτό το θάνατο;
Τι κρίμα το ερώτημα σχεδόν δεν ακούγεται. Είναι τόσο δυνατός ο θόρυβος των αριθμών.
   

Το ψηφιακό έργο φιλοτεχνήθηκε ειδικά για το κείμενο '' Ο θόρυβος των αριθμών'' από τον Jnk Artworks
https://www.facebook.com/jnk2007




    

Τα ακατόρθωτα

Ίσως ο καλύτερος τρόπος να λειάνουμε τα ακατόρθωτα είναι να τα εμπιστευθούμε. Ποιοί θυμούνται να εμπιστεύονται σήμερα όμως ; Είναι σαν να ψάχνουμε ανάμεσα μας τους πιο χορτασμένους.

Φωτογραφία Jeen Na

Άλλο το ''κάνω λάθος'' και άλλο το ''είμαι λάθος''

    Για ποιά Ελλάδα θρηνούμε σήμερα ;
    Στο στόχαστρο ο αντιαισθητικός ελληναρισμός. Τα καγιέν, τα αυθαίρετα, τα μπουζούκια , οι αγαπούλες και όλα τα σύμβολα του χυδαίου τρόπου ζωής που έφθασε στο απόγειο του, μέσα από μια κουλτούρα δήθεν εκδημοκρατισμού .
     Θρηνούμε για την Ελλάδα της απρόσκοπτης ευμάρειας , του ατομικού ευδαιμονισμού . Θρηνούμε την απωθητική εικόνα που παρουσίασε τμήμα της κοινωνίας μας , όταν το να ξοδεύεις κα να επιδεικνύεις ήταν ισοδύναμο με το να υπάρχεις. Όταν η φοροδιαφυγή ήταν μαγκιά.
Η γενίκευση  αυτής της απωθητικής εικόνας όμως είναι καταχρηστική και άδικη.Άλλο κάνω λάθος και άλλο είμαι λάθος. Θρηνούμε την Ελλάδα που έκανε λάθος, όχι την Ελλάδα που είναι λάθος.
     Στο σημείο που είμαστε προέχει να αντέξουμε να δούμε την εικόνα της νέας μας πραγματικότητας κατάματα και να ζήσουμε με τα νέα δεδομένα, αγωνιζόμενοι να την αντιπετωπίσουμε , θεμελιώνοντας νέα τάξη πραγμάτων.
     Άλλο όμως η άρθρωση ενός κριτικού και αποστασιοποιημένου συναισθηματικά λόγου και άλλο οι εμπαθείς μαζικού τύπου ενοχοποιήσεις , όπως αυτές εξακολουθούν να κυκλοφορούν ολόγυρα , ακόμα και σε μορφή βιβλίων με περισσή αλλαζονεία. Σε τι βοηθά όλη αυτή η καταγγελτική ρητορεία , από ανθρώπους γέννημα θρέμα του πολιτικού συστήματος που μας έφερε μέχρι εδώ, στον σημερινό μας αγώνα να μην ενδώσουμε στην έσχατη καταστροφή ;
 Όπως δεν έχει θέση στην σκέψη μας το ''φταίνε πάντα και μόνο οι άλλοι'' έτσι δεν έχει θέση και η μαζική αυτουπονόμευση. Κάναμε λάθη , δεν είμαστε λάθη.
     Το να είσαι Έλληνας σήμερα , σημαίνει να ζεις μια ζωή που όλο και περισσότερο μοιάζει με μια περιπέτεια με αβέβαιο τέλος. Από την μια στιγμή στην άλλη χάνονται όλες οι βεβαιότητες μιας ζωής . Καμιά προστασία από το φόβο και την ανασφάλεια για το αύριο. Το να είσαι Έλληνας σήμερα σημαίνει πως ένας στους τρεις ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Και πως κάποιοι από εμας θα βγουν στην απέξω και μάλιστα με το στίγμα του απαξιωμένου. Το να είσαι Έλληνας σήμερα σημαίνει να ζεις μέσα στο φόβο και μάλιστα βουβά και να σου ροκανίζουν από πάνω και την αυτοεκτίμηση σου.
Μια σταγόνα όραμα, μια σταγόνα εμπιστοσύνης που οι ιθύνοντες θα εμπνεύσουν , θα μας έδινε νέα πνοή . Μια νέα κατεύθυνση , προς μια νέα τάξη πραγμάτων . Αξιοκρατία , πειθαρχία , νέα υλικά.
     Η συνεχιζόμενη ενοχοποίηση είναι ένας επιπλέον επιβαρυντικός μηχανισμός. Το '' μη μιλάς φταίς, μαζί τα φάγαμε', τώρα θα πληρώσεις'' , όχι απλά δεν βοηθά αλλά δημιουργεί τις συνθήκες εκείνες ώστε αδρανείς και ακυρωμένοι να βυθιστούμε στο πενθος του επικείμενου θανάτου μας.
Έτσι όμως χάνει η ζωή τα δίκια της και κερδίζει μονάχα ο τρόμος.
Η αίσθηση πως τα χαρτιά στην τράμπουλα είναι σημαδεμένα μας τραβά δύναμη από το μεδουλι μας , όσο έχει αφήσει στην ησυχία του η ροκανισμένη μας αυτοεκτίμηση.
     Μια σταγόνα όραμα, μια μικρή  έμπρακτη ένδειξη πως ανατέλει μια καινούργια τάξη πραγμάτων , θα έφερνε μια ελπίδα σε νέα βάση και θα μας έδινε δύναμη αντοχής στο σκληρό μας σήμερα. Ένα κομμάτι ουρανού, ένα κομμάτι αύριο. Αλλά ένα αύριο ανοιχτό και ανεμπόδιστο, χωρίς απατηλές αξίες και σημασίες και υποκατάστατα ζωής.
Ο Καμύ στο '' Μύθο του Σίσυφου'' τελειώνει λέγοντας '' Θα πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο.'' Μιας και  τελικά αυτό που δεν εκχωρείται ποτέ είναι το δικαίωμα μας στην ελπίδα. Μια ελπίδα που με σύμμαχο την ώριμη , κριτική σκέψη , ίσως και να μπορεί να αποτελέσει το μεγαλύτερο όπλο διεκδίκησης από αυτούς που τώρα ούτε καν μας ακούν.

