Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Καμαρώνω




   ...'' Καμαρώνω την ψυχή του ανθρώπου, καμιά δύναμη ουρανού και γης δεν είναι τόσο μεγάλη. Κουβαλούμε μέσα μας την παντοδυναμία και δεν το ξέρουμε. Καταπλακώνουμε την ψυχή μας με κρέατα και ξίγκια και πεθαίνουμε, χωρίς να μάθουμε τι είμαστε και τι μπορούμε. Ποιά άλλη δύναμη  στον κόσμο μπορεί να δει κατάματα , χωρίς να τυφλωθεί την αρχή και το τέλος του κόσμου ;
   Εσύ πήγαινες μπροστά και εγώ σ΄ακολουθούσα. Εσύ μ΄έμαθες πως η μέσα μας φλόγα , αντίθετα με τη φύση της σάρκας, μπορεί όλο και  να φουντώνε με τα χρόνια.''


Απόσπασμα από το βιβλίο ΄΄Αναφορά στον Γκρέκο'' του Ν. Καζαντζάκη


Φωτογραφία
Oleh Slobodeniuk

http://www.photodom.com/member/Lucky_scumbag

Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Μαθήματα Ζωής



Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ  είναι Νευρολόγος, Παιδοψυχίατρος,  Ψυχοθεραπευτής. Μετά την επιστροφή του από την Αγγλία όπου παρέμεινε δεκαπέντε χρόνια, ως διευθυντής στο Κέντρο Παιδικής και οικογενειακής Ψυχιατρικής  Finchley ( εθνικό σύστημα υγείας)  διετέλεσε πολλά χρόνια διευθυντής του παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής.
Ίδρυσε με άλλους την Ελληνική Εταιρεία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας που εκπαιδεύει στην ατομική ψυχαναλυτική θεραπεία και την ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και οικογενειακής θεραπείας , της οποίας είναι πρόεδρος . Συνεχίζει ακούραστα να εργάζεται ιδιωτικά. Με σκοπό να αυξήσει την κοινωνική του προσφορά , έχει αυξήσει τον ρυθμό των δημόσιων εμφανίσεων του στην τηλεόρση , στο ραδιόφωνο και στον έντυπο τύπο. Η ελληνική εταιρεία Ομαδικής ανάλυσης και οικογενειακής θεραπείας καθώς και η Ελληνική εταιρεία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, είναι οι μόνοι χώροι στους οποίους κάποιος μπορεί να αποκτήσει την ιδιότητα του  ψυχαναλυτικού ψυχοθεραπευτή .
Να σας θυμίσω πως η ελληνική κοινωνία επιμένει να συγχέει την ψυχολογία με την ψυχανάλυση , τον ψυχολόγο με τον ψυχοθεραπευτή  και να αντιμετωπίζει το ψυχικό τραύμα , ως ταμπού.

Καλή σας ακρόαση.
    

