Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Η καραβίδα


 
     Τι μπορεί να κάνει μια καραβίδα να φοβηθεί ένα γουρούνι;
Αυτό αναρρωτιόταν η καραβίδα ενώ προχωρούσε ανάποδα για να μην δαγκώσει άθελα της κανέναν και για να αποφύγει πάση θυσία να σταθεί οτιδήποτε άλλο εκτός από ακούσια φταίχτρα. Αυτό το ήξερε η ίδια όπως το ήξεραν και τα άλλα ζώα του βασιλείου, όπως και κάμποσοι άνθρωποι απ΄αυτούς που ήταν οι καλύτεροι φίλοι των ζώων.
  Εκείνη ακριβώς την στιγμή διασταυρώθηκε μ΄ένα γουρούνι. Το γουρούνι μπερδεμένο με το πίσω μπρος γύρισε και την κοίταξε υποτιμητικά. Για την ακρίβεια γύρισε και είδε τα οπίσθια της υποτιμητικά, αφού όπως είπαμε η καραβίδα προχωρούσε ανάποδα.
- Δεν νομίζεις μικρή πως αυτό δεν αρμόζει σ΄ένα γουρούνι; ρώτησε με αναίδεια.
- Κύριε, του απάντησε στο λεπτό αυτή, όπως είμαστε τώρα είναι η πιο καταλλήλη σχέση ανάμεσα μας. Ένας υπερβολικά δουλοπρεπής έχει πάντα μέσα στα μάτια του τον άλλο σαν γουρούνι.
   Είπε και συνέχισε άθικτη τον αραχνιασμένο δρόμο της.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Part time




     Έμαθα πως τελειώνει το καλοκαίρι.  Βγήκα να σκουπίσω τη σκόνη που άφησε πίσω του. Μαζί μ΄αυτή και τις ηλιοκαμμένες , μποτοξεκολλημένες αγένειες προς τα παιδιά που έτρεχαν πάνω κάτω να φέρουν τους καφέδες και τα μοχίτα στις ξαπλώστρες, Τα χαρτάκια του εφτάψυχου λαιφσταιλ και τα κομματάκια όλων αυτών που άλλο ήθελαν να είναι στην ζωή και άλλο είναι γιατί ποτέ δεν τόλμησαν. 
     Ενώ θα σκουπίζω , πίσω από ένα βράχο θα βρω ένα πεταμένο ζευγάρι παλιά παπούτσια φαγωμένα. Θα τα μαζέψω κι αυτά κρίμα είναι να ενοχλούν τις πεταλίδες. Θα αναρρωτηθώ αν τo πέταξε κάποιος γιατί πέρασε η μόδα  του ή αν τέλειωσε  η ζωή του άδοξα παλεύοντας ηρωικά το χρόνο που δεν καταλαβαίνει και δεν εξαγοράζεται. .
    Το φάγωμα της σόλας ίσως μαρτυρήσει την αλήθεια. Αν είναι άγρια φαγωμένα ίσως ανήκουν σ΄έναν από αυτούς τους ανθρώπους που δουλεύουν και στέκονται όρθιοι  ή περαπτούν πολύ ή πάνε κι έρχονται από το ένα σημείο στο άλλο. Αν είναι λίγο φαγωμένα , μπορεί να ανήκουν σε κάποιον που κάνει δουλειά γραφείου, καθιστική. Μπορεί ακόμα να ανήκει σε κάποιον που πήδηξε σ τελευταία στιγμή στο νερό για να σωθεί , να κολυμπήσει μέχρι την απέναντι ακτή, για μια νεα πατρίδα, για μιαν Ελένη ή τουλάχιστον  για μια part time δουλειά. Όπως και να ναι, είναι δεν είναι φαγωμένα  θα έπρεπε κανονικά να βρίσκονται αλλού και όχι στην ακτή. 
     Θα τελειώσω την σκούπα και θα ξέρω πως όσα καλοκαίρια κι αν περάσουν , τ΄όνειρα μας μουλιάζουν στα φθινόπωρα.