Ψηφιακό έργο Jnk Artworks
https://www.facebook.com/#!/jnk2007

    

Το δέντρο που πληγώναμε

      Δεν γνωρίζω ποιοί άλλοι εκτός απο μας φταίνε. Από μας που ανεχόμαστε να μην υπάρχουν αντιπυρικές ζώνες, κρουνοί, μηχανισμοί, σώματα προστασίας, δασοφύλακες, δασονομία και τόσα άλλα. Από μας που επιτρέπουμε να μένει αφύλαχτο το σπίτι μας και στο τέλος μέσα από τα χέρια μας να το χάνουμε.
     Δεν ξέρω αν  οι υπόλοιποι υπαίτιοι είναι  ντόπιοι ή ξένοι πολιτικάντηδες , τοκογλύφοι ή σκέτοι αναίσθητοι ψυχροί  πολυεθνικάριοι. Στην πραγματικότητα δεν με βασανίζει τόσο τι είναι αυτοί, όσο τι είμαστε  εμείς. Δεν λέω πως δεν θα ήθελα να ξέρω ποιοί και πως δολοφόνησαν το χώμα μου. Αλλά θα ήθελα πάρα πολυ να μπορώ να κάνω μια ευχή εδώ  και να πιάσει .Μια ευχή για υποδειγματική έρευνα και παραδειγματική τιμωρία των δολοφόνων. Των υπεύθυνων αυτής της βιβλικής καταστροφής της Χίου, που θα την τραβήξει χρόνια πίσω πληγώνοντας τον υπερήφανο λαό της. Ένα λαό που με την επινοητικότητα και την εργατικότητα του, διατηρούσε μια οικονομική αυτάρκεια , εκμεταλλευόμενος τους πόρους του. Μια ευχή, που όμως ούτε καν αυτή δεν μπορώ να κάνω. Γιατί αν μπορούσα να την κάνω , σήμερα δεν θα θρηνούσαμε.