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2013

Θυμήσου τις λεπτομέρειες




     Περνώ έξω από το μαγαζάκι της Ρίτσας δυό φορές την μέρα. Μια το πρωί φεύγοντας και μια το βράδυ γυρνώντας. '' Μεταποιήσεις η Ρίτσα''.  
     Καμαρούλα μια σταλιά. Ένας ξύλινος πάγκος γεμάτος πουκάμισα, παντελόνια , φούστες που αναπάντεχα , αλλάξανε οι συνθήκες και τους δόθηκε όχι μονάχα παράταση ζωής αλλά και το βαρύ φορτίο να δώσουν σπίθα χαράς στους κατόχους τους.  Συρταράκια δεξιά και αριστερά γεμάτα πολύχρωμα κουμπιά , φερμουάρ, κόπιτσες και ένα σωρό άλλα πολλά. Η Ρίτσα σκυμμένη στο τραπέζι της μπροστά από το παράθυρο και δίπλα στην ραπτομηχανή, μπαλώνει. Δεν σ΄ακούει με την μια καλημέρα. Πρέπει να πεις δυό τρεις φωναχτές, για να σηκώσει το κεφάλι και να σου σκάσει ένα χαμόγελο. ''Καλώς την , καλημέρα''. Η κάμαρα μυρίζει κλωστές, κουμπιά και σαπούνι. Ανοίγεις την πόρτα να φύγεις και στο τζαμάκι , ανεβοκατεβαίνει την διαδρομή της ,η ταμπελίτσα ΄΄Επιστρέφω σε λίγο''.
     Προχωράς κατάπληκτη.   Κόλλησες και δεν λες να ξεκολλήσεις. 'Ακου '' επιστρέφω σε λίγο'' . Δηλαδή η Ρίτσα μπορεί να φεύγει για λίγο απο κάπου που μπορεί να είναι. Άλλη διατύπωση. Η Ρίτσα φεύγει για λίγο από κει που είναι . Ακόμα και σήμερα.
     Η Ρίτσα δούλευε πάντα με την ίδια διάθεση το μαγαζί της. Ήρθε στην Αθήνα παιδί, μπήκε βοηθός σε μια πολύ γνωστή μοδίστρα , έραψε εκατοντάδες πολυτελή νυφικά και μετά άνοιξε το δικό της μαγαζί. Πρόκοψε και απέκτησε την δυνατότητα με τιμή να μεγαλώσει και να σπουδάσει τα παιδιά της. Τώρα της κόψανε σχεδόν την μισή σύνταξη και τα παιδιά της γυρεύουν να μεταναστεύσουν με δυσμενείς όρους.
     Η Ρίτσα ακόμα και σήμερα δουλεύει   μ΄ένα τρόπο που σε κάνει να πιστέψεις , πως αυτό που επιδιώκει ξεπερνά κατά πολύ το μπάλωμα. Όχι δεν δουλεύει σαν καλοκουρδισμένη μηχανή . Γι΄αυτό άλλωστε μπορεί να επιστρέφει σε λίγο, κάπου κάπου. Προσηλώνεται πάνω σ΄ένα γαζί  , ανάμεσα σε νιφάδες από ιπτάμενες κλωστούλες. Το στόμα της παίρνει ένα αφηρημένο σχήμα όμικρον , σαν να φυσάει ταυτόχρονα ένα κλαρίνο και μεταναστεύει νοερά , στο τόπο  που θα βρει την καλύτερη λύση για το στρίφωμα που την παιδεύει. Αχ και να ξερες τι μου θύμησες, Ρίτσα !
      Το έχω ξαναδεί αυτό το σχήμα του αφηρημένου όμικρον . Όταν πιτσιρίκα τριγύριζα τα Σάββατα το πρωί στο κέντρο. Σε όλες αυτές τις οδούς με τα ιστορικά ονόματα Νικίου, Ρόμβης, Κλειτίου, Κολοκοτρώνη, Πραξιτέλους, οι άνθρωποι στα εμπορικά τους, στα εργαστήρια και στα γραφεία τους, με αυτό το αφηρημένο όμικρον παλεύανε την λεπτομέρεια που θα απογείωνε το μεράκι τους. Καμιά λεπτομέρεια δεν έμενε ξεκρέμαστη. Χέρια που δούλευαν με την παρότρυνση μιας πυρακτομένης ψυχής.
      Δεν είναι ανάγκη να περιγράψω τι ακριβώς νιώθει κανείς σήμερα στην ίδια βόλτα. Λιγοστά τα  ρολλά που ανοίγουν πια το πρωί και πιο πάνω μπαγκέτα , Fredo και υποαπασχολούμενα τρεχαλητά. Μιλάω σαν ηττημένος άνθρωπος; Μιλάω σαν ηττημένος άνθρωπος. Σαν μουδιασμένος άνθρωπος. Μουδιασμένη γιατί μέσα στους σημερινούς δρόμους της Αθήνας, νιώθω βαριά την απουσία σχεδίου και ομοψυχίας  που θα μπορούσαν να μεταδώσουν ελπίδα σε τραυματισμένους ανθρώπους. Σχέδιο όμως , όχι manual γράμμενο από κάποιους απομακρισμένους κατασκευαστές του συστήματος.
      Ακυρώνεται άραγε η ικανοποίηση από τις προηγούμενες στιγμές;  Μουτζουρώνεται το συναίσθημα πληρότητας όταν τα ρολλά πια παραμένουν κατεβασμένα; Τώρα που αυταπάτες πια δεν υπάρχουν και οι θλίψεις και οι οδύνες είναι όχι απλά αναπόφευκτες αλλά είναι εδώ μπροστά μας, θυμήσου εκείνες τις λεπτομέρειες. Γιατί  θα έπρεπε να χαθεί και η ανάμνηση ακόμα της χαράς ; Εκείνης της γνήσιας χαράς, της τόσο εντελώς διαφορετικής από την χαρά της υπεραφθονίας ;  Σε ποιόν το χρωστάμε αυτό για να το χάσουμε ; Μπορεί η όρεξη για διάλλειμα  να υπερνίκησε κάπως , κάπου την όρεξη για δουλειά. Θα πούμε ότι δεν υπήρξε νίκη ποτέ ;  Μπορεί η προσήλωση και το μεράκι για την λεπτομέρεια να ζαλίστηκε μπροστά στις νέες διαστάσεις της γρηγοράδας και το αφηρημένο όμικρον να σβήστηκε από το στόμα . Προσωρινά.
     Μια τελευταία ματιά από το τζαμάκι στην Ρίτσα με πείθει.  Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από υλικό που μπορεί να τον πάει πέρα από τα δοσμένα του όρια. Ακόμα και μέσα από  μια καλοραμμένη φόδρα. Φθάνει να μπορέσει να εμπνευστεί. Πόσο μάλλον να εμπιστευτεί. Πρωτίστως τον εαυτό  του.


Φωτογραφία από την ταινία '' Ο άνεμος θα μας πάρει'' του Abbas Kiarostami


Δημοσιεύθηκε στο aixmi.gr
http://www.aixmi.gr/index.php/thymisou-tis-leptomereies/

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Περί βλακείας




.....'' Δεν υπάρχει σημαντική σκέψη που να μην βρίσκει τρόπο η βλακεία να την χρησιμοποιήσει, δεδομένου ότι η βλακεία μπορεί να κινείται προς όλες τις κατευθύνσεις και να ενδύεται ολόκληρη την γκαρνταρόμπα της αλήθειας.Αντιθέτως η αλήθεια διαθέτει κάθε φορά μονάχα ένα ένδυμα και μονάχα ένα δρόμο, πράγμα που είναι πάντα εις βάρος της. Η βλακεία που υπαινίσσομαι τώρα , δε είναι διανοητικό νόσημα. Κι όμως για την ζωή είναι η πιο επικίνδυνη μορφή βλακείας , η πιο επικίνδυνη ασθένεια του πνεύματος.
     Χρέος όλων μας θα έπρεπε να είναι να την αναζητήσει ο καθένας μέσα του  και να μην περιμένουμε να την γνωρίσουμε μέσα από τις μεγάλες εκρήξεις της , στην διαδρομή της Ιστορίας.
     Μια πνευματική κατάσταση εκφράζεται και με πράξεις και με ενέργειες. Ομοίως άρα και η βλακεία. Όχι μόνο το να είσαι , αλλά και το να ενεργείς ως βλάκας, το να κάνεις δηλαδή βλακείες- η πράξη της βλακείας- ονομάζεται ωμότητα. Αυτή η ελκυστική απόφανση μας διδάσκει ακριβώς ότι η βλακεία αποτελεί πλάνη των αισθήσεων , για να μην πω συναισθηματική πλάνη!''




Απόσπασμα από το βιβλίο '' Περί Βλακείας'' του Ρόμπερτ Μούζιλ ( Robert Musil ) εκδόσεις Δελφίνι
 Φωτογραφία Vojtech V. Slama
http://www.vojtechslama.com


Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Ένας χρόνος μετά


Ο χρόνος για τον καθένα είναι διαφορετικός. Ο χρόνος αυτός ο άγνωστος φίλος που θέλει το  ραβδάκι μας για να ξετυλιχθεί , στο ρυθμό που θέλουμε.Ένας χρόνος σήμερα χωρίς τον μάγο του.




Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Επανάσταση της αξιοπρέπειας



        Δεν ξέρω πια που να κοιτάξω τους ανθρώπους. Μέχρι χθες ακόμα τους κοίταζα στα μάτια. Έψαχνα το βλέμμα και το ακολουθούσα προς τα μέσα. Το βλέμμα έσπασε σε πολλές πολλές  γυάλινες ψηφιδούλες . Πάνω τους διαθλάται η ψυχή και φεύγει δεξιά και αριστερά. Ελάχιστοι σε κοιτάζουν  ίσα στα μάτια.Αμήχανοι σαν να θέλουν να κρύψουν κάτι. Ίσως και να κρύβουν.
   Άρχισα λοιπόν και εγώ να τους κοιτώ στα ρούχα. Ξεκινώ από κάτω , από τα παπούτσια, τις κάλτσες. Προχωρώ προς τα πάνω, το πουλόβερ, το μπουφάν. Είναι ζεστά και αρκετά τώρα που δυνάμωσε το κρύο ; Θα μου πεις , ποιό πουλόβερ να είναι αρκετά ζεστό για τόσο κρύο που έπιασε έξω και μέσα μας.
      Ένα άγνωστο  κουβαράκι που όλο τυλίγεται. Ο άστεγος που γίνεται ένα με την βροχή στα πεζοδρόμια . Ο μετανάστης που λουφάζει σαν τρομαγμένο πουλί , στην στάση , όταν κάποιος κοιτώντας τον  αυστηρά , αρχίζει να παρλάρει. Συζητήσεις που αρχίζουν , που δεν τελειώνουν, δρόμοι που χάνονται πριν καν ανοίξουν. Σκέψεις που συναντιούνται.  Πολύωρες συναντήσεις σε πολύβουους τόπους και την ίδια στιγμή σε τόπους ησυχίας με έναστρους ουρανούς και απέραντες θάλασσες. Ένα κουβαράκι που τυλίγεται απ΄άκρη σ΄άκρη σ΄ όλη την πατρίδα. Γέφυρες.
     Άνθρωποι που πασχίζουν ν΄ αποφασίσουν με χίλιους τρόπους  να βγουν από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού τους  και να δώσουν μιαν απάντηση σ΄αυτό που μπροστά τους ορθώνεται ακόμα και με την μορφή μοίρας. Και για να βγεις από το σπίτι σου υπάρχουν τόσοι τρόποι, όσες και οι ανάσες σου. Μονάχοι χωρίς αρματωσιά..Είναι αυτό που γίνεται όταν ενώ όλα είναι εναντίον σου, εσύ μπαίνεις γυμνός στην παλαίστρα να παλέψεις. Με μοναδικό σου όπλο ,πως θέλεις πολύ να είσαι άνθρωπος και να έχεις όνειρα. Εσύ ο Δαβίδ παλεύεις με τον Γολιάθ . Με εξαιρετικά συμπαγή πυρήνα που δεν σπάει από δυστυχίες και λύπες . Ορμάς και νικάς. Αποφασίζεις να μην κρυφτείς πίσω από τα κλειστά σου πατζούρια όταν ακούς τα κλάμματα του δαρμένου πιτσιρικά . Βρίσκεις τρόπους να βοηθάς, όλους αυτούς που χρειάζονται. Έχει αυτή η ιστορία διακύμανση στην εξαθλίωση. Βρίσκεις τρόπο να επινοείς τρόπους και ευκαιρίες. Βρίσκεις τρόπους να δουλεύεις, να διοχετεύεις το μεράκι, την διάθεση , την όρεξη . Τρόπους να αντιστέκεσαι . Τρόπους να μην αρκείσαι. Να ορμάς με αντοχή και δύναμη , στη ζωή που παλεύει να κρατηθεί.  Όπως θα έπεφτες στα φουρτουνιασμένα κύματα όταν άκουγες κάποιον να σβήνει και να χάνεται καλώντας βοήθεια.
     Κατορθώματα ανθρώπων με μοναδικά όπλα την επιμονή και το τσαγανό. Άνθρωποι χωρίς μούσκουλα και γραμμώσεις που ξέρουν να γεμίζουν τα κενά  με γέλια και όνειρα . Που δεν μιλούν σαν τους ξερόλες , λαλίστατους προφεσόρες που σήμερα κοιτούν και περιγράφουν από πάνω  τα γεγονότα από την βόλεψη τους. Που κάθονται τις Κυριακές στο τραπέζι και πίνοντας φτηνό κρασί σε απλά ποτήρια, συζητούν χωρίς να κουνούν σημαίες. Σαν άνθρωποι που ήρθαν σ΄αυτό τον κόσμο όχι για να χειροκροτήσουν , ούτε για να εξυπηρετήσουν , αλλά για να φωτίσουν όμορφα τα σκοτάδια τους, με αγάπη, με έρωτα, με ποίηση, με μουσική. Άνθρωποι που ξέρουν ν΄ακούν την αλήθεια ακόμα και αν πρέπει ν' αναλάβουν κομμάτι της ευθύνης. Άνθρωποι με θάρρος, διάθεση και διαύγεια. Άνθρωποι αληθινοί , όχι ξεφτέρια. Άνθρωποι που μιλούν χωρίς να διαφημίζουν.Ασίγαστες φωτιές. Άνθρωποι που θέλουν να δείξουν στα παιδιά τους το μεγαλείο της ζωής, την ομορφιά της , την αντίφαση της και δεν τα μεγαλώνουν σε ένα ωραιοποιημένο ροζ κουκούλι, που αφορά μονάχα αυτά και την ματαιοδοξία τους. Γιατί το πιτσιρίκι που φθάνει στο σχολειό αφάγωτο , είναι αδέρφι τους και πρέπει να το γνωρίζουν. Δεν κινδυνεύουν τα παιδιά από την αλήθεια, από την έλλειψη παραδείγματος κινδυνεύουν.  Άνθρωποι που τους έχεις δει να μεγαλώνουν μπροστά στα μάτια σου ,να γίνονται τεράστιοι , για να χωρέσουν μέσα τους την Άνοιξη, αψηφώντας τον χειμώνα. Ακριβώς όπως ένα κλαδάκι αμυγδαλιάς αψηφά το κρύο και ανθίζει.
    Αυτοί  είναι οπαδοί της ζωής όχι του κέρδους ούτε  της ουτοπίας.  Και τα έργα τους είναι  οι εξεγέρσεις . Οι εξεγέρσεις της επανάστασης της αξιοπρέπειας. Της πιο δύσκολης απ΄όλες τις άλλες επαναστάσεις. Αυτή είναι η επανάσταση που διεκδικεί ν΄ αφήσει κληρονομιά στους νεότερους μια εικόνα με δυνατά  χρώματα. Την εικόνα εκείνη που θα τους κάνει να πιστέψουν πως κανένα δικαίωμα δεν μας παραχωρείται , αν δεν δείξουμε πως το απαιτούμε μέχρι το τέλος.
     Η ψυχή βάζει το σώμα να ξεπερνά τον εαυτό του. Και κάτω από την σάρκα των ανθρώπων , έχω δει να υπάρχουν κρατήρες.Και ξέρεις τι γινεται ε; Ένας ξεμιτά , ένας αρχίζει και τραβά άλλους εκατό.Ένας αλλάζει και τραβά πολλούς. Έτσι γίνεται η ανθρωποαλυσίδα.  Λες αυτό το κουβαράκι  να τυλίγεται τώρα; Λες;