Φωτογραφία από την ταινία ''Το δέντρο που πληγώναμε''

To νερό γνωρίζει

Η αναζήτηση ξεκινάει από ένα παιχνίδι, το παιχνίδι γίνεται βάσανο, το βάσανο γίνεται απορία και ηαπορία γίνεται μία Απέραντη Ερημική Γνώση.
Πανταχού παρόν σε όλα τα στάδια το πιο ωραίο υγρό, το Νερό.
Και όπως παντού και στον καθένα η Μητέρα-Μήτρα, ο Πατέρας και ένας Φύλακας Άγγελος που εμφανίζεται την πιο κρίσιμη στιγμή.
Η πορεία προς την οριστική Ταυτότητα ίσως και να κρατάει μια ολόκληρη ζωή… Οριστική Ταυτότητα σημαίνει Λύτρωση…
… Στην αρχή φαινόταν μία πολύ μικρή εκδορά.
Ούτε καν εκδορά.
Μία μικρή γρατσουνιά.
Και μία μικρή σταγόνα αίματος επίσης.
Κόκκινη και άστραφτε.
Εγώ, λέω Εγώ, προσέξτε με, Εγώ, στεκόμουν δίπλα στο νερό.
Πολύ νερό μα πάρα πολύ νερό, τόνοι νερού που έτρεχαν και είπα:
Καλού κακού ας μπω να πλυθώ ολόκληρος, και το νερό τη γνωρίζει καλά τη δουλειά του, το νερό ίσως μπορέσει να απαλύνει την εκδορά.
Το νερό γνωρίζει….
Ξεβρακώθηκα και έπεσα μέσα.
Μέσα στον ποταμό.
Αααα! Ααααααχ! Νερό, ωραίο νερό, άχρωμο και διαφανές αιώνιο νερό.
Παντού στο κορμί μου νερό.
Με έπλενε το νερό και κάπου κάπου το ρουφούσα κιόλας το νερό.
Με τόσο πολύ νερό επάνω μου έγινα κι εγώ νερό.
Και μετά βγήκα από τον ποταμό.
Ήμουν αχόρταγος όμως.
Και ήθελα να ξαναμπώ μέσα στον παγωμένο ποταμό…

Απόσπασμα απο το δραματοποιημένο αφήγημα του Δημήτρη Τσεκούρα ''Το νερό γνωρίζει''

Ζωγραφική Ilke Kutlay
http://www.casadellartegallery.com/ilke-kutlay-a18.html

Η μάχη που δίνουμε δεν είναι ο ένας με τον άλλον

 

     Σε τι μέρες άραγε ζούμε; 

     Μέρες απώλειας.

     Μέσα μας κατάβαθα μας ζούμε μέρες απώλειας.

     Ούτε οι πρώτοι , ούτε οι τελευταίοι θα είμαστε θα μου πεις.

     Βλέπεις ενώ η τεχνολογία και η επιστήμη εξελίσσονται με τρελό ρυθμό, ο ψυχικός κόσμος του ανθρώπου παραμένει σχεδόν αμετάβλητος . Τα ίδια θέλω , τα ίδια πρέπει με λίγο διαφορετικό περιτύλιγμα μεταφέρονται από γενιά σε γενιά. Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία.

Οι ίδιες ανάγκες για τρυφερότητα και αγάπη , εξουσία, θαυμασμό,αλλά και ανεξαρτησία και φόβοι και ενοχές. Το ίδιο φορτίο μοιρασμένο σε πολλά πολλά μικρότερα κιβώτια ταξιδεύει από γενιά σε γενιά. Και όσο οι ματαιωτικές και απογοητευτικές συμπεριφορές μας δεν αλλάζουν, όπως συμβαίνει δηλαδή αιώνες τώρα , τόσο ο ψυχισμός μας δεν θα παρουσιάζει στην ουσία μεγάλες διαφορές.

     Στις μέρες της δικής μας απώλειας όμως πίσω . Σε μας που προερχόμαστε από ένα λήθαργο . Σε μας τους ενοίκους της  απλωμένης,  μακροχρόνιας κατευνασμένης κατάστασης , ότι όλα είναι μπροστά μας χωρίς πρόβλημα , χωρίς έλλειψη . Μια μακροχρόνια συγκάλυψη και γρήγορη , ταχύτατη μεταμφίεση, έτσι που οτιδήποτε μας πονούσε και μας δυσκόλευε να μένει πίσω και εμείς να περνάμε μπροστά , θριαμβευτές. Παληκάρια της φακής.

     Στην πράξη κανένας δεν φαίνεται μέσα και έξω να μπορούσε να φανταστεί την έκταση της κακοποίησης που υποστήκαμε, όταν από την μια στιγμή στην άλλη, άλλαξαν όλα τα δεδομένα της ζωής μας. . Την έκταση , όχι την ύπαρξη της κακοποίησης  δυστυχώς και εκεί υπάρχουν ευθύνες. 