Φωτογραφία Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος
https://www.facebook.com/panpapath#!/panpapath




Δημοσιεύθηκε στο vetonews
http://www.vetonews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=14170%3A2013-01-22-08-10-19&catid=85%3A2012-09-02-10-34-45&Itemid=90#.UP-SynWOgGI.facebook

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Αντίο



...Και όσο περίμενα στο Τμήμα να ευκαιρήσει ο αστυφύλαξ, να με συνοδεύσει σπίτι μου, αυτός της υπηρεσίας , με ρωτούσε όνομα και ποιά η καταγωγή μου και η πατρίδα μου. Και τα θυμήθηκα.
-  Πατρίδα μου, του είπα , ήταν ένα κοριτσάκι ονόματι Ρουμπίνα . Που είχε ένα περιβολάκι κάτω απ΄το κρεβάτι της και είχε πιστή φίλη της μια χρωματιστή κοτούλα.
   Και τότε αμέσως κατάλαβα γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουμε σέβας και φιλία προς το χώμα , και επιθυμία για γη. Επειδή η γη είναι φτιαγμένοι από τάφους.



Απόσπασμα από το βιβλίο '' Η Μητέρα του σκύλου'' του Πάυλου Μάτεση


Σήμερα η μέρα που μας έφερε το πένθος της απώλειας του .  Το περιβολάκι φτωχαίνει κι άλλο . Δεν έχω κατάλληλα  λόγια. Νιώθω σαν η  νύκτα να μεγαλώνει.

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Όταν




Ξέρω ότι σήμερα είναι η μέρα μετά την χθεσινή .
Ξέρω ότι λίγο πολύ είδαμε όλοι κλεφτά ή φανερά την συνεδρίαση . Κλεφτά ή φανερά όπως και οι ελπίδες μας. Δεν είναι αυτής της σελίδας θέμα ο άμεσος σχολιασμός της επικαιρότητας. Όχι γιατί δεν μας αφορά , αλλά η προσέγγιση της επικαιρότητας συνεπάγεται μοίρασμα λογικής και συναισθηματικής επικοινωνίας . Η σελίδα αυτή μιλά και σχολιάζει αυτό τον κόσμο των συναισθημάτων και της λογικής.
Μπορώ να φανταστώ συναισθήματα, καλύτερα ας λέω την γκάμα των συναισθημάτων. Σε αυτή την ποικιλία , ας προσθέσω μονάχα μια σκέψη μου.
Όταν κάποτε καταλάβουμε και πιστέψουμε πως η καταστροφή του κάθε άλλου πέρα από μας , είναι κομμάτι της αυτοκαταστροφής μας , τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Και το ταξίδι προς τιην Ιθάκη , θα βρίσκει νόημα.  Η ευκαιρία είπαμε γίνεται δυνατότητα , μέσα απ΄όλους. Εννοώντας φυσικά όλους που δεν σκορπούν θάνατο.


Μουσική από το τανία '' Ταξίδι στα Κύθηρα'' Ελένη Καραίνδρου , η σκηνή που ακούγεται το κονσέρτο. 