     Η απώλεια είναι μια τρύπα, ένα κενό εκεί που μόλις λίγο πριν , υπήρχε η παρουσία. Κάθετι που θέλεις να έχεις και το χάνεις .Δηλαδή κάθε απώλεια είναι και μια ματαίωση. Καθημερινά ζούμε ματαιώσεις μικρότερες ή μεγαλύτερες που πρέπει να τις διαχειριστούμε αντί να τις κουκουλώσουμε ή να τις ξεχάσουμε αναζητώντας υποκατάστατα. Υποκατάστατα δηλαδή δεκανίκια, παραμύθια και μεγάλα λόγια. Και η διαχείριση αυτή της απώλειας είναι η ζωή μας όλη , έτσι απαντώ σε όσους μου λένε δεν έχει χρόνο η ζωή για τέτοια, είναι πολυτέλειες. 

     Διαβάζω την αρθρογραφία της εποχής, ακούω την ειδησεογραφία. Ένα φουσκωμένο ποτάμι οργής, και θυμού χωρίς κατεύθυνση, που τρέχει να πνίξει και να ματώσει τον κάθε απέναντι. Ένα ποτάμι χωρίς λογική  επεξεργασίας και αναστοχασμού της θέσης μας. 

Αναστοχασμός! Τι στα κομμάτια είναι αυτός ο αναστοχασμός και η επεξεργασία της απώλειας ; Είναι σαν να λέμε ανοίγω ένα παράθυρο για να δω κατάματα την νέα πραγματικότητα και να βρω τρόπους να ανοίξω νέους ορίζοντες. Αυτό σε βοηθά να κάνεις η απώλεια ,αν την διαχειριστείς σωστά. Σε βοηθά να τολμήσεις να ανοίξεις το παράθυρο και να φέρεις κοντά σου νέα υλικά για το νέο χτίσιμο κι ας είναι και ρίσκο και το άνοιγμα και το χτίσιμο.Μια φορά εσύ παλεύεις και δημιουργείς.

     Η οργή και ο θυμός όταν είναι χωρίς κατεύθυνση , είναι ένα δεκανίκι, ένα καμουφλαζ να μην δούμε την πραγματικότητα κατάματα για άλλη μια φορά  και μας ζητήσει σοβαρές και ώριμες τοποθετήσεις και αποφάσεις.  Σαν ένα πρεζάκι που έχει απόλυτη εξάρτηση από το υποκατάστατο . Αλλά στη απεξάρτηση το θέμα είναι να αντέξεις την αποστέρηση χωρίς να τρελαθείς  Για όσους φυσικά καταφέρουν να επιβιώσουν . Γιατί μπορεί να φαίνεται κλισέ το ΄΄ ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό''  του Νίτσε , αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια. Μάσκες που πουλάνε στο παζάρι είναι οι άγονοι θυμοί . 

     Γι' αυτό όλα αυτά τα '' που ήσουν εσύ Ελληναρά μου''  όταν και όλα αυτά γινόντουσαν , τώρα δεν έχουν θέση. Τώρα σβήνουν οι αυταπάτες και παλεύουμε για να αξιοποιήσουμε και να χτίσουμε το αύριο πιο σωστό ή γινόμαστε μέρος και εμείς της απώλειας.

Να κρατηθούμε έχουμε. Από τους δεσμούς και από το νόημα. Το νόημα που εμείς οι ίδιοι θα δώσουμε στην όποια δραστηριότητα μας και στους δεσμούς μας από τους ανθρώπους μας, την οικογένεια μας , τους φίλους μας , τον διπλανό μας. Και από δεσμούς πάμε καλά, πιο καλά από τους άλλους τους εκεί πιο πέρα.

      Και θα ήταν το ίδιο μαύρο αποτέλεσμα που θα φθάναμε,  αν την σημερινή κατάσταση την αφήσουμε χωρίς επεξεργασία και ακόμα χειρότερα αν την συνηθίσουμε σαν κάτι αναπόφευκτο και μοιραίο, σαν μια παράπλευρη απώλεια σ' ένα συνεχιζόμενο πόλεμο. Η ανθεκτικότητα στην υποταγή  μυρίζει θάνατο. 