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

Μαθαίνεις να ζεις



     ΄Τελείωσαν οι γιορτές , τα καταφέραμε κουτσά στραβά και η πόλη ξαναβρήκε τον ρυθμό της. Κάποια καταστήματα ανοίξανε και υποδέχονται τους λιγοστούς πελάτες. Μέρα μεσημέρι τα καφενεία  κατακλύζονται από πολλές πολλές αργόσχολες γουλιές. Η κίνηση στους δρόμους μειωμένη, λίγο ζαλισμένη. Οι πορείες μαχητικές αλλά ταυτόχρονα μελαγχολικές. Οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να κλείνουν, οι δουλείες να χάνονται και οι διαμαρτυρίες  ακροβατούν.
     Τα ερωτήματα παραμένουν τα ίδια. Πως ζει μια οικογένεια με 400-500 ευρώ. Πως θερμαίνουν το σπίτι ; Πως πάνε τα παιδιά στο σχολείο; Αναρωτιέσαι και περπατάς βιαστικά προς την δουλειά σου . Έχεις ακόμα δουλειά και αυτό από μόνο του είναι προνόμιο. Η ζωή σου δεν έχει κλωνιστεί από τα θεμέλια της. Είσαι άραγε πιο άξιος; Πιο τυχερός ; Αγωνίστηκες τόσο πολύ γι΄αυτή την δουλειά.
     Προχωράει η μέρα και εσύ ευχαριστείς  την τύχη σου που έχεις ακόμα δουλειά. Που δεν έφθασε ακόμα το κύμα μέχρι την πόρτα σου. Βαθιά , βαθιά  νιώθεις ακόμα και ενοχή. Αυξανόμενη και αυτή αναλογικά με το αίσθημα αυτοσυντήρησης. Άλλη συζήτηση αυτή, ψιλά γράμματα , λεπτομέρειες. Όλα τα γαστρικά  σου υγρά σε πλήρη δράση, για να λιώσεις και να χωνέψεις τα αχώνευτα.
     Κυκλωμένος από διάφορες ντροπές γιατί έμαθες πως  κλείνουν ακόμα και κοινωφελή ιδρύματα, κέντρα ψυχικής υγείας, αποτοξίνωσης, ορφανοτροφεία και νοσοκομεία παραπαίουν. Η Ελλάδα αποφασίζει ότι δεν  μπορεί να βοηθά τα αδύναμα παιδιά της. Αποστρέφει το βλέμμα της απ΄αυτά. Και εσύ βουλιάζεις και άλλο στις έγνοιες και στις ενοχές.
     Βράδυ, περνάς γυρνώντας από τους ίδιους δρόμους της πρωινής βιασύνης και βιοπάλης. Στα ρουθούνια σου γλιστρά σιγά σιγά η αιθάλη. Πηχτή και κίτρινη. Γεμάτη θολούρα και φόβο. Ξετυλίγει κινηματογραφικά μπροστά στα μάτια σου, ολόκληρη την κρατική παράλυση. Λες και την εσωτερική κατάκτηση ; Δεν υπάρχει πιο καλά συμπικνωμένη απεικόνιση  όλων αυτών που ζεις και όλων αυτών που σου λείπουν , απ΄αυτή την φωτογραφία της αιθαλομίχλης. Τόσο υπεύθυνα επιδιώκει η ζωή την αποτύπωση της στην ιστορία.
     Προχωράς στον δρόμο της επιστροφής προς το σπίτι. Λίγοι περαστικοί , περνάς και σε δυο τρία μπαράκια συναντάς, θαμώνες να ακούνε τζαζ και μπλουζ. Σου φαίνονται φαινομενικά άθικτοι. Άλλωστε το ξέρεις , οι άνθρωποι είναι επιβιωτές.
      Υπάρχει όμως ένα σημείο καμπής . Δεν ξέρω πότε έρχεται αυτό, ούτε με ποιούς εσωτερικούς ψυχικούς μηχανισμούς. Όμως έρχεται, εκείνη η στιγμή που καταφέρνεις να σε περιλαμβάνει  η καθημερινότητα. Και ενώ δεν ξέρεις πως θα είναι τα πράγματα ούτε μέχρι το καλοκαίρι, ανοίγονται μπροστά σου όλα τα ενδεχόμενα το ίδιο δυνατά. Η διεκδίκηση, η μεταρρύθμιση, η όρεξη , η διάθεση. Αρχίζεις να ζεις μέρα με την μέρα.Μαθαίνεις, θυμάσαι , πες το όπως θέλεις.  Να ρουφάς άπληστα τον ουρανό, την θάλασσα, την λιακάδα. Να νιώθεις διαφορετικά τους φίλους, τους ανθρώπους σου. Να απολαμβάνεις ακόμα και το  λίγο. Να σέβεσαι το ελάχιστο. Να μοιράζεσαι την ευκαιρία. Γιατί η ευκαιρία γίνεται δυνατότητα μέσα απ΄όλους.
         Μ΄αυτές τις σκέψεις φθάνεις στο σπίτι. Μπαίνεις και αντικρίζεις την εξαίσια καθημερινότητα που όμως σε περιλαμβάνει. Δεν ξέρεις αν τα καλοκουρδισμένα γαστρικά σου υγρά , θα δώσουν την σειρά τους σε κάποια άλλο νερά που ήρθε η ώρα τους να σπάσουν. Αλλά πάντως τρέχεις να ξαναδιαβάσεις τα λόγια του Άρη Αλεξάνδρου
''Θα σκοντάφτεις και θα πέφτεις
εδώ στα χαλάσματα
Χαράζοντας γραμμές
Εδώ θα επιμένεις , δίχως βία
Χωρίς ποτέ να καταφύγεις στην βολική απόγνωση
Ποτέ στην περιφρόνηση.''

Και έκπληκτος ανακαλύπτεις πως σε περιλαμβάνουν.


Φωτογραφία Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος
https://www.facebook.com/panpapath#!/panpapath




Δημοσιεύθηκε στο aixmi.gr
http://www.aixmi.gr/index.php/mathaineisnazeis/
      

καλημέρα!


Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2013

Κουφάρια


                            Εργοστάσιο Φιξ


Ο τόπος γύρω μας, λίγο αν κοιτάξεις είναι γεμάτος από κουφάρια. Δημιουργίες ανθρώπων που κάποτε  τον ερωτεύθηκαν, τον ονειρεύτηκαν και αυτός τους φέρθηκε φριχτά.


                            Ξενία στην Άνδρο



                       Παλιό αεροδρόμιο



                    Παλιό ΚΤΕΛ Ιωαννίνων

Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013

Τραγούδι



Τραγούδι


Ποιά μέρα υπάρχουμε ;
Υπάρχουμε όλες τις μέρες
Καλή μου
Υπάρχουμε σ΄όλη την ζωή
Αγάπη μου
Αγαπιόμαστε και ζούμε
Ζούμε και αγαπιόμαστε
Και δεν ξέρουμε αυτό που είναι  ζωή
Και δεν ξέρουμε αυτό που είναι μέρα
Και δεν ξερουμε αυτό που είναι αγάπη.




Ζακ Πρεβέρ από τα '' Ποιήματα ''
Εκδόσεις Θεωρία
μετάφραση Βαγγέλης Χατζηδημητρίου

Ζωγραφική Andrej Krementschank

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Θέλω από σένα , ό,τι θέλεις από μένα

   

     Θέλω από σένα ό,τι θέλεις από μένα.
     Θέλουμε από σας . Θέλετε από μας.
Όλοι μας έχουμε επιθυμίες και αιτήματα από τους άλλους και ο καθένας από μας, πιστεύει ότι ο δικός του τρόπος για να γίνουν τα πράγματα είναι ο καλύτερος και αδιαφιλλονίκητα είναι δική του και η νίκη και το δίκιο . Μικρός, μεγάλος, μόνος, με παιδιά , χωρίς παιδιά, αριστερά, δεξιά, παλιός , παλιότερος, νέος, άντρας , γυναίκα, βόριος , νότιος  όλοι το ίδιο κάθε μέρα θα κάνουν τον συμβιβασμό τους και θα περιμένουν μια μελλοντική νίκη.
     Υπάρχουν μικροί αλλά και μεγαλύτεροι συμβιβασμοί. Υπάρχουν υποφερτοί συμβιβασμοί που γνωρίζουμε και αποδεχόμαστε πλήρως, γιατί η γνώση μας κάνει να υποκύπτουμε , υπάρχουν και ανυπόφοροι. Υπάρχουν συμβιβασμοί δυνατοί και αθόρυβοι . Δυνατοί γιατί νομίζουμε ότι είναι αδύνατον να τους αποφύγουμε και αθόρυβοι γιατί δεν τους συνειδητοποιούμε. Κάθε συμβιβασμός και ένα νόμισμα που προσπαθεί να εξαγοράσει μελλοντική ευτυχία.
     Συνηθίζουμε να μην γνωρίζουμε ή να ξεχνάμε την αξία μας και τις αξίες μας. Ο περιβάλλον χώρος μας βοηθά όσο μπορεί σ΄αυτό.Και έτσι αφηνόμαστε να συμβιβαστούμε από άγνοια και  φόβο. Φόβο για την αποτυχία, την απόρριψη , την μοναξιά.
     Κι όμως υπάρχει ένα πέρασμα. Πέρασμα χωρίς συμβιβασμούς. Πέρασμα με αποδοχή.  Και η αποδοχή είναι μια εντελώς άλλη στάση ζωής.
     Αποδέχομαι σημαίνει κατανοώ. Σημαίνει καταλαβαίνω , συμμερίζομαι , συναισθάνομαι και δεν μαζεύω κουπόνια θυμού για να τα εξαργυρώσω με την πρώτη ευκαιρία. Αποδέχομαι σημαίνει επιλέγω , ανάμεσα σε πολλές επιλογές και γνωρίζω ακριβώς γιατί επιλέγω ό,τι επιλέγω.
Αποδέχομαι σημαίνει δεν είμαι θύμα. Γιατί το θύμα δεν έχει επιλογές.
     Οι συμβιβασμοί είναι γκρίζα , βαριά σύννεφα. Το ξέρεις, το νιώθεις. Ζεις ξέροντας πως θα έρθει μια μέρα που τα σύννεφα θα μαζευτούν και θα ξεσπάσει μπόρα. Μια μπόρα απάθειας και παραίτησης. Και θα βραχείς από την μπόρα , μέχρι το μεδούλι. Θα είναι τότε η στιγμή που θα μισήσεις την συμφωνία, συμπεριλαμβανομένου και του τμήματος που την αποδέχθηκε , δηλαδή του ίδιου σου του εαυτού.
      Γι΄αυτό , αν μόνο μπορούσαμε να κοιτάξουμε τον αδερφό μας, κατάματα. Όπως τον καθρέφτη μας. Με βαθειά, ειλικρινή ευγένεια, Έτσι που να μην επιτρέψουμε να φυλακισθούμε πια σε  ανούσιους και τυπικούς περιορισμούς  . Δούμε,  ακούσουμε και αποδεχθούμε και το δικό του δίκιο. Χωρίς να διακυβεύβουμε τον εαυτό μας αλλά και χωρίς να ξεχνάμε πως άλλο το συμβιβάζω και άλλο το συμβιβάζομαι.
      Το βαρύ παρόν τρυπώνει διαρκώς από κάθε χαραμάδα. Αποκρύψεις, παραποιήσεις, ξιπασμένα golden boys, αδικία , ανισότητα. Ο περσυνός θυμός , να καταλήξει προχωράει, σε ψυχρή , πικρή επίγνωση. Ίσως και σε ψυχρό μίσος, για την αδικία, το ψέμα , την κοροιδία. Και παρακάτω σε περιφρόνηση, ανάμικτη με απελπισία. Όμως άκου, κάτι που ψιθυρίζεται τώρα που το παρατεταμένο σοκ παρέρχεται.  Οι πιο ψυχωμένοι παρά τα πλήγματα προσαρμόζονται και συνεχίζουν την ζωή τους εν ετέρα ισορροπία. Μέρα την μέρα , δημιουργοί και εφευρέτες του βίου.  Σκέφτονται πιο βαθειά, ποιητικά  , χωρίς ποτέ ποτέ να χάνουν την επαφή με την πραγματικότητα.  Οι σκέψεις τους φως στο τούνελ του 2013.  Σκότος και χάος ναι. Αλλά και ρήξη και γκρεμός και λυκόφως. Πως θα είναι ένα καινούργιο φως σε μια  απένατι όχθη;
     Δεν είναι οχτώ ακόμα και έχει νυχτώσει.   Γυρνώντας  στο σπίτι , μετά την δουλειά, ανάμεσα στους τελευταίους βιαστικούς διαβάτες, περνώ ανάμεσα σε φρουρούς σε πλήρη εξάρτηση . Φυλάνε τα σβηστά γραφεία ενός άδειου κόμματος. Και αρχίζω να υποψιάζομαι πως ίσως και να έχεις αρχίσει να έρχεσαι πλεούμενο  φως.