    'Όσο βγαίνεις έξω και συναντάς τους ανθρώπους στις κούτες στα πεζοδρόμια , κανείς δεν θα είναι ποτέ καλά  από εδώ και πέρα είτε είναι περιφρουρημένος από αυτή την εξαθλίωση είτε όχι.

Η μάχη που δίνουμε δεν είναι ο ένας με τον άλλον. Είναι όλοι μαζί με την σημερινή απώλεια για την καινούρια μέρα. Εμείς πρέπει να συνυπάρχουμε, να συμβαδίσουμε. Αν θέλουμε να μην γίνουμε όμηροι μιας μοίρας που άλλοι διάλεξαν για μας μας και εμείς την πορευθήκαμε.

   

Φωτογραφία Στέλιος Μπακλαβάς
https://www.facebook.com/stelios.baklavas?ref=ts

O Θεός των μικρών πραγμάτων.

Στο περιβόλι που μυρίζει θυμάρι και μαιντανό.
Στο σιδεράκι στην άκρη της εξώπορτας ,  που στέκει εκεί για να μας εξυπηρετήσει να  ξεκολλήσουμε την λάσπη από τα παπούτσια μας.
Στο λευκό ψαθάκι σου.
Στα κουρτινάκια τα πλεγμένα με το  βελονάκι.
Στα ραδίκια , στο λάδι και στις ελιές.
Στα ακυρωμένα κόμπλεξ μας.
Στις γλάστρες με το πήλινο πιατάκι , στην βεράντα με τα τσιμεντοπλακάκια σου.
Στο σβήσιμο του τσουλαριού ,
Στο αγιόκλημα του θερινού.
Στην κρυφή αυλή με το σιδερένιο στρογγυλό τραπεζάκι.
Στα κόκκινα, δαγκωμένα  χείλη σου.
Στο κλείσιμο των σκυλάδικων.
Στο καλοσιδερωμένο σου μαντήλι.
Στο  φαγωμένο τακουνάκι σου στις πλάκες.
Στην βελούδινη επιδερμίδα σου .
Στο χνουδάκι του ροδάκινου.
Στο τελευταίο σου κοίταγμα στο καθρέφτη του χωλ , λίγο πριν φύγεις.
Στο κόπασμα της ευρωπαικής μας ψυχοαφαίμαξης.
Στο μυρωδιά της φρέσκιας ντομάτας στην χωριάτικη.
Στα δουλεμένα χέρια σου.
Στο κόμπο της φωνής σου .
Στην χαρά σου για την επιτυχία του άλλου.
Στα φυσικά καστανά σου.
Στο δείλιασμα σου.
Στην λήξη της ναυλον καψούρας.
Στο παραμύθι στο αυτάκι του μωρού σου , πριν κοιμηθεί.
Στην χιλιοδιπλωμένη σου χαρτοπετσέτα που διπλώνεις άλλη μια φορά γιατί δεν χόρτασες την κουβέντα της παρέας.
Στο Δύση  του ονείρου της αφίσας.
Στο ξεκάρδισμα του φίλου.
Στην ατέλεια σου και στο ψεγάδι σου.
Στην βεγγέρα της βεράντας.
Στην διαδρομή από την δουλειά στο σπίτι , με το μυαλό σου στην μυρωδιά της.
Στο σπάσιμο των ρεάλιτι αναρρηχιτικών ,καναλοεπιλεγμένων , άχρηστων αξεσουάρ.
Στα μεταξωτά στο ΄΄φέρεσθαι΄΄σου.
Στα αφανές επάγγελμα σου.
Στην αρμονία της κλίμακας.
Στην τιμιότητα σου.
Στην αξιοπρέπεια σου.
Σε όλα αυτά που βουβά  ζητούν να ξαναθυμηθούμε και να μην  φοβηθούμε, εκεί να ξανακοιτάξουμε.
Και στον θεό όλων των μικρών και ασήμαντων πραγμάτων.


 Φωτογραφία Ferdinando Sciana

Ημερολόγιο καταστρώματος

Ναι τις Κυριακές το μεσημέρι, είμαι απ΄αυτούς που κάθομαι και παίζω με το αλάτι, ενώ οι άλλοι έχουν σηκωθεί, μα κάποια γεύση έχει χαθεί- εσύ δεν το κατάλαβες.



ΥΓ : Στους 17,000 που φύγαν μετανάστες στην Γερμανία το πρώτο εξάμηνο του 12 και στον Αύγουστο.