Φωτογραφία Elliot Erwitt
http://www.magnumphotos.com/C.aspx?VP3=CMS3&VF=MAGO31_10_VForm&ERID=24KL53Z1OG



Δημοσιεύθηκε στο vetonews.gr
http://www.vetonews.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=14063%3A2013-01-10-09-54-56&catid=85%3A2012-09-02-10-34-45&Itemid=90#.UO6YPyTlFXI.facebook

Καλημέρα


Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Δεν μ΄αγαπάς. Μ΄αγαπάς




                                                                   Κυριακή βράδυ 21 Μαρτίου ( 1965)
Γλυκιά μου,
Έλαβα το γράμμα σου με ημερομηνία 16 Μαρτίου. Είδες ; H αλληλογραφία μας γίνεται συχνότερη.Εγώ σου απαντώ κατά κανόνα την ίδια κιόλας μέρα. Είμαι πολύ ευτυχισμένη με τα νέα σου. Να χτυπήσω ξύλο όπως λες. Ο Νικόλας έχει σίγουrα γίνει ένας άγγελος! Αυτό είναι που σε κάνει ευτυχισμένη ίσως. Τέλος πάντων δεν έχετε και οι δυό τα νεύρα σας, όπως το περασμένο καλοκαίρι. Αυτή την στιγμή ακούω στο ραδιόφωνο ένα πολύ ωραίο τραγούδι, το  ''I apologize''. Τελειώνει με μια κραυγή , άλλο πράγμα!
     Χαίρομαι που βλέπεις τον Κωνσταντίνο. Έχεις δίκιο , η ευτυχία είναι κάτι προσωπικό , κανείς δεν μπορεί να κάνει κουμάντο στην ζωή κανενός, αλλά υπάρχουν στιγμές που κάποιος μπορεί να μας βοηθήσει να δούμε πράγματα. Σαν αστραπή. Αυτό δεν σημαίνει πως μας κάνει κουμάντο. Μπορεί να είναι κάτι σαν αποκάλυψη. Το κυριότερο είναι να έχει κανείς μάτια για να βλέπει και να ακούει. Σε όποια ηλικία και να΄ναι. 


                                                                       Κυρική 26 Μαρτίου 1965
......
      Γλυκιά μου,

     Ποτέ δεν πίστεψα ότι μ΄αγαπάς λιγότερο. Σε καμιά στιγμή. Πως σου πέρασε τέτοια ιδέα απ΄το μυαλό; Ξέρω πως στην Ύδρα ήσουν εκνευρισμένη και πως εγώ σε είχα πεισμώσει. Αλλά διαισθανόμουν πως τότε ο Νικόλας ήτα απαράδεκτος μαζί σου κι αυτό με έκανε έξω φρενών . Έβρισκα γελοίο στην ηλικία σας αυτό το ύφος προβληματισμένων και ανικανοποίητων ανθρώπων! Όσο για τα βράδια που έβγαινες στην Αθήνα , το έβρισκα απόλυτα φυσιολογικό. Όταν νιώθω πως είσαι εδώ , μου άρεσε να ξέρω ότι διασκεδάζεις. Βέβαια , καθώς τα Χριστούγεννα δεν είχα έρθει παρά για ένα μήνα, με είχε πιάσει ένα είδος πανικού που δεν σ΄έβλεπα αρκετά. Αλλά όταν είμαστε μαζί κανονικά , δεν με πειράζει καθόλου να βγαίνεις τα βράδια. 




Απόσπασμα από το βιβλίο '' Δε μ΄αγαπάς. Μ΄αγαπάς. Τα παράξενα της μητρικής αγάπης'' της Φωτεινής Τσαλίκογλου, εκδόσεις Καστανιώτη. 
Το βιβλίο περιλαμβάνει 117  γράμματα της Μαργαρίτας Λυμπεράκη στην κόρη της Μαργαρίτα Καραπάνου. Η Μαργαρίτα Λυμπεράκη ζούσε για χρόνια στο Παρίσι ενώ η κόρη της βρισκόταν στην Αθήνα. Με διαλλείματα καλοκαιριών και διακοπών.  Το πρώτο γράμμα έχει ημερομηνία 28 Ιανουαρίου 1962 και το τελευταίο 28 Ιουλίου 1974.





Από τις 20/12/2012 στο Θέατρο Βασιλάκη, μια εμπνευσμένη  θεατρική μεταργραφή του βιβλίου σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια,  προσπαθεί να δώσει μια καινούργια ευκαιρία ζωής αυτής της πολυτάραχης , σχέσης πάθους μεταξύ μητέρας και κόρης .

                                                               

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Και μέσα και έξω



     Eσύ δεν έπαιξες στην γειτονιά, δεν τριγύρισες στους δρόμους. Εσύ μεγάλωσες μέσα. Δεν έσκισες τα γόνατα σου , δεν έφτιαξες λασποκουλούρες. Δεν έφερνες ψωμί από το φούρνο τα μεσημέρια.
     Εσύ μεγάλωσες μπροστά στα πληκτρολόγια. Τα βιβλία σου είχαν πύργους αγγλοσαξωνικούς και μαθητευόμενους βρυκόλακες. Ξύπναγες και κοιμόσουν στις σιωπές της ευκολίας.
     Εσύ μεγάλωνες μαζί με τα προφίλ σου. Κάθε φορά που άλλαζες προφίλ , έβρισκες και νέους φίλους. Εύκολα, πρόσκαιρα και εικονικά. Και όσο πιο πολύ στέγνωνε η πραγματικότητα σου, τόσο πιο γοητευτικό και θελκτικό γινόταν το προφίλ σου. Τέτοια αμετάκλητη αποδοχή , πόσο την νοσταλγούσες. Το προφίλ είναι  πάντα εκεί την κατάλληλη στιγμή . Το προφίλ είναι πάντα μέσα, έτοιμο να σε γεμίσει.
     Γιατί θυμάμαι το είχες πει μια φορά. Από τότε που έγινα 13 είπες, άρχισε μια τρύπα να μεγαλώνει μέσα μου. Μεγαλώνει και με ρουφάει. Πως γεμίζει άραγε μια τρύπα ; Γεμίζει η μελαγχολία; Mέχρι τότε υπήρχαν οι γονείς και ο θαυμασμός που τους είχες. Ακαταμάχητοι θεοί και εσύ το παιδί τους. Θεός και εσύ. Έρχεται πάντα όμως η μέρα  που οι θεοί εκθρονίζονται. Τότε πιάνει άγριος αέρας και η πυξίδα για λίγο τρελλαίνεται. Ποιός είσαι λοιπόν τώρα  εσύ ; Τώρα που οι Θεοί εκθρονίστηκαν;
     Εσύ μεγάλωσες όταν το φαγητό είχε γίνει πλαστικό και κανείς δεν είχε χρόνο να βάλει γλάστρες στο μπαλκόνι. Εσύ μεγάλωσες και όλοι λείπανε στην δουλειά και στα κοινωνικά. Και όταν δεν είχαν πια δουλειά , είχαν ανεργία. Εσύ μεγάλωσες και στα ράφια υπήρχαν βιβλία ανάλογα με το χρώμα του καναπέ, ''ασορτί'' για να μην χάσκει άδεια και απειλητική η βιβλιοθήκη. Εσύ μεγάλωσες με τα κανάλια , τα ακουστικά και τα κουμπιά. Στην σαλάτα που έτσι και αλλιώς δεν έτρωγες, αντί για λάδι και ξύδι , έπεφταν βαριοί και παλιοί εγωισμοί. Μιας άλλης , παλιάς, απωθημένης ζωής και πάντως όχι δικής σου. Μιας ζωής που επειδή δεν βιώθηκε όπως έπρεπε, τότε που ήταν να βιωθεί, σου χρεώθηκε. Σαν αόρατο βαρύ κουστούμι.
     Όλα είχαν κέντρο  εσένα. Οι προσδοκίες, τα σχέδια, οι προγραμματισμοί . Εκεί ανάμεσα σ΄αυτά ραβόταν το κουστούμι σου. Μια μέρα να έλειπες και πάγωνε το κουστούμι. Τι βάρος για τους ώμους σου. Εσύ μεγάλωσες μέσα. Μέσα σ΄αυτό το κουστούμι.
     Και όταν άρχισες να βγαίνεις έξω, ήταν το μέσα και το έξω μπερδεμένα. Φοβήθηκαν τότε την αμφισβήτηση σου. Την κριτική , την ρήξη. Μα χωρίς αυτά , πως θα βρεις στο έξω , ένα εσωτερικό αντίκρυσμα μέσα σου; Για να αρχίσει να κυλά σαν ποταμάκι η ζωή ; Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση.
     Ίσως γιατί το κουστούμι ήταν πολύ βαρύ. Ίσως γιατί το πάρτυ είχε clown, αλλά δεν είχε φαί. Ίσως γιατί έμενες πολλές φορές μόνος . Ίσως γιατί μέσα και έξω βασίλευε  παντού η ευκολία. Ίσως για όλα αυτά τα ίσως μαζί.
         Εσύ μεγάλωσες μέσα και πίστεψες πως είσαι το κέντρο του κόσμου. Δεν ξέρω αλήθεια τώρα που θα πας. Αν θα μείνεις πειθήνιο στρατιωτάκι , ενσωματωμένο σε τούτο τον άδικο κόσμο, που πνίγει τον άνθρωπο, την φύση , την ζωή, το αύριο. Αν θα κλείσεις μια δική σου μυστική συμφωνία με όλα αυτά που σε κράτησαν δεμένο μέσα. Και όπως ξέρεις να πατάς καλά τα πλήκτρα, αρχίσεις να χειρίζεσαι ψυχές και μυαλά . Φαντάζομαι τότε πως αν κάποιος σου πει '' με πατάς'' , θα του πεις ''μεταξύ κατεργαραίων  ειλικρίνεια''. Ή αν θυμωμένος βγεις στο δρόμο και μπεις στο πρώτο περιθώριο που θα βρεις. Κτυπώντας με βία, την βία.
      Δεν ξέρω ειλικρινά τι θα διαλέξεις. Αφού είναι τόσο αφοπλιστικά λίγοι , αυτοί που ενδιαφέρθηκαν να σου δείξουν πως να σκέφτεσαι. Όχι για να γίνεις κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν, αλλά για να μάθεις πως δένει και πως λύνει ένας κόμπος. Kαι μέσα και έξω.






 Αφιερωμένο σε όλους τους πολύτιμους έφηβους φίλους μου αλλά και στους γονείς τους. Την Μανουέλα, τον Δημήτρη, την Χριστίνα, τον Θάνο, τον Νικόλα, την Ειρήνη, την Αγγελική, την Νεφέλη, την Μυρσίνη, την Εβελίνα, τον Θοδωρή. Και όποιον ξεχνώ τώρα, να με συγχωρέσει, γιατί η μνήμη μου προδίδει όχι η έγνοια μου.



Φωτογραφία από την ταινία ''Φάννυ και Αλέξανδρος''



Δημοσιεύθηκε στο aixmi.gr
http://www.aixmi.gr/index.php/kaimesakaieksw/

Το μπλε


Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2013

Συμπόνοια




     Σ΄αυτό τον τόπο,  που όλα κρίνονται εκ  του σύνεγγυς, προυπόθεση για να γεννηθεί το αίσθημα της ευσπλαχνίας είναι να ανταμώνουν οι ευνοημένοι από την τύχη με τους υπόλοιπους. Έτσι μόνο βοηθούν οι Έλληνες : μόνο αν δουν μπροστά τους κάποιους που μορφάζουν από τα δεινά που τους έπληξαν . Άλλοι ίσως να το έκαναν αυτό παρακινούμενοι - όπως το ήθελε ο Κάντ- πιο πολύ από το καθήκον προς τον συνάνθρωπο παρά από την ευσυγκινησία τους. Δεν είμαστε όμως του καθήκοντος εμείς , κακά τα ψέματα. Επαφίεται έτσι η αλληλεγγύη σε κάποιους αδένες που υγραίνουν τα μάτια όταν αυτά αντικρίσουν στο πρόσωπο του άλλου , βαθειά σημάδια από αστροπελέκια. Αν λέιψει  κι αυτό, τότε ναι , θα έρθει η ερήμωση. Από την όραση μας εξαρτάται η συμπόνοια.



Απόσπασμα από το βιβλίο '' Η εποχή της όρεξης . Ακολουθώντας τα ίχνη του 60  ΄΄του Βασίλη Καραποστόλη , εκδ Πατάκη


Φωτογραφία από την ταινία '' Φάνι  και Αλέξανδρος